«ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΡΟΚΑΡΩ», φέρεται να δήλωσε λακωνικά (τι να πει κι αυτός μετά από τόσες δεκαετίες στο κουρμπέτι) ο «μπροστάρης» των Metallica, Τζέιμς Χάτφιλντ, στα μικρόφωνα των ντόπιων λαγωνικών του ρεπορτάζ που έσπευσαν να τον υποδεχτούν στο αεροδρόμιο, εκλιπαρώντας για μια δήλωση αγάπης για τον ήλιο, τη θάλασσα ή το τζατζίκι, μια κουβέντα έστω που να περιλαμβάνει τη λέξη Greece, κάτι απλό και φολκλορικό τέλος πάντων, για να βγει η «είδηση». Αυτό φυσικά προϋποθέτει να γνώριζε και ο ίδιος με σιγουριά πού ακριβώς βρίσκεται, κάτι που δεν είναι και απολύτως βέβαιο από τη στιγμή που το συγκρότημα συμπλήρωσε πριν από μερικές μέρες τρία χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε η παγκόσμια περιοδεία του με τίτλο M72 World Tour, η οποία θα ολοκληρωθεί στις αρχές Ιουλίου στο Λονδίνο (μέχρι το τέλος του 2025 η περιοδεία είχε «καθαρίσει» πάνω από μισό δις δολάρια από 70 εμφανίσεις στα πέρατα της Γης, τις οποίες παρακολούθησαν 4.23 εκατομμύρια άνθρωποι). Θα ακολουθήσει μακρύ «residency» στο Sphere, την high-end αρένα ψυχαγωγίας του Λας Βέγκας, με καμιά τριανταριά εμφανίσεις, από τον προσεχή Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο του 2027.
Μοιάζει κανείς με παππού που λέει «μαζευτείτε παιδιά μου να σας πω ιστορίες από το μέτωπο» όταν αφηγείται τέτοιες εμπειρίες από την εποχή που οι συναυλίες ήταν συχνά μια επικίνδυνη (μη ασφαλής έστω, με τα σημερινά κριτήρια), απρόβλεπτη και ως εκ τούτου απείρως συναρπαστική υπόθεση.
Οι Metallica κυριαρχούν στην ειδησεογραφία των ημερών ενόψει της σαββατιάτικης εμφάνισής του στο ΟΑΚΑ και ο Γιώργος Λιάγκας τους σύστησε στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό ως «σπουδαίους τραγουδιστές» (ούτε η γιαγιά μου δεν έλεγε όλους τους μουσικούς «τραγουδιστές»). Αυτά όμως συμβαίνουν όταν φτάσει η αναγνωρισιμότητά σου στη χώρα μας σε επίπεδα …Scorpions, οι οποίοι παραμένουν το μέτρο σύγκρισης και ο κανόνας για τα mainstream ελληνικά μέσα σε ό,τι αφορά το «σκληρό ροκ». Το βέβαιο είναι ότι το σαββατόβραδο, το διαδίκτυο θα πλημμυρίσει από εικόνες, στιγμιότυπα, αντιδράσεις και ατέλειωτα stories από το μεγάλο event (η λέξη συναυλία μοιάζει παρωχημένη για «αποκλειστικές» και εκ προοιμίου sold out εμφανίσεις τέτοιας κλίμακας).
Πολλοί θυμήθηκαν με νοσταλγία τις προηγούμενες εμφανίσεις του συγκροτήματος στη χώρα μας, και ειδικά την πρώτη τους φορά που μοιάζει εκ των υστέρων να σα συνέβη σ’ έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο (και μόνο ότι δεν υπήρχαν κινητά, ούτε και ίντερνετ, αρκεί). Ήμουν κι εγώ εκεί, στο γνώριμο γήπεδο του Πανιωνίου, τέλη Ιουνίου του 1993 (μια ημερομηνία που μοιάζει τόσο μακρινή ώστε αναρωτιέσαι αν πράγματι υπήρξε), στο ληθαργικό μεταίχμιο μεταξύ ολοκλήρωσης σπουδών και αναζήτησης εργασίας. Παρότι μη «μεταλάς», έτρεφα πάντα έναν σεβασμό για τους μαυροντυμένους ιεράρχες του thrash (και επίσης δεν χόρταινα να βλέπω το βίντεο του “One” με τις σκηνές από την ταινία «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του»), και η εμφάνισή τους εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ στην ανάστατη Νέα Σμύρνη ήταν κυριολεκτικά από άλλον πλανήτη.
Metallica: One
Μοιάζει κανείς με παππού που λέει «μαζευτείτε παιδιά μου να σας πω ιστορίες από το μέτωπο» όταν αφηγείται τέτοιες εμπειρίες από την εποχή που οι συναυλίες ήταν συχνά μια επικίνδυνη (μη ασφαλής έστω, με τα σημερινά κριτήρια), απρόβλεπτη και ως εκ τούτου απείρως συναρπαστική υπόθεση. Το «ντου» που έγινε από μη κατόχους εισιτηρίων (τα οποία κόστιζαν 7.000 δραχμές, ήτοι 20,54 ευρώ, δεν υπήρχε ούτε «snake pit» ούτε VIP area) ήταν επικό, όσο επικό ήταν και το ξύλο με τη σέσουλα που έπεφτε έξω από το γήπεδο και μέχρι την Πλατεία, με βασικούς υποκινητές και πρωτεργάτες τις πολυπληθείς δυνάμεις της αστυνομίας που επιτίθονταν αδιακρίτως και χωρίς καμιά απολύτως αφορμή (οι πάσης φύσεως «ροκάδες» θεωρούνταν ακόμα εξωτικό και δηλητηριώδες φρούτο). «Απαγορεύονται οι ομπρέλες, οι καρέκλες και τα σκαμπό», βλέπουμε με θυμηδία εμείς οι «παλιοί» να γράφουν οι οδηγίες για την αυριανή συναυλία. Απαγορεύονται, λέει επίσης, «οι μακριές αλυσίδες πορτοφολιού και τα αιχμηρά κοσμήματα».
Χαζεύοντας τις αναμνήσεις πολλών «βετεράνων» από εκείνη τη μεγαλειώδη, με κάθε έννοια, συναυλία (τα ηχεία έμοιαζαν με βουνά), έπεσα και σ’ ένα μελαγχολικά καίριο σχόλιο: «Ήταν η πρώτη μου συναυλία», έγραφε κάποιος, «και με εισιτήριο που μπορούσα να πληρώσω ως 15χρονος μαθητής, και τώρα έρχονται με εισιτήριο που δεν μπορώ να πληρώσω ως 48χρονος εργαζόμενος».
