«ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟ ΚΑΝΑΤΕ», λέει ο μαιτρ ενός αθηναϊκού καμπαρέ (Δημήτρης Νικολαΐδης) στον νεαρό διευθυντή της εφημερίδας «Πρωινή» Γιώργο Μακρή (Αλέκος Αλεξανδράκης) σε μια σκηνή της ταινίας «Έγκλημα στα παρασκήνια» (1960), εννοώντας τα εκτενή και γλαφυρά πρωτοσέλιδα της εφημερίδας γύρω από την υπόθεση της δολοφονίας μιας πρωταγωνίστριας του θεάτρου. «Αυτά διαβάζονται», του απαντά ο δημοσιογράφος.
Κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ την έλξη (μαζοχιστική συχνά) που ασκεί στο κοινό το αστυνομικό δελτίο. Ούτε τον ηθικό πανικό που προκαλεί στο ίδιο κοινό η κατά καιρούς «έξαρση της εγκληματικότητας», όπως παρουσιάζεται κάθε τόσο στα μέσα ενημέρωσης. Τις τελευταίες μέρες όμως υπάρχει ακόμα πιο έντονη και διάχυτη απ’ ό,τι συνήθως, η αίσθηση ότι το αστυνομικό δελτίο έχει «τρελαθεί τελείως» με αυτή την ανόσια αλληλουχία εγκληματικών περιστατικών που κυριαρχεί στην τρέχουσα επικαιρότητα. Ή μάλλον, όλοι μας φαίνεται να έχουμε «τρελαθεί τελείως», όπως μου είπε ο οδηγός του ταξί στο οποίο επέβαινα την ώρα που το ραδιόφωνο έλεγε για τον «μεθυσμένο 58χρονο» στην Καλλιθέα που άρχισε να ρίχνει αδιακρίτως με το ούζι το πρωί της Κυριακής, τραυματίζοντας την υπάλληλο νυχτερινού καταστήματος διασκέδασης με το οποίο ο δράστης είχε αναπτύξει «beef».
Με (ψυχο)γεωγραφικούς όρους πάντως, και παρά την διασπορά των ειδεχθών, νοσηρών και «παράλογων» εγκληματικών περιστατικών ανά την επικράτεια (συχνότατα με θύματα γυναίκες), η Κρήτη παραμένει σταθερά στο επίκεντρο, εκπληρώνοντας κάθε τόσο την πιο δυσοίωνη εικόνα που μπορεί να έχει κανείς για το νησί και τα «ιδιαίτερα» ήθη και πάθη του.
«Η υπόθεση στην Κρήτη αποκαλύπτει κοινωνική παθογένεια», δήλωσε ο «ισόβιος» (ή «τιμής ένεκεν») Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, σχετικά με την εξωφρενική (ακόμα και για Κρήτη) περίπτωση του 54χρονου που έκοψε τόσο άδικα και τόσο παράλογα τη ζωή ενός νέου παιδιού, πιστεύοντας στο θολό, σάπιο και φθονερό μυαλό του ότι επιτελεί κάποιου τύπου αυτοδικία.
Ακολούθως ανακοίνωσε για μια άλλη φορά την συγκρότηση ενός ειδικού «task force», το οποίο περιέγραψε ως το «FBI της Κρήτης», αδιαφορώντας προφανώς για το κωμικό εφέ της διατύπωσής του. Δεν αναφέρθηκε όμως καθόλου στην πολιτική παθογένεια που μαστίζει το νησί, ακόμα περισσότερο ίσως κι από την «κοινωνική», με την οποία φυσικά υπάρχει βαθύς και πατροπαράδοτος σύνδεσμος. Για το όργιο των «επιδοτήσεων», των ρουσφετιών και της οργανωμένης συγκάλυψης. Για την ανοχή και την ενίσχυση της κουλτούρας των διακρίσεων (δεν έχουν όλοι το ίδιο δικαίωμα στην ανομία), της επιδεικτικής οπλοκατοχής και της υπόθαλψης εγκληματικών ενεργειών.
Με τη σειρά της, η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας, Ειρήνη Αγαπηδάκη, με μια αυτομάτως παρεξηγήσιμη δήλωση της επί του θέματος, κάλεσε τις «γυναίκες της Κρήτης» να πάρουν την υπόθεση πάνω τους και να πουν «στο δικό μου σπίτι όπλο δεν μπαίνει». Υπό κάποια έννοια, μοιάζει κι αυτό με μια εκδοχή της επωδού «δεν είναι αυτή η Κρήτη» – ή «η αυθεντική Κρήτη» – που εκφέρεται αντανακλαστικά κάθε φορά που αμαυρώνει την υπόληψη του νησιού άλλο ένα χαρακτηριστικό περιστατικό «κρητικής εγκληματικότητας», διαιωνίζοντας τον μύθο ενός κρητικού εξαιρετισμού και θολώνοντας τις ευθύνες της πολιτείας και των Αρχών.
