ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΚ που προκαλεί ο αδόκητος θάνατος ενός (πολύ) νεαρού ανθρώπου που θα μπορούσε να αποτραπεί και ο πόνος των δικών του, από την πρώτη κιόλας στιγμή που εμφανίστηκε η είδηση για τη «19χρονη στο Αργοστόλι» και προτού κατακλύσει το διαδίκτυο φορτωμένη με viral ραδιενέργεια, μπορούσε με τρόμο να δει και να νιώσει κανείς το αίσχος που θα ακολουθούσε. Τους τρόπους με τους οποίους η τραγωδία θα γινόταν ένα είδος μαζικής μυθοπλασίας με ανεξάντλητο περιεχόμενο. Η φωτογραφία του θύματος και μόνο (με ό,τι μπορούσε να υποδηλώσει) αρκούσε για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την τροπή που θα έπαιρνε το αφήγημα, όποιες κι αν ήταν οι ακριβείς (και άγνωστες ακόμα) συνθήκες του τραγικού περιστατικού.
Μπορούσε να προβλέψει κανείς με απόλυτη ασφάλεια τον κανιβαλισμό των μέσων, τη διαπόμπευση του θύματος στα κανάλια και στο διαδίκτυο – σα να ήταν απλά κομπάρσοι της τραγικής πρωταγωνίστριας οι «λεβέντες» που την εγκατέλειψαν ημιθανή στο έλεος του Θεού.
Μπορούσε να προβλέψει κανείς με απόλυτη ασφάλεια τον κανιβαλισμό των μέσων, τη διαπόμπευση του θύματος στα κανάλια και στο διαδίκτυο – σα να ήταν απλά κομπάρσοι της τραγικής πρωταγωνίστριας οι «λεβέντες» που την εγκατέλειψαν ημιθανή στο έλεος του Θεού (και του ΕΚΑΒ), τo μέγεθος, την ένταση και το εύρος του ηθικού πανικού (ναρκωτικά, σεξ, ξενοδοχεία, πάρτι, influencers, νύχτα, κυκλώματα) που θα ξεσπούσε, την ακατάσχετη σπέκουλα, τις αναλύσεις, τις διενέξεις, τις κατάρες, τα στερεότυπα, τον φρικώδη (νέο)συντηρητισμό, την όλο και πιο τακτική υπενθύμιση ότι πάμε ολοταχώς προς τα πίσω. Μπορούσε επίσης να προβλέψει κανείς ότι κάποια στιγμή θα ανακατευόταν στην ιστορία και ο πιο τοξικός πολιτικός παράγοντας στη σύγχρονη ιστορία, ο οποίος, υπό την ιδιότητα του υπουργού υγείας, μάς διαβεβαίωσε ότι το σύστημα λειτούργησε και πάλι στην εντέλεια, απλά ήταν πλέον πολύ αργά για την άτυχη Μυρτώ.
Και πάλι αναδύθηκαν στην επιφάνεια καίρια και κρίσιμα ζητήματα όπως οι γυναικοκτονίες, ο σεξισμός, η έμφυλη βία, η εφηβική βία, η ανήλικη παραβατικότητα, τα αστραφτερά πρότυπα της χλίδας και του εύκολου πλουτισμού, η διολίσθηση της ενημέρωσης στην οχλαγωγία. Τα μέσα ανασηκώνουν τους ώμους και λένε ότι προσφέρουν απλώς το περιεχόμενο που ζητάει η αδηφάγος ψηφιακή αγορά και το είδος της νοσηρής ψυχαγωγίας (με τον μανδύα της ενημέρωσης) που φαίνεται να θέλει – ή που έχει μάθει να περιμένει – το κοινό. Η πραγματικότητα ως μια σύγχρονη εκδοχή των εμπορικών ταινιών «καταγγελίας» της δεκαετίας του ’80 («Πανικός στα σχολεία», «Τα τσακάλια: Ένα κοινωνικό πρόβλημα», «Χούλιγκανς: Κάτω τα χέρια από τα νιάτα», «Η στροφή» κλπ), χωρίς το cult υπόβαθρο που έχει χαρίσει γενναιόδωρα ο χρόνος στις «κοινωνικές» αρπαχτές εκείνης της εποχής, την οποία τόσο φαίνεται να νοσταλγούμε σε κάθε επίπεδο.
