— Κρίνεται το μέλλον της Ευρώπης από τις γαλλικές εκλογές;
Για την ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία, η περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη είναι μονόδρομος κι αυτό μόνο η παρουσία του Εμανουέλ Μακρόν στην Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας μπορεί να το εγγυηθεί. Επιπλέον, το να βρίσκεται η Λεπέν στα ηνία της Γαλλίας εν μέσω του πολέμου θα ήταν μεγάλος κίνδυνος για τον δημοκρατικό κόσμο και την Ευρώπη ειδικότερα.
Το σενάριο εκλογής Λεπέν είναι εφιαλτικό και για όλη την ευρωατλαντική κοινότητα, που γνωρίζει πως η υποψήφια της άκρας δεξιάς θέλει να αποσύρει τη Γαλλία από τις στρατιωτικές δομές του ΝΑΤΟ.
— Ποιο είναι το διακύβευμα του δεύτερου γύρου των εκλογών στη Γαλλία;
Το μεγάλο διακύβευμα είναι αν θα επικρατήσει το «ευρωπαϊκό εμείς» του Εμανουέλ Μακρόν έναντι του τοξικού «γαλλικού εγώ» της Λεπέν. Η κόρη του Ζαν-Μαρί Λεπέν, του πρώτου υποψηφίου της άκρας δεξιάς που πέρασε στον δεύτερο γύρο προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, το 2002, προτείνει σήμερα μια «ιδανική» Γαλλία, αλλά ουσιαστικά θέλει μια Ουγγαρία του Ορμπάν.
Αν υπάρχουν σήμερα κάποιες πιθανότητες νίκης της Λεπέν, αυτές προέρχονται κυρίως από τον πυρήνα των υποστηρικτών του Ζαν-Λικ Μελανσόν. Σε κάποιους από αυτούς κυριαρχεί το μίσος προς το «σύστημα» που ενσαρκώνει ο Μακρόν και θα ψηφίσουν Λεπέν, αλλά οι περισσότεροι θα στηρίξουν τελικά τον Μακρόν.
— Τι σηματοδοτεί το γεγονός ότι οι μισοί ψηφοφόροι στήριξαν ευρωσκεπτικιστές υποψηφίους;
Το 1995 ο σοσιαλιστής Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν, σε μια ιστορική ομιλία του στο Στρασβούργο από το βήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είχε υποστηρίξει πως «εθνικισμός σημαίνει πόλεμος».
Πριν από λίγες μέρες σε ομιλία του στην ίδια πόλη ο Μακρόν υποστήριξε ότι «αυτές οι εκλογές θα είναι, εκτός των άλλων, και δημοψήφισμα για την Ευρώπη. Ουσιαστικά μίλησε για τη σύγκρουση δυο κόσμων. Ο ευρωσκεπτικισμός ως απειλή για την Ε.Ε. καταγράφεται με την παρουσία της ευρωπαϊκής αντιδραστικής δεξιάς και ειδικότερα με τη μεγάλη ρήξη του 2016 με το Brexit, που ενισχύθηκε με την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ.
Την επόμενη χρονιά, τον Ιανουάριο, είχαμε την πρώτη σύνοδο αυτής της άτυπης ομάδας. Η Λεπέν, ο Ολλανδός Βίλντερς, ο Ιταλός Σαλβίνι και η Γερμανίδα Πέτρι της Εναλλακτικής για τη Γερμανία συναντήθηκαν στη γερμανική πόλη Κομπλέντζ και ζήτησαν από τους Ευρωπαίους ψηφοφόρους να ακολουθήσουν τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς.
— Η ακροδεξιά είναι πιο κοντά από ποτέ στην Προεδρία της Γαλλίας. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;
Ο Μακρόν απειλείται για δεύτερη φορά από την εχθρική προς την Ευρώπη Λεπέν, η οποία, αν και πριν από λίγους μήνες έδειχνε τελειωμένη, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την παρουσία του Ζεμούρ και να φρεσκάρει την τελική παρουσία της. Εμφανίστηκε πιο ώριμη σε κάποια θέματα, όπως το Frexit. Δεν προτείνει πλέον την έξοδο της Γαλλίας από την ευρωζώνη ή και από την ίδια την Ε.Ε., όμως παραμένει ευάλωτη σε άλλα κομβικά θέματα της Ευρώπης και της μετανάστευσης.
Για έναν περίπου μήνα, ο πόλεμος στην Ουκρανία φαινόταν να παρακινεί τους Γάλλους πολίτες να ψηφίσουν από τον πρώτο γύρο σε μεγάλο ποσοστό τον Μακρόν. Στη συνέχεια όμως, με την ανάπτυξη να μειώνεται τόσο στη Γαλλία όσο και σε ολόκληρη την Ε.Ε. και την ακρίβεια -για την οποία μιλάει διαρκώς η Λεπέν- να πρωταγωνιστεί στην καθημερινή ζωή των πολιτών, απέκτησε κάποια «επιχειρήματα» κι έτσι δεν πλήρωσε την προηγούμενη ταύτισή της (ίσως και εξάρτησή της) με τη Ρωσία του Πούτιν.
Επικέντρωσε την προεκλογική της εκστρατεία στην αγοραστική δύναμη και το βιοτικό επίπεδο των Γάλλων, τη στιγμή που ο Πρόεδρος Μακρόν είχε αφοσιωθεί στη διπλωματία και στην προεδρία της Ε.Ε. και δεν έδωσε την απαιτούμενη βαρύτητα στον πρώτο γύρο.
Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να αυξήσει το ποσοστό του κατά 4 μονάδες σε σχέση με εκείνο του πρώτου γύρου του 2017.
Αν υπάρχουν σήμερα κάποιες πιθανότητες νίκης της Λεπέν, αυτές προέρχονται κυρίως από τον πυρήνα των υποστηρικτών του Ζαν-Λικ Μελανσόν. Σε κάποιους από αυτούς κυριαρχεί το μίσος προς το «σύστημα» που ενσαρκώνει ο Μακρόν και θα ψηφίσουν Λεπέν, αλλά οι περισσότεροι θα στηρίξουν τελικά τον Μακρόν.
Ένα άλλο κομβικό ερώτημα είναι αν θα υπάρξουν ψηφοφόροι που στον πρώτο γύρο ψήφισαν Λεπέν και Ζεμούρ και στον δεύτερο γύρο θα πειστούν ότι η Λεπέν προωθεί ένα σχέδιο που δεν είναι πατριωτισμός.
— Διακρίνουμε να επικρατεί μια ταξική πολιτική ψήφος. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Είναι μάλλον μια πιο ριζοσπαστική ψήφος αυτή που στήριξε τον Μελανσόν. Γι’ αυτό και ο Μακρόν τις τελευταίες μέρες επιχείρησε να τους εξηγήσει την αξία των προτάσεών του. Εν όψει του δεύτερου γύρου των εκλογών, ακολούθησε μια πιο πράσινη προεκλογική εκστρατεία, υπολογίζοντας πως θα πείσει τους ψηφοφόρους του Γιανίκ Ζαντό των Πρασίνων, ο οποίος έλαβε το 4,6% των ψήφων και τους ψηφοφόρους του αριστερού Μελανσόν, ο οποίος ήρθε τρίτος με 22%. Γίνεται περισσότερο «πράσινος» για να προσελκύσει «κόκκινους» ψηφοφόρους.
Πριν από πέντε χρόνια, με σύνθημα «κάντε τον πλανήτη μας ξανά μεγάλο» είχε κερδίσει μάλλον εύκολα την Λεπέν στον δεύτερο γύρο. Πολλές από τις υποσχέσεις του πράσινου προγράμματός του δεν υλοποιήθηκαν. Μεταξύ άλλων, αντί να μειώσει την πυρηνική ενέργεια, ο Μακρόν, με αφορμή και τον ρωσικό εκβιασμό προς την Ευρώπη για το φυσικό αέριο, υπόσχεται πλέον ένα φιλόδοξο πρόγραμμα επέκτασης 14 νέων αντιδραστήρων μέχρι το 2035.
Επίσης στην κορυφή του προγράμματος που παρουσίασε πριν από τις εκλογές βρίσκεται η προώθηση ενός «ολοκληρωμένου στρατιωτικού προγράμματος», σύμφωνα με το οποίο η Γαλλία «πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει έναν πόλεμο υψηλής εντάσεως που μπορεί να αγγίξει την ήπειρό μας».
— Φάνηκε και η απογοήτευση των ψηφοφόρων από τα υψηλά επίπεδα αποχής. Είναι κάτι που σας ανησυχεί;
Όσον αφορά στη διατήρηση της αποχής σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο, οφείλει να αφυπνίσει τους Γάλλους πολίτες για τον κίνδυνο που διατρέχει η δημοκρατία. Ένα ερωτηματικό είναι πόσοι από τους ψηφοφόρους του Μελανσόν και του Ζαντό θα στηρίξουν τον Μακρόν γιατί τους έπεισαν οι πράσινες φιλοδοξίες του και πόσοι θα τον ψηφίσουν γιατί θα παρακινηθούν από την επιθυμία να εμποδίσουν τη Λεπέν και την ακροδεξιά.
Η απάντηση που θα δώσουν στο παραπάνω διπλό ερώτημα οι Γάλλοι ψηφοφόροι θα καθορίσει και το ποσοστό αποχής στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Γιατί οι Γάλλοι μπορεί να είναι γκρινιάρηδες και επαναστάτες, αλλά δεν είναι φασίστες.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
