H επιστροφή του Κλιντ Ίστγουντ μπροστά και πίσω από τον φακό μονοπωλεί το ενδιαφέρον στις αίθουσες αυτή την Πέμπτη. Με το Cry Macho, την ιστορία ενός ξοφλημένου αγωνιστή ροντέο που αναλαμβάνει να μεταφέρει τον υιό του αφεντικού του από το Μεξικό στις ΗΠΑ για να μεγαλώσει με τον πατέρα του, ο ενενηνταενάχρονος δημιουργός δίνει στην ιστγουντική περσόνα εκείνο που της στέρησε σε τόσες και τόσες ταινίες στη φιλμογραφία του, τη δεύτερη ευκαιρία.
Δέκα χρόνια πριν με το ίδιο σενάριο θα είχε παραδώσει (ακόμα) μια μεγάλη ταινία, σήμερα το φιλμ συνιστά μια μάλλον minor προσθήκη στον ιστγουντικό κανόνα, που γίνεται major μόνο όταν συνδέεται με την Εικόνα του. Πάντα με ευγενή μηνύματα, χτίζει ακόμα μια κοινότητα επί της οθόνης – η συνήθης ιστγουντική ετεροτοπία-, όσοι θα κάνουν λόγο για στερεότυπα και ξενοφοβικές διαθέσεις, θα πρέπει πρώτα να σκεφτούν σε ποιο μέρος αποκτά η περσόνα του την προαναφερθείσα δεύτερη ευκαιρία και μετά να μιλήσουν. Κατά τα λοιπά, χαίρεσαι πραγματικά να τον βλέπεις και πάλι στο πανί.
Εκτός από το Cry Macho, κυκλοφορούν στις αίθουσες το Αντίο, Ηλίθιοι, μια κατάμαυρη σάτιρα με τη Βιρζινί Εφιρά που σάρωσε τα φετινά βραβεία Σεζάρ και τα Περσικά Μαθήματα του Βαντίμ Πέρελμαν, ένα δράμα βασισμένο στην αληθινή ιστορία ενός κρατούμενου σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης που για να επιβιώσει, είπε ψέματα στον διοικητή ότι γνωρίζει φαρσί και έπλασε μια ολόκληρη γλώσσα μόνος του. Τέλος, για τους ποδοσφαιρόφιλους υπάρχει το ντοκιμαντέρ Βασιλιάς Όττο που επιχειρεί να αναβιώσει τον θρίαμβο της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Euro 2004 μέσα από τα λόγια των πρωταγωνιστών.
