Στη διαφιλονικούμενη περιοχή του Κασμίρ, οι μαθητές έχουν μείνει εκτός σχολείων, όχι μόνο εξαιτίας του κορωνοϊού αλλά και λόγω της στρατιωτικής επέμβασης.
Το 2019, καθώς η Ινδία ανέστειλε το ειδικό καθεστώς και δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες εστάλησαν στην περιοχή, η απαγόρευση κυκλοφορίας «κλείδωσε» όλες τις σχολικές αίθουσες. Το 2020, τα σχολεία άνοιξαν ξανά τις πόρτες τους αλλά η πανδημία ανάγκασε σχεδόν αμέσως εκατομμύρια μαθητές να μείνουν και πάλι στα σπίτια τους και να κάνουν τα μαθήματά τους διαδικτυακά. Όπως όμως κατέδειξε ρεπορτάζ του BBC, κατά τη διάρκεια του lockdown, οι μαθητές περίπου 150 χωριών της ευρύτερης περιοχής, δεν είχαν πρόσβαση σε online μαθήματα.
Πολλοί από αυτούς, αναγκάζονται να σκαρφαλώνουν στο κοντινό βουνό, για να πιάσουν σήμα στο κινητό και να κάνουν το μάθημά τους. «Στο χωριό δεν έχουμε σήμα ούτε για να κάνουμε ένα τηλεφώνημα», λέει ένας από τους μαθητές, ο Ρουφ Ρασίντ που ζει στο χωριό Λίμπερ. «Το 5G, το 3G και το 2G είναι ανύπαρκτα.
Ο 18χρονος Ρουφ αναγκάζεται να περπατήσει μία ώρα μακριά από το σπίτι του για να καταφέρει να συνδεθεί. Η κάμερα του BBC τον ακολουθεί στις πλαγιές. «Περίπου 10 με 20 μαθητές έρχονται εδώ. Ακόμα και αν βρέχει, καθόμαστε κάτω από την ομπρέλα με ένα τετράδιο και ένα τηλέφωνο για να καταφέρουμε να κάνουμε μάθημα».
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, 154 χωριά στην περιοχή δεν είχαν ποτέ στην ιστορία τους τηλεφωνική ή διαδικτυακή σύνδεση με τον έξω κόσμο.
«Κάθε ημέρα περπατάμε τρία χιλιόμετρα για να συνδεθούμε στι ίντερνετ, και ακόμα και εκεί το σήμα δεν είναι καλό. Όμως αυτό είναι το μόνο που έχουμε», λέει μια άλλη μαθήτρια, Ρούχι Νίσα. «Χθες πήγα εκεί και κατέβασα το 25% μιας διάλεξης φυσικής. Καμιά φορά μου παίρνει 4 με 5 ημέρες για να κατεβάσω μία πλήρη διάλεξη και μόνο τότε μπορώ να μελετήσω.»
Η σύρραξη και η πανδημία που ακολούθησαν προκάλεσαν μεγάλα γνωστικά κενά. «Έχουμε να δούμε το πρόσωπο του δασκάλου μας τρία χρόνια» λέει η Νίσα προσθέτοντας πως τα παιδιά από το χωριό της αντιμετωπίζουν προβλήματα ακόμα και με βασικά κεφάλαια μαθημάτων.
