Ο διάσημος Γάλλος φωτογράφος Ρεϊμόν Κοσετιέ, που κατέγραψε με την κάμερά του τις επαναστατικές πρώτες ταινίες των σκηνοθετών της Γαλλικής Νουβέλ Βαγκ (Νέο Κύμα), πέθανε στο Παρίσι, σε ηλικία 101 ετών από επιπλοκές του κορωνοϊού, όπως ανακοίνωσε η La Galerie de l'Instant, που τον εκπροσωπεί.
Ο Κοσετιέ φωτογράφισε ταινίες των Γκοντάρ, Τριφό, Ντεμί, Βαρντά, Σαμπρόλ αποτυπώνοντας μια μοναδική στιγμή πρωτοπορίας στον παγκόσμιο κινηματογράφο.
Με αυτές τις εμβληματικές εικόνες των ταινιών που αποτύπωσε μας κληροδοτεί εκατοντάδες κλασικά πορτραίτα που έχουν γίνει διάσημα μέσα στο χρόνο και φωτογράφισε με έναν εξίσου επαναστατικό τρόπο. Αρνήθηκε να σταθεί δίπλα σε έναν καμεραμάν και να τραβήξει φωτογραφίες των ηθοποιών όπως ήταν το σύνηθες. Έχοντας μάθει τον γρήγορο και αυθόρμητο τρόπο απεικόνισης ως φωτογράφος μάχης στον Γαλλικό Πόλεμο της Ινδοκίνας, έστρεψε την μηχανή του και προς τους σκηνοθέτες και τους συντελεστές της ταινίας.
Ακολουθώντας τις επιταγές των κινηματογραφιστών του Νέου Κύματος βγήκε και αυτός στο δρόμο και φωτογράφισε στο φυσικό φως τους ηθοποιούς, σε σκηνές γυρισμάτων στην πόλη, με το πλήθος των περίεργων θεατών να είναι τριγύρω, τους ηθοποιούς σε απρόσκοπτες στιγμές εκτός κάμερας, αποκαλύπτοντας τις παιχνιδιάρικες πλευρές τους ή τη ζοφερή τους διάθεση και την πραγματική ζωή πίσω από τις απατηλές προσόψεις της έβδομης τέχνης και της βιομηχανίας του κινηματογράφου.
Ο Ρεϊμόν Κοσετιέ γεννήθηκε το Παρίσι το 1920. Η μητέρα του ήταν δασκάλα πιάνου και τον μεγάλωσε χωρίς σύζυγο. Πριν τελειώσει το σχολείο, έφυγε με ποδήλατο από το Παρίσι και εντάχθηκε στη Γαλλική Αντίσταση μετά την πτώση της χώρας του στους Γερμανούς. Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στρατολογήθηκε στη Γαλλική Πολεμική Αεροπορία και ξεκίνησε την καριέρα του υπηρετώντας ως φωτογράφος μάχης στο Βιετνάμ με τη δική του κάμερα, μια Rolleiflex πουσυνέχισε να χρησιμοποιεί στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Τράβηξε χιλιάδες φωτογραφίες στη Kαμπότζη που δώρισε στον βασιλιά Νορόντομ Σιχανούκ, οι οποίες καταστράφηκαν από τους κόκκινους Χμερ.
Τις πρώτες φωτογραφίες για τον κινηματογράφο τράβηξε για τον σκηνοθέτη, ο οποίος βρισκόταν στην Καμπότζη για να γυρίσει την ταινία Mort en fraude (Fugitive in Saigon).
Επιστρέφοντας στη Γαλλία δε βρήκε δουλειά σαν φωτορεπόρτερ και άρχισε φωτογραφίζει φωτορομάντζα. Ο αυτοδίδακτος φωτογράφος που δεν είχε πιάσει κάμερα στα χέρια του μέχρι τα 30 γνωρίστηκε με τον Ζαν Λικ Γκοντάρ που τον προσέλαβε ως φωτογράφο στην πρώτη του ταινία À bout de souffle (1960) με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό στο ντεμπούτο του ως ηθοποιού και τη Τζιν Σίμπεργκ.
Ο Κοσετιέ βρέθηκε στην καρδιά του πιο σημαντικού ρεύματος του γαλλικού κινηματογράφου και ενός από τα πιο επιδραστικά παγκοσμίως.
Φωτογράφισε ανάμεσα σε άλλες, ταινίες όπως «Léon Morin, prêtre» του Ζαν Πιερ Μελβίλ, και «Jules etJim» (1962) του Φρανσουά Τριφό. Φωτογράφισε ακόμα τις ταινίες «les Quatre Cents Coups», «Lola» του Ζακ Ντεμί, «Baisers volés» ενώ στη ταινία της Ανιές Βαρντά «Cléo de cinq à sept» έκανε την εμφάνισή του σαν ηθοποιός υποδυόμενος τον Ραούλ. Στην ταινία «Une femme est une femme» του Γκοντάρ με την Άννα Καρίνα κατέγραψε και τον έρωτα που γεννήθηκε στα πλατό της ταινίας και κατέληξε σε γάμο ένα χρόνο αργότερα.
Λόγω της χαμηλά αμειβόμενης εργασίας στον κινηματογράφο, το 1968 εγκατέλειψε τα κινηματογραφικά στούντιο. Συνέχισε να δημοσιεύει φωτογραφίες, αλλά οι εικόνες του από το Νέο Κύμα θεωρούνται από πολλούς κριτικούς το καλύτερο έργο του.
Μόνο το 2000 ο Κοσετιέ μπόρεσε να έχει πρόσβαση και δικαιώματα στις φωτογραφίες που είχε τραβήξει σαν υπάλληλος του στούντιο και έτσι μπόρεσαν και κυκλοφόρησαν πολλές φωτογραφίες που ήταν για δεκαετίες μέσα σε κουτιά σε αποθήκες των στούντιο. Η συλλογή φωτογραφιών του με τίτλο "Photos de Cinema" δημοσιεύθηκε το 2007. Έξι χρόνια αργότερα, η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών φιλοξένησε έκθεση του έργου του στο Λος Άντζελες. Συνέχισε να δημοσιεύει και εξέδωσε το βιβλίο Raymond Cauchetier's New Wave το 2015.
Ο Κοσετιέ είναι εκπρόσωπος μιας γενιάς που βυθίστηκε στον ριζοσπαστικό πειραματισμό και αγάπησε θέματα όπως ο παραλογισμός της ανθρώπινης ύπαρξης, μιας γενιάς που έβαλε το δρόμο και τα διαμερίσματα φίλων στον φόντο ενός κινηματογράφου που η απλότητα ήταν η πιο ιδιοφυής στιγμή του.
