Πόσο υπεύθυνη είναι η Ιταλία για την «φυλετική» κρίση στη μόδα; Πολύ, σύμφωνα με τα μαύρα μέλη της ιταλικής βιομηχανίας μόδας.
«Γνωρίζοντας τον πολιτισμό, δεν εκπλήσσομαι καθόλου, που αυτά τα ρατσιστικά ρούχα προέρχονται από ιταλικούς οίκους μόδας», λέει ο Edward Buchanan, ο οποίος διαχειρίζεται την ετικέτα πλεκτών Sansovino 6 και μετακόμισε στο Μιλάνο από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '90.
«Όλοι είναι διατεθειμένοι να πουν: Ω, έχουμε βάλει ένα μαύρο μοντέλο στην πασαρέλα ή στο εξώφυλλο ενός περιοδικού», αλλά πίσω από τα παρασκήνια δεν υπάρχουν μαύροι σχεδιαστές ή έμποροι» επισημαίνει.
Ο Kudzai King, φωτογράφος για τη ιταλική Vogue, λέει ότι η στάση απέναντι σε μαύρους, Ασιάτες και άλλα άτομα από εθνοτικές μειονότητες, στην Ιταλία εμπνέουν μία «γοητεία και αντιπάθεια ταυτόχρονα». Θυμάται ότι μπήκε σε «πολλά ασανσέρ όπου είμαι ο μόνος μαύρος εκεί μέσα και ένιωσα μια έντονη ατμόσφαιρα δυσφορίας».
Περιγράφει ένα κλίμα όπου «οι άνθρωποι θέλουν να αγγίξουν το δέρμα μας, τα μαλλιά μας και να μας κάνουν κάποιες πραγματικά δυσάρεστες ερωτήσεις, για τις οποίες δεν υπάρχει η κατάλληλη γνώση».
Ο Buchanan λέει ότι όταν έφυγε από τη Νέα Υόρκη για να συμμετάσχει στον πολυτελή ιταλικό οίκο μόδας Bottega Veneta το 1995, ένιωθε σαν ξένος.
«Σε αυτήν τη βιομηχανία είχα πάντα την εντύπωση ότι αν ήσουν μαύρος, η πλειοψηφία των Ιταλών νόμιζε ότι είσαι Αφρικανός και πουλούσες (ψεύτικες) σακούλες Prada στο δρόμο».
Αναγνωρισμένη ως η πρώτη μαύρη Ιταλίδα σχεδιάστρια, η Stella Jean ζει και εργάζεται στη Ρώμη και θεωρείται το πουλέν το Giorgio Armani. Η ίδια πήρε θέση όταν οι μικρο-επιθέσεις εναντίον μαύρων έγιναν πιο συχνές.
«Κατά την τελευταία εβδομάδα μόδας του Μιλάνου αποφάσισα να μην παρουσιάσω τη συλλογή μου, καθώς το φυλετικό ζήτημα στην Ιταλία δεν ήταν πλέον αποδεκτό», λέει. «Δεν μπορούσα να μείνω σιωπηλή και να κάνω μια επίδειξη μόδας, σαν να μην συνέβαινε τίποτα σοβαρό».
Αντ 'αυτού, εστίασε τις προσπάθειές της στο Becoming, ένα έργο φωτογραφίας και βίντεο που υπογράμμισε την πολυπολιτισμικότητα 20 Ιταλών γυναικών.
Λέει ότι το έργο αγνοήθηκε από τον ιταλικό Τύπο της μόδας, επειδή η ιδέα της ιταλικής ταυτότητας είναι ένα τόσο ευαίσθητο θέμα.
«Τα περισσότερα από τα περιοδικά δεν απάντησαν καν. Ορισμένοι οίκοι μάλιστα επιλέγουν να μην συνεργάζονται πια μαζί μου.»
Το πλήγμα που αντιμετώπισε η Jean είναι ενδεικτικό του πόσο αμφισβητείται η ιδέα της «Ιταλικής ταυτότητας».
Τον Φεβρουάριο το μοντέλο Maty Fall Diba εμφανίστηκε στο εξώφυλλο της Vogue Italia με τον τίτλο «Italian Beauty» κρατώντας τη λέξη «ITALIA» πάνω στο σώμα της.
Ωστόσο, η Daniele Beschin, σύμβουλος του κόμματος των ακροδεξιών της Λίγκας του Βορρά, είπε ότι δεν ήταν «ιταλική ομορφιά» επειδή δεν είχε το σωστό χρώμα δέρματος. Η Diba γεννήθηκε στη Σενεγάλη και μεγάλωσε στην ιταλική πόλη Chiampo, ωστόσο.
«Αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα», λέει ο Buchanan. «Μιλάτε σε έναν Αφρο-Ιταλό που ζει στο Μιλάνο, μιλάει ιταλικά και θεωρείται Αφρικανός. Ως πολιτισμός, η Ιταλία δεν είναι έτοιμη να πει: «Αυτό το άτομο είναι Ιταλός».
Μετά τα σκάνδαλα με τα blackface πουλόβερ, ο οίκος Gucci προσέλαβε την Renée Tirado ως επικεφαλής της ποικιλομορφίας, ενώ η Prada δημιούργησε ένα συμβούλιο «ποικιλομορφίας» και ανακοινώθηκε ότι η creative director Miuccia Prada, είχε εκπαίδευση σε θέματα φυλετικής ευαισθησίας.
Για την Jean, αυτές οι κινήσεις χάνουν το νόημά τους. «Θεωρώ παράλογο ότι τους χρειαζόμαστε, όταν η απλή εφαρμογή της κοινής λογικής θα πρέπει να επιτρέπει σε όλους μας να κατευθύνουμε αυτές τις ενέργειες αλλού», λέει.
Ο Buchanan συμφωνεί. «Πρέπει να μιλήσετε με το στέλεχος στρατολόγησης που εμποδίζει τους μαύρους ανθρώπους να πάρουν δουλειές στην εταιρεία. Πρέπει να μιλήσετε με εκπαιδευτικά συστήματα και να ρωτήσετε γιατί οι μαύροι και οι μειονότητες δεν φτάνουν στο επίπεδο των σχεδιαστών.
Δεν μπορείτε καν να κάνετε μια πραγματική συνομιλία σχετικά με τη συμπερίληψη ή την ποικιλομορφία, εάν δεν αλλάξουμε εκ των έσω.» λέει.
Ο Buchanan επισημαίνει ότι η ρίζα του προβλήματος της ιταλικής μόδας είναι μια αποικιακή ιστορία για την οποία κανείς δεν μιλά πραγματικά.
«Οι Ιταλοί πιστεύουν ότι ο ρατσισμός είναι κάτι που συμβαίνει στην Αμερική, αλλά κανείς δεν μιλά για την αποικιακή ιστορία στη Σομαλία, την Ερυθραία και τη Λιβύη. Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτές οι συνομιλίες πραγματοποιούνται σε εκπαιδευτικά συστήματα.»
Την ίδια ώρα η Jean μιλάει για «ακραία κόπωση» γύρω από την αποδοχή του ρατσισμού στην Ιταλία.
«Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τη συνεχή άρνηση» επισημαίνει. Λέει ότι το επόμενο βήμα περιλαμβάνει μια βαθύτερη αλλαγή της φιλοσοφίας στην ιταλική ψυχή. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν να μιλήσουν μαζί μας, αντί να μιλάνε για μας.»
Με πληροφορίες του Guardian
σχόλια