Άνοιξη του 1993. Το κοσμικό γεγονός της χρονιάς διοργανώνεται στο ξενοδοχείο Intercontinental και όλη η καλή κοινωνία (και τα κανάλια) είναι εκεί. Η Σοφία Λόρεν είναι η επίσημη καλεσμένη της επίδειξης του οίκου Capo d'Opera, όμως τα φλας στρέφονται ξαφνικά στο μοντέλο Τζένη Χειλουδάκη, που κάνει την πρώτη του πασαρέλα.
Είναι η πρώτη φορά που μια τρανς γυναίκα (που το αναμενόμενο τότε θα ήταν να βιοπορίζεται στο πεζοδρόμιο) περπατάει μαζί με τα μεγαλύτερα μοντέλα του κόσμου, κάνοντας την αρχή μιας εξαιρετικά πετυχημένης καριέρας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Η Χειλουδάκη έγινε πρώτο όνομα, εξοικειώνοντας τους Έλληνες με την queer κουλτούρα, και σήμερα, που έχει αποτραβηχτεί στην Κρήτη, συνεχίζει να «ανοίγει» μυαλά μέσω της σελίδας της στο Facebook αλλά και μέσω των εξαιρετικά σπάνιων πια εμφανίσεων και συνεντεύξεών της.
«Έχω να θυμάμαι υπέροχες στιγμές από ταξίδια σε όλο τον κόσμο» λέει σήμερα. «Χρήμα, δόξα, φιλίες, φοβερές παρέες με την καλή κοινωνία, πόρτες που άνοιξαν... Μεγάλοι έρωτες. Όλα αυτά μπορεί να θόλωσαν σαν πέρασαν τα χρόνια, μα τα έζησα στον υπερθετικό βαθμό και θα μείνουν γλυκές μνήμες μέσα στο χρονοντούλαπο. Έζησα τα πάντα. Τα έκανα όλα στη ζωή. Και τι ζωή, Θεέ μου!»
Δεν έκανα απολύτως τίποτα για την κοινότητα. Δεν ξέρω αν έχω βοηθήσει ανθρώπους με το να πω «είμαι αυτό που είμαι και θα πορευτώ με θάρρος, τόλμη, θράσος και με ψηλά το κεφάλι». Αν έχω βοηθήσει κάποιον ειδικά εκείνα τα χρόνια τα δύσκολα, χαίρομαι.
— Δίνεις σπάνια συνεντεύξεις, πια. Μήπως, όμως, θυμάσαι την πρώτη σου εμφάνιση στα ΜΜΕ;
Με πας πολλά χρόνια πίσω, στα 15 μου... Ήδη κορίτσι, ορμόνες, στήθος, μαλλί μακρύ, μακιγιάζ, κοριτσίστικα ρούχα από τα 13 μου, και βρίσκομαι σε πορεία για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και τραβεστί – δεν υπήρχαν οι σημερινοί όροι ΛΟΑΤΚΙ+ και τα συναφή. Πρέπει να ήταν το '84. Δημοσιογράφοι, χαμός, κόσμος στην Πανεπιστημίου και στην Ομόνοια κι εγώ, ανάμεσα σε άλλα κορίτσια και αγόρια, κρατώ μεγάλο χάρτινο πανό με κάποιο σύνθημα. Δεν θυμάμαι τι έλεγε, δεν έχω καν φωτογραφίες, θυμάμαι όμως ότι πλάκωσαν οι μπάτσοι και μας τάραξαν στις κλοτσιές. Εγώ κρύφτηκα κάτω από μια κλούβα και ο φωτογραφικός φακός με απαθανάτισε την ώρα που με τραβούσαν οι μπάτσοι από το μαλλί να με βγάλουν από κει. Την επομένη, διάφορες εφημερίδες είχαν το στιγμιότυπο και το περιοδικό «Εικόνες» έβαλε τη φωτογραφία αυτή.
Αρχές του 1990 παίρνω τον τίτλο της Σταρ Τραβεστί (γελάει) στα καλλιστεία που διοργάνωνε η Αλόμα. Εκεί έδωσα την πρώτη μου συνέντευξη στο περιοδικό «Ένα». Δημοσιογράφος ήταν ο Μανώλης Αναγνωστάκης και, αρχές του 1991, έχοντας επιστρέψει απ' το Λονδίνο μετά την επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου μου, ο Αναγνωστάκης ήταν διευθυντής του περιοδικού «Max». Εκεί έγινε το πρώτο μεγάλο αφιέρωμα σ' εμένα, με πολλές φωτογραφίες και συνέντευξη.
Αμέσως μετά ακολούθησαν το «Playboy», το ΚΛΙΚ, με φωτογράφο τον Κωστόπουλο, και κατόπιν το περιοδικό «Diva», με τον Χατζηστεφάνου να με ρωτά διάφορα. Ε, μετά, όλα τα περιοδικά της εποχής, με αποκορύφωμα το εντιτόριαλ στο περιοδικό «Γυναίκα», και δίπλα μου η Κουλιανού, η Μπαλατσινού, η Τσιντικίδου, η Πούπου και η Φιλίπα Μάθιους, καθώς και τα top αγόρια της εποχής, ο Μάνος Πανταζής και ο Φώτης Γιαννιώτης.
Στην τηλεόραση η πρώτη φορά ήταν στο «Made in Greece» με τη Σεμίνα Διγενή και ένα δίωρο αφιέρωμα. Στη Μαλβίνα είπα «ναι», αλλά την έστησα και δεν πήγα. Μετά απ' αυτά, μπήκα γερά στο μόντελινγκ.
— Πώς σε άλλαξε η ξαφνική φήμη;
Η λατρεία του κόσμου ήταν απίστευτη. Με αποθέωσαν. Εντάξει, βοήθησε και το γεγονός ότι μικρή ήμουν καλούλα εμφανισιακά. Μου έλεγαν πως τίποτα δεν πρόδιδε το μυστικό μου, εγώ όμως το έλεγα μόνη μου. Ήταν τέτοια η λατρεία του κόσμου και τόσο μικρή εγώ, που το τέρας μέσα μου ξύπνησε. Ματαιοδοξία, ναρκισσισμός και, πολύ σύντομα, έπαρση.
— Θα επανέλθουμε σ' αυτά, πες μου όμως πρώτα πώς προέκυψε το μόντελινγκ.
Piece of cake, που λένε και οι Αμερικανοί. Για μένα δεν ήταν μονόδρομος η πορνεία. Μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα στη ζωή μου. Δεν υπήρξε καν η σκέψη, ο φόβος, η ντροπή, ο δισταγμός. Μπορούσα, έλεγα, να κάνω ό,τι μπορούν να κάνουν όλοι οι συνάνθρωποί μου. Δεν ήθελα να γίνω γιατρός ή καθαρίστρια, αλλά μοντέλο, γιατί αυτό χαροποιούσε το τέρας μέσα μου και με μικρές ενεσούλες ενδυνάμωνε τη ματαιοδοξία και τη δίψα για αναγνωρισιμότητα, χλιδή και χρήμα σε ένα αποκλειστικά γυναικείο επάγγελμα, και μάλιστα για γυναίκες που θα γίνονταν πρότυπα.
Έφτιαξα λοιπόν το book μου με φωτογράφο τον Γιάννη Καζανίδη και πήγα στο Αζάνς Γιουνίκ, το καλύτερο πρακτορείο μοντέλων στο Κολωνάκι. Μπήκα μέσα, βρήκα την Αντιγόνη Δέλιου, που με ήξερε μια και ήμουν ήδη talk of the town, και άρχισα να δουλεύω πηγαίνοντας σε κάστινγκ. Είχα γίνει ήδη φίλη με τον στυλίστα Ηλία Μιχαλόλια και τον Κωστέτσο, όμως ο Βασίλης δεν ήταν ο πρώτος που με έβγαλε σε επίδειξή του.
Κέρδισα το κάστινγκ για το Capo d'Opera της κ. Μάγδας Κασάπογλου και του Νάσου Ανδρεόπουλου για την επίδειξη μόδας στο Intercontinental, με τη Σοφία Λόρεν καλεσμένη του οίκου. Περπάτησα με όλες τις μεγάλες στην πασαρέλα. Αμέσως μετά ήρθε η πρόταση του Κωστέτσου για πασαρέλα με την Κλόντια Σίφερ και τον Μάρκους Σένκενμπεργκ. Φυσικά δέχτηκα και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
— Πήγες κατευθείαν στην Ιταλία...
Ναι, έφυγα για τη Ρώμη και το Μιλάνο, όπου δούλεψα με μεγάλα ονόματα: Fendi, Gianfranco Ferré, Missoni και Kenzo. Τον έναν χρόνο που έμεινα στην Ιταλία έκανα και μια ταινία, πρωταγωνιστώντας σε φιλμ του Ρομπέρτο Ρόκο.
— Οι καβγάδες στην τηλεόραση ήταν αληθινοί; Ή θα έλεγες πως, εκτός από μοντέλο, υπήρξες αναγκαστικά και ηθοποιός;
Αναφέρεσαι στα ξεφτιλίκια με τη συγχωρεμένη την Μπάρκα στην Τατιάνα και κάποια άλλα μεσημεριανά. Πριν από 25 χρόνια ήταν οι εποχές που την είχα δει στραβά με όλο τον κόσμο... Τους έδινα αυτό που ήθελαν να δουν. Δεν με καλούσαν για να μιλήσουμε για πράγματα που ίσως βοηθήσουν άλλους ανθρώπους, αλλά για να βγάλουν το τέρας από μέσα μου. Εκείνη την περίοδο το τέρας με εξουσίαζε ακόμα. Είχε το πάνω χέρι και λάτρευε τις μικρές μάχες και τους μεγάλους πολέμους.
Μου έλεγε λοιπόν: «Θα χτυπήσεις την υποκρισία. Στη Βουλή και στις εκπομπές ηθικά και σοβαρά άτομα με κύρος πλακώνονται, βρίζονται, εξευτελίζονται και μετά ξεχνιούνται όλα. Εσύ γιατί είσαι το trash, λοιπόν, και όταν κάνεις ό,τι κάνεις σου μένει η ρετσινιά, ενώ αυτοί περπατούν με την κορδέλα της αξιοπρέπειας; Τερμάτισέ το, λοιπόν. Γιατί το σεξ να προβάλλεται παντού, ακόμα και σε ημίγυμνο δελτίο καιρού τότε στο Star, με την Πετρούλα, κι εσύ να μη βγάλεις τον βύζο έξω στο κεντρικό δελτίο του καναλιού;»
— Πώς είχε γίνει αυτό;
Είχα πει ήδη στον Λιάγκα: «Γιώργο, τέρμα οι τσακωμοί, φτάνει πια». Εκείνος μου το υποσχέθηκε και έστειλε κάμερα σε photo shooting που είχα για το εξώφυλλο του περιοδικού «Penthouse». Μου είπε ότι θα βγω μόνη μου για να μιλήσω για το concept και στο καπάκι μού βγάζει δέκα παράθυρα, με τον Δαραβίγκα, με την πρόεδρο του τάδε φεμινιστικού μη χέσω, την άλλη τη χαμηλοπιπίτσα του Παντείου και τον παπά για να δέσει το γλυκό! Πάρε, λοιπόν, το βυζί έξω με την απάντηση-ατάκα στη χαμηλοπιπίτσα: «Δεν έχω πρόβλημα με το σώμα μου, δεν έχω πρόβλημα με το σεξ, αλλά το απολαμβάνω».
Φυσικά, λάθος μου. Πρώτον, δεν πας στον βόθρο να μιλήσεις για άριες και Σοπενάουερ και, δεύτερον, δεν εμπιστεύεσαι ποτέ δημοσιογράφο όταν ξέρεις ότι οι σκοτωμοί σου χτυπάνε 80% τηλεθέαση κι αυτός θα σε φτάσει στα άκρα για να κάνει 90%. Λάθος, επίσης, γιατί δεν κάνεις κάτι επειδή το κάνουν όλοι, δεν φέρεσαι πρόστυχα, ξεφτιλέ και trashy ώστε να τους μοιάσεις. Και για να παραφράσω τη Γαλάτεια: «Καθρέφτης σου δεν είμαι, κοινωνία, και δεν θα σου μοιάσω».
— Μετάνιωσες για κάτι σχετικά με την ιστορία με τον κ. Σακελλαρόπουλο;
Το μπλέξιμο με τον εισαγγελέα Σακελλαρόπουλο ήταν λάθος εξαρχής. Όμως η «άλλη» μέσα μου έτριβε τα χέρια της. Ήταν η ευκαιρία να τιμωρήσει όλους τους δικαστικούς που στην πορεία της ζωής μου με είχαν δικάσει και καταδικάσει. Και, φυσικά, να δείξει στον κόσμο τα πάθη των εκλεκτών της κοινωνίας φάτσα-κάρτα. Και ενώ εγώ έβλεπα έναν άνθρωπο που σιχαινόμουν, όχι μόνο για την εμφάνισή του αλλά και για τον χαρακτήρα του, εκείνη έβλεπε εκδίκηση και λεφτά.
Φυσικά, όλο αυτό ναυάγησε σύντομα. Θα μπορούσα να παίξω το παιχνίδι για χρόνια ολάκερα, όμως η αποστροφή μου νίκησε το τέρας. Μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, όταν ξαναβρεθήκαμε, μου είπε ότι ψήφιζε Χρυσή Αυγή. Εκεί ήταν που τον σιχάθηκα εντελώς. Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, δεν θα του έριχνα ούτε ματιά.
— Νιώθεις πως χρησιμοποίησες τη φήμη σου για να βοηθήσεις τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα;
Δεν έκανα απολύτως τίποτα για την κοινότητα. Δεν ξέρω αν έχω βοηθήσει ανθρώπους με το να πω «είμαι αυτό που είμαι και θα πορευτώ με θάρρος, τόλμη, θράσος και με ψηλά το κεφάλι». Αν έχω βοηθήσει κάποιον ειδικά εκείνα τα χρόνια τα δύσκολα, χαίρομαι. Όμως την ταμπελίτσα της ακτιβίστριας τη μισώ. Κι αυτό για έναν λόγο: ενώ έχουν περάσει τα χρόνια και η κοινότητα δυνάμωσε σχετικά και πλέον έχει και τον νόμο στο πλευρό της αλλά και μύρια υποστηρικτών, βλέπω συνεχώς ένα φάγωμα και πολλούς ακτιβιστές του πληκτρολογίου, καθώς και πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, που διψούν για δημοσιότητα – κι αυτό είναι τόσο εμφανές, που ξερνάω. Τους καταλαβαίνω, όμως δόξα με το ζόρι δεν γίνεται.
Επίσης, με το να παίρνουν σβάρνα τα καναλάκια και όλα τα sites για να φανούν σε τριτοκοσμικές εκπομπές, για την αναγνωρισιμότητα, είναι τόσο φαιδρό. Όμως και πάλι τους καταλαβαίνω, πρέπει να τα χορτάσεις όλα αυτά ώστε να τα φτύσεις. Έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας και χρειάζεται πραγματικός, ανιδιοτελής ακτιβισμός. Κάπου κάπου τα «όχι» σου είναι αυτά που θα σε κάνουν να λάμψεις και όχι τα εύκολα «ναι» σου.
— Έχουν γίνει πολλά πάντως...
Ναι, κάποτε οι γκέι θεωρούνταν «κίναιδοι», ψυχικά και σωματικά άρρωστοι με τη βούλα του εκάστοτε υπουργείου Υγείας. Σίγουρα άλλαξαν κάποια πράγματα για την πολύχρωμη κοινότητα, όμως όσοι νόμοι κι αν περάσουν, αν στην καρδιά των ανθρώπων δεν ριζώσουν η κατανόηση, η αγάπη και η συμπόνια, θα μιλάμε πάντα για το τυπικό του πράγματος. Ας φτάσουμε και σε όλα τα σύμπαντα – αν ο άνθρωπος δεν αγκαλιάσει το διαφορετικό, είτε λέγεται αδέσποτη ψυχή είτε πολύχρωμη οντότητα, αυτό πάντα θα τον τρομάζει, αφού δεν θα προσπαθεί να το κατανοήσει, και ο φόβος αυτός θα τον γυρνά πίσω, στις σπηλιές.
— Πολλοί πήραμε θάρρος από το θάρρος σου. Το εισέπραττες αυτό από την κοινότητα;
Έχω ακούσει και διαβάσει τρομακτικά πράγματα. Εμένα ή θα με λατρέψουν ή θα με μισήσουν θανάσιμα. Έχουν υπάρξει άνθρωποι απ' την κοινότητα που δήθεν μάχονται κατά του ρατσισμού, του σεξισμού και του μπούλινγκ και με έχουν στολίσει με ό,τι ρατσιστικοσεξιστικό επίθετο υπάρχει. Προσπερνώ, τους ξέρω... Ξέρω, επίσης, όλες τις ομάδες στην κοινότητα, τις κλίκες: για τους μισούς είμαι η θεά, για τους άλλους σατανάς. Καλά κάνουν. Σάμπως εγώ συμπαθώ όλα τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα; Μερικά τα βλέπω και βγάζω σπυριά.
— Πώς αποφάσισες να φύγεις μακριά απ' όλα;
Το πνεύμα μου είχε φύγει ήδη. Χόρτασα τόσο πολύ τα μοιραία, χλιδάτα και ακριβά της ζωής, που είχα ξεχάσει όλες τις ομορφιές της ζωής που ήταν δωρεάν, μα στην ουσία πανάκριβες. Σιχάθηκα και επέστρεψα στη Σητεία μου, στη μάνα και στα αδέρφια μου, στον τόπο όπου έχασα νωρίς την αθωότητά μου, μπας και την ξαναβρώ.
Τώρα περπατώ ξυπόλυτη και φυτεύω τον καρπό που θα με θρέψει με τα χέρια μου, στο κηπούλι μου, ακούω την ανάσα της μάνας μου το βράδυ στο νυχτοκρέβατό της και είμαι ασφαλής. Μαζεύω τα αυγουλάκια απ' τα πουλερικά μου που ποτέ δεν θα σφαχτούν γιατί τα έσωσα, παίζω με τα 20 γατοσκυλόπαιδά μου, έρμες ψυχές του δρόμου που κάποιοι πέταξαν, και την Αμαλία, τη χελωνίτσα, που μου δίνει φιλιά κάθε πρωί που την ταΐζω. Εδώ, στο θαλασσοβούνι μου, επιτέλους ξαναζώ. Και γράφω.
— Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα;
Συμπαθώ κάθε πλάσμα που στέκεται ενάντια στα τείχη του ρατσισμού, του σεξισμού, των διακρίσεων και των διαφόρων φοβιών. Που είναι μόνο, πληγωμένο αγρίμι, παρεξηγημένο και εκδιωγμένο από τις νόρμες που θέτει η κοινωνία. Ξέρει τι θα αντιμετωπίσει, όμως προχωρά αγέρωχο. Όλοι αυτοί οι καταραμένοι του κόσμου έβαλαν τα πρώτα βοτσαλάκια.
σχόλια