Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο

0

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που συνέπεσαν με τη γνωριμία μας, ο Ηλίας Πετρόπουλος μου τηλεφωνούσε συχνά πυκνά από το Παρίσι.

Στη διάρκεια ενός τέτοιου τηλεφωνήματος, ο δημιουργός του «Εγχειριδίου του Καλού Κλέφτη» και του «Κουραδοκόφτη» (το ομώνυμο κείμενό του τελειώνει με τη φράση «πάντως, ελπίζω ότι, ο πεζογράφος Βαγγέλης Ραπτόπουλος θα χρησιμοποιήσει με μαστοριά αυτόν τον αλατισμένο νεολογισμό»), μου είπε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τη λέξη «πορνογραφία» για γραπτά όπως αυτά του Εμπειρίκου ή ακόμη και τα δικά μου. 

«Και πώς πρέπει να τα λέμε, κύριε Πετρόπουλε;» τον ρώτησα, γιατί μιλούσαμε μεταξύ μας πάντα στον πληθυντικό. 

«Αυτή η λέξη, αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ύπουλος», άρχισε να μου λέει. «Εφόσον δεν γράφει κανείς για έρωτες με πόρνες, όπως ο Λουκιανός, φέρ’ ειπείν, στους “Εταιρικούς διαλόγους” του, ο χαρακτηρισμός είναι και λανθασμένος. Όμως το σύστημα τον μεταχειρίζεται επίτηδες, προκειμένου να απαξιώσει τους συγγραφείς ανάλογης θεματολογίας. Κανονικά τα γραπτά αυτά θα έπρεπε να αποκαλούνται “καυλιάρικα”. Τελεία και παύλα».

***

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
Ως γνωστόν ο Πετρόπουλος υπήρξε με τα γραπτά του, όχι μόνο στην παρωνυχίδα της αλληλογραφίας μας, ο μεγάλος προβοκάτορας, ο μεγάλος αιρετικός, ο μεγάλος αναρχικός των γραμμάτων μας.  

OI TEΣΣΕΡΙΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ που προηγήθηκαν προέρχονται από το πρόσφατο αυτοβιογραφικό βιβλίο μου «Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί». Και αναδεικνύουν ή, ίσως, απλώς υπαινίσσονται το γεγονός ότι μέσα από τα έργα του Ηλία Πετρόπουλου κατανόησα τι σήμαινε η ενστικτώδης επιλογή μου να γράψω πορνογραφία.

Αν και δεν είναι το μόνο βιβλίο μου όπου αναφέρομαι ονομαστικά στον Πετρόπουλο, στο «Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί» κυριολεκτικά ξεπερνάω τον εαυτό μου, μνημονεύοντας περισσότερο από κάθε άλλη φορά τον ποιητή του «Ποτέ και Τίποτα», και παραθέτοντας από περιστατικά, μέχρι στίχους και διάφορα άλλα αποσπάσματά του. Όλα αυτά σε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο μου, επειδή ακριβώς τον νιώθω συνδεδεμένο όχι μόνο με το έργο μου, αλλά και με τη ζωή μου.

Τα περί «καυλιάρικων» γραπτών ο αλληλογράφος μου τα αναφέρει και σε μία από τις επιστολές του (15/12/2000) που δημοσιεύονται εδώ. 

Χρειάστηκε να περάσει καιρός για να συνειδητοποιήσω ότι ο Ηλίας Πετρόπουλος λειτούργησε για μένα όχι μόνο σαν μέντορας, αλλά και σαν άλλη μία πατρική φιγούρα, συμπληρώνοντας τη σχετική συλλογή στη ζωή μου. 

Ο Σαμαράς, τον οποίο μνημονεύει στις 24/11/2000, αλλά και στις 15/12 της ίδιας χρονιάς, δεν είναι άλλος από τον ληστή τραπεζών και πολυδραπέτη Κώστα Σαμαρά, που εκείνη την εποχή ήταν φυλακισμένος στον Κορυδαλλό. Το σχετικό άρθρο του Πετρόπουλου με τον τίτλο «Ο δέσμιος Ποιητής», για το οποίο γίνεται λόγος και στις δύο προαναφερθείσες επιστολές, περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Ο κουραδοκόφτης».

Επίσης, η κριτική του Δημοσθένη Κούρτοβικ «για τον Ροΐδη» (επιστολή Πετρόπουλου, 24/11/2000), αφορούσε το μυθιστόρημά μου «Η απίστευτη ιστορία της πάπισσας Ιωάννας» και είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Τα Νέα». 

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
1/12/1992

Το «ελαφρώς (;) πορνογραφικό διήγημά μου», που του στέλνω μαζί με μια καρτ ποστάλ στις 6/12/2000, και το μνημονεύει τόσο εκείνος στην επιστολή-απάντησή του (15/12/2000), όσο κι εγώ στη δική μου απάντηση (5/1/2001), δεν είναι άλλο από το «Απέραντα άδειο σπίτι», που αργότερα έμελλε να δανείσει τον τίτλο του στην ομώνυμη συλλογή μου.

Στην τρισέλιδη επιστολή-απάντηση που μου γράφει στις 15/12/2000, είναι κάτι περισσότερο κι απλώς ανάγλυφο το ενδιαφέρον του Πετρόπουλου για τις «κακές» λέξεις και εκφράσεις τις οποίες μεταχειρίζομαι στο διήγημά μου. Πρόκειται για το ίδιο αυτό ενδιαφέρον («τον έρωτά μου για την γλώσσα», όπως μου δηλώνει στις 13/1/2001), που γέννησε μνημειώδη έργα λεξικογραφίας, όπως τα περίφημα «Καλιαρντά» του.

ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ
Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Όσο για τη δική μου σύντομη απάντηση (5/1/2001), όπου πλάι στις διευκρινίσεις μου ο Πετρόπουλος έχει σημειώσει με κόκκινο μαρκαδοράκι «τα κατέγραψα», υπογραμμίζοντας το ρήμα, δεν διστάζω να του δηλώσω εκεί τη δυσφορία μου για τη σχολαστικότητα του μελετητή που τον διακρίνει.

Η σχολαστικότητα του αλληλογράφου μου, εμφανής ακόμη και από το γεγονός ότι έχει προσθέσει με σφραγιδάκι μέχρι και την ημερομηνία παραλαβής του γράμματός μου, με μια φαρδιά μουσταρδί γραμμή από κάτω της, είναι ίσως μία από τις θεμελιωδέστερες διαφορές ανάμεσα στον επιστήμονα (λαογράφο-μελετητή) και στον καλλιτέχνη ή λογοτέχνη. 

Ωστόσο η ανωτέρω διαφορά δεν υπάρχει μόνο ανάμεσα σ’ εκείνον και σ’ εμένα. Ο στίχος του Πετρόπουλου «Γαμώ την γραμματική σας», τον οποίο επικαλούμαι στο τέλος τής εν λόγω επιστολής, αποδεικνύει πανηγυρικά τη ζωτική αντίφαση που χαρακτηρίζει τον ίδιο ― τον βαθύ, ασυμφιλίωτο διχασμό του ανάμεσα στην επιστήμη και στην τέχνη. Κάτι που πιστεύω ότι μας δίνει σε μεγάλο βαθμό το στίγμα του σπουδαίου αυτού και κατ’ ουσίαν αταξινόμητου δημιουργού μας. 

***

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
6/12/2000

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ότι όποτε αγωνίζομαι να θυμηθώ «από πού ξεκίνησαν όλα», εννοώντας εν προκειμένω την αλληλογραφία μας, και όχι τις τηλεφωνικές μας συνδιαλέξεις (σημειωτέον ότι τον αριθμό του τηλεφώνου μου μού τον ζητάει στις 2/6/2001), τοποθετώ την έναρξη της όλης ιστορίας, μάλλον αυθαίρετα, στο 1999. 

Εκείνη τη χρονιά δημοσίευσα μία επιφυλλίδα στην εφημερίδα «Τα Νέα», με αφορμή το κύκνειο άσμα του μεγάλου Στάνλεϊ Κιούμπρικ «Μάτια ερμητικά κλειστά» (ένας τίτλος που οφείλεται στον εγχώριο διανομέα της ταινίας, ο οποίος κατέστρεψε την υπέροχη παραδοξολογία τού πρωτοτύπου: «Μάτια διάπλατα κλειστά»).

Ο τίτλος της επιφυλλίδας μου, «Ο θρίαμβος της πορνογραφίας», ήταν έκφραση του Πετρόπουλου, για τον οποίο έγραφα χαρακτηριστικά ότι είναι «Ένας από τους λίγους σημερινούς Νεοέλληνες που έχει τα μάτια του αιωνίως διάπλατα ανοιχτά». Μία φράση που εκείνος φρόντισε να τυπώσει, μαζί με άλλες κριτικές, στο «αφτί» του επόμενου βιβλίου του.

Φαντάζομαι λοιπόν ότι, αμέσως μετά τη δημοσίευση της εν λόγω επιφυλλίδας μου, ο ανθολόγος των «Ρεμπέτικων τραγουδιών» άρχισε να μου ταχυδρομεί από το Παρίσι τις κάρτες και τα γράμματα που απαρτίζουν τη σχετικά ισχνή συλλογή της αλληλογραφίας μας (συνολικά, 58 σελίδες δικές μου, 95 του Πετρόπουλου).

Κάτι ανάλογο όμως διαψεύδεται από το γεγονός ότι η πρώτη καρτ ποστάλ που μου στέλνει ο Πετρόπουλος, και η οποία δημοσιεύεται κι εδώ, φαίνεται να έχει γραφτεί ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1992. 

Όσο για το χριστουγεννιάτικο δώρο που αναφέρει εκεί ότι του απέστειλα, υποθέτω ότι πρόκειται για το μυθιστόρημά μου «Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος» που είχε εκδοθεί την ίδια χρονιά.

Πάντως, το πρώτο δικό μου ίχνος αλληλογραφίας που σώζεται (η φωτοτυπία μιας συνέντευξής μου με δύο χειρόγραφες αράδες στην αρχή), φέρει την ημερομηνία 5/10/2000.

***

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
18/12/1997
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
24/12/2000

ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΕΣ οι επιστολές και οι καρτ ποστάλ που μου έστειλε από τη Γαλλία ο Πετρόπουλος παρουσιάζουν εικαστικό ενδιαφέρον. Ας μην ξεχνάμε ότι ο αλληλογράφος μου ήταν βαθιά διχασμένος τόσο ανάμεσα στην επιστήμη της λαογραφίας και στη λογοτεχνία, όσο και ανάμεσα στη συγγραφή γενικότερα και στις εικαστικές τέχνες. 

Επίσης, όπως ήταν αναμενόμενο από τον συγγραφέα της ευρηματικής και άκρως καυστικής μελέτης «Ονοματοθεσία οδών και πλατειών», τα γράμματά του κατεδαφίζουν ουκ ολίγους από τους παροικούντες τη λογοτεχνική Ιερουσαλήμ, οι οποίοι φαντάζομαι ότι μπορεί να ενοχληθούν.

Ως γνωστόν ο Πετρόπουλος υπήρξε με τα γραπτά του, όχι μόνο στην παρωνυχίδα της αλληλογραφίας μας, ο μεγάλος προβοκάτορας, ο μεγάλος αιρετικός, ο μεγάλος αναρχικός των γραμμάτων μας.  

Τόσο οι δικές του όσο και οι δικές μου επιστολές, από τύχη αγαθή, δωρήθηκαν στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, μαζί με το υπόλοιπο αρχείο μας. Και φυλάσσονται πια στο Τμήμα Αρχείων της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

Όπως προανέφερα, ο δεινός αλληλογράφος Πετρόπουλος συνήθιζε να με καλεί και στο τηλέφωνο από το Παρίσι και οι διάλογοί μας γίνονταν πάντα στον πληθυντικό. 

Επιπλέον ήταν αξιοσημείωτη και η μεγάλη ευγένεια που εξέπεμπαν τα λεγόμενά του. Αξιοσημείωτη, επειδή ακριβώς ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την οξύτητα, με την αιχμηρότητα των όσων μου έλεγε σχεδόν κάθε φορά.

Για να μη μιλήσουμε για την εύθραυστη και τρυφερή (δεν θέλω να γράψω «ανεπαισθήτως θηλυκή», γιατί δεν ταιριάζει ούτε με την προσωπικότητά του ούτε με την πραγματικότητα) χροιά της φωνής του, που ερχόταν σε μετωπική αντίθεση όχι μόνο με την οξύτητα και την αιχμηρότητα που σημείωσα ήδη, αλλά και με τη σωματική διάπλαση του αλληλογράφου μου, ο οποίος στις φωτογραφίες φαίνεται ψηλός και μεγαλόσωμος, ντερέκι.

***

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
15/12/2000
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
15/12/2000

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
15/12/2000

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ και ολοκληρώνοντας, θα έλεγα ότι ο Ηλίας Πετρόπουλος υπήρξε μέντοράς μου, και όχι μόνο στο ζήτημα της πορνογραφίας (για το τελευταίο, και μόνο η ανάγνωση του βιβλίου του «Ιστορία της καπότας» αρκεί). Μέντοράς μου γενικά, όπως και για τον Χρήστο Τριανταφυλλόπουλο, τον πρωταγωνιστή του μυθιστορήματός μου «Η επινόηση της πραγματικότητας».

Είχα φτάσει μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζομαι, παίρνοντας αφορμή από τον ίδιο, ότι «όταν είσαι μικρός οι δάσκαλοί σου σού τυχαίνουν, ενώ σε ώριμη ηλικία τούς επιλέγεις συνειδητά». Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι και τους επιλέγεις, και σε επιλέγουν (ποτέ δεν γίνεται μόνο ένα από τα δύο), σε οποιαδήποτε ηλικία.

Χρειάστηκε να περάσει καιρός για να συνειδητοποιήσω ότι ο Ηλίας Πετρόπουλος λειτούργησε για μένα όχι μόνο σαν μέντορας, αλλά και σαν άλλη μία πατρική φιγούρα, συμπληρώνοντας τη σχετική συλλογή στη ζωή μου. 

Τελικά το γεγονός ότι είχα συγκρουστεί νεότερος με τον πατέρα μου, και επί μια εξαετία διακόψαμε κάθε επαφή με τους γονείς μου (επιχείρησαν έτσι να με εμποδίσουν να βιοποριστώ από το γράψιμο), με στιγμάτισε. Αναζήτησα πατρικές φιγούρες στον χώρο της λογοτεχνίας κι ένιωσα σαν να με υιοθετούσε η λογοτεχνική πιάτσα. 

Στη συνέχεια αποπειράθηκα να διαπράξω ένα είδος πατροκτονίας, όταν στράφηκα εναντίον τού λογοτεχνικού σιναφιού, κατακρίνοντας τον συντηρητισμό του. Ίχνη αυτής της σύγκρουσης βρίσκει κανείς σε δοκιμιακά βιβλία μου, όπως «Η δική μου Αμερική» και η «Λίγη Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», αλλά και στο μυθιστόρημά μου «Η επινόηση της πραγματικότητας». 

Αν λογαριάσει κανείς τη φήμη του προβοκάτορα, του αιρετικού, του αναρχικού που συνοδεύει τον συγγραφέα τού «Πτώματα, πτώματα, πτώματα…» και του «Καπανταήδες και μαχαιροβγάλτες», δεν θα ήταν υπερβολή αν έγραφα ότι ο Πετρόπουλος ήταν η σύγκρουση αυτή προσωποποιημένη. Ήταν ο ορισμός της πατροκτονίας. Η πατρική φιγούρα που ακυρώνει ή, πιο σωστά, εξολοθρεύει όλες τις άλλες πατρικές φιγούρες.

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
5/1/2001
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
13/1/2001
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
28/1/2001

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
26/4/2001

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
7/5/2001
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
10/5/2001

Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
10/5/2001
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
2/6/2001
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
19/11/2001 [Ψηφιακά παραποιημένη φωτογραφία του πρωτοτύπου από το ατελιέ της LIFO]
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter
29/7/2002
Η αλληλογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με τον Ηλία Πετρόπουλο Facebook Twitter

vangelisraptopoulos.wordpress.com

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Βαγγέλης Ραπτόπουλος: «H πλειονότητα των πολιτικών μας δεν είναι αυτοί που μας αξίζουν»

Βιβλίο / Βαγγέλης Ραπτόπουλος: «H πλειονότητα των πολιτικών μας δεν είναι αυτοί που μας αξίζουν»

Mε αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, ο γνωστός συγγραφέας μιλά για την περίοδο που ζούμε, την υγειονομική κρίση, τους πολιτικούς, τη λογοτεχνία, προσωπικότητες που σημάδεψαν τη ζωή του, όπως ο Μένης Κουμανταρέας, την ψυχοθεραπεία αλλά και ποια πληγή τον ακολουθεί ακόμη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»

Βιβλίο / Η σεξεργασία τότε και τώρα: Από τη Γαβριέλα, την Τρούμπα και τον Βαρδάρη ως τη σύγχρονη εποχή

Το νέο βιβλίο της Εύας Νικολαΐδου «Στα σπίτια της αμαρτίας χτες και σήμερα – Μια δημοσιογραφική έρευνα για το φαινόμενο της πορνείας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα» (εκδ. Κάκτος) αποτελεί μια αξιόλογη συμβολή στη μελέτη του φαινομένου της σεξεργασίας στην Ελλάδα και όχι μόνο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Έρικ Χομπσμπάουμ: Τι είναι ο εθνικισμός και οι διαφορετικές εκδοχές του

Βιβλίο / Έρικ Χομπσμπάουμ: Τι είναι ο εθνικισμός και οι διαφορετικές εκδοχές του

Σε όλη του τη διαδρομή ο ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ ασχολήθηκε εκτενώς με το φαινόμενο του εθνικισμού, για πρώτη φορά όμως κυκλοφορούν αναλυτικά κείμενά του για τις διαφορετικές εκδοχές του φαινομένου σε έναν πολύτιμο τόμο με τίτλο «Για τον εθνικισμό».
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Η υγεία είναι ελευθερία

Βιβλίο / «Η δική μας ασθένεια»: Μαθήματα ελευθερίας από ένα ημερολόγιο νοσηλείας

Ο διάσημος Αμερικανός ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ μετατρέπει τη θλιβερή εμπειρία του στα αμερικανικά νοσοκομεία σε ένα δοκίμιο για το δικαίωμα στην περίθαλψη που δεν προστατεύεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
ΕΠΕΞ Η (απόλυτα) μυθιστορηματική ζωή του Μίλο Μανάρα

Βιβλίο / Η (απόλυτα) μυθιστορηματική ζωή του Μίλο Μανάρα

Βγαλμένη από άλλη εποχή, η «Αυτοπροσωπογραφία» του Μίλο Μανάρα που μόλις κυκλοφόρησε φέρνει στο φως την Ιταλία του Παζολίνι και του Φελίνι, τους σπουδαίους κομίστες της εποχής και μια ζωή γεμάτη τέχνη και περιπέτεια.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Άνχελ δε λα Κάγιε: «Ζούμε στην εποχή του νεολιμπεραλισμού, αλλά θα τον αλλάξουμε»

Βιβλίο / Άνχελ δε λα Κάγιε: «Ζούμε στην εποχή του νεολιμπεραλισμού, αλλά θα τον αλλάξουμε»

Το καταιγιστικό graphic novel «Χρώματα Πολέμου» του Ισπανού Άνχελ δε λα Κάγιε μόλις εκδόθηκε στα ελληνικά και ο δημιουργός του ήρθε στην Αθήνα για να το παρουσιάσει.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ 20/06 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Αριστερά, δεξιά: Παλιές λέξεις, νέο νόημα

Βιβλία και Συγγραφείς / Αριστερά, δεξιά: Παλιές λέξεις, νέο νόημα

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητά με τον πολιτικό επιστήμονα και συγγραφέα Γιάννη Μπαλαμπανίδη για το βιβλίο του «Οι ιδέες της προόδου και της συντήρησης - Δοκίμιο για την πολιτική σε ρευστούς καιρούς».
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
«Απρόσμενη αγάπη»: Ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα του Ισραηλινού Άαρον Άπελφελντ

Το πίσω ράφι / «Απρόσμενη αγάπη»: Ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα του Ισραηλινού Άαρον Άπελφελντ

Ένα μυθιστόρημα αποτελούμενο από σύντομα κεφάλαια, γραμμένο χωρίς περιττά στολίδια, με κύριους άξονες τη συγγραφική δημιουργία, την απώλεια της εβραϊκής ταυτότητας και τη βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 19/06 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-H αναζήτησης της ευτυχίας μέσω των ναρκωτικών την εποχή της Βαϊμάρης

Ηχητικά Άρθρα / H αναζήτησης της ευτυχίας μέσω των ναρκωτικών την εποχή της Βαϊμάρης

Η γκλάμορους ντέκα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και το Βερολίνο της δεκαετίας του '20, ζωγραφίζονται με τα πιο ζωηρά, εξπρεσιονιστικά χρώματα στο βιβλίο του Norman Ohler «Υπερδιέγερση, Τα ναρκωτικά στο Τρίτο Ράιχ»
THE LIFO TEAM

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ