Ας είμαστε ειλικρινείς, τώρα που τελειώνει ο χρόνος είναι νομίζω ασφαλές να πούμε ότι το 2025 υπήρξε μια από τις πιο άνευρες και αδιάφορες χρονιές των τελευταίων ετών για τη μουσική. Στην πράξη δεν συνέβη τίποτα που να δικαιολογεί μια σοβαρότερη συζήτηση ή κάποιον ενθουσιασμό, ενώ οι χρόνιες παθογένειες της βιομηχανίας όχι μόνο δεν έχουν αντιμετωπιστεί αλλά φαίνεται ότι βαθαίνουν ακόμη περισσότερο.
Πάνω κάτω τα ίδια έγραφα και πέρσι, με μια σημαντική όμως διαφορά. Το 2024, παρά τη συνολική απογοητευτική του εικόνα όσον αφορά τις πωλήσεις, άφηνε τουλάχιστον την εντύπωση μιας μεταβατικής χρονιάς. Έμοιαζε σαν ένα απαραίτητο στάδιο πριν από κάτι νέο που θα ακολουθούσε. Στο mainstream και την ποπ ειδικότερα, διακρινόταν μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Αυτό οφειλόταν στην άνοδο μιας νεότερης γενιάς καλλιτεχνών στα charts, που έδινε την αίσθηση ότι διαμορφώνεται ένα φρέσκο τοπίο εικόνων, αναφορών και ήχων, το οποίο απλώς χρειαζόταν το απαραίτητο σπρώξιμο.
Δυστυχώς, φέτος κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Το αντίθετο, μάλιστα: είναι σαν να βιώνουμε ένα αισθητό πισωγύρισμα προς έναν γενικευμένο συντηρητισμό στη μουσική, ως αντανάκλαση του ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού πλαισίου. Η ποπ μουσική φαίνεται να επιστρέφει σε πιο παραδοσιακά, ασφαλή μοτίβα – και υπάρχουν αρκετοί λόγοι που οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.
Είναι σαν να βιώνουμε ένα αισθητό πισωγύρισμα προς έναν γενικευμένο συντηρητισμό στη μουσική, ως αντανάκλαση του ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού πλαισίου.
Αν εξαιρέσει κανείς το «Die with a smile» της Lady Gaga και του Bruno Mars –ένα τραγούδι που συνέχισε να σαρώνει και φέτος, σπάζοντας κάθε πιθανό και απίθανο ρεκόρ, όπως εκείνο του Global Spotify (200 ημέρες στην κορυφή)–, το μεγαλύτερο χιτ του 2025 ήταν το «Ordinary» του Alex Warren, ενός γλυκανάλατου προϊόντος της κολεκτίβας του TikTok, Hype House. Πρόκειται για μια «επική» ερωτική μπαλάντα αφιερωμένη στη σύζυγό του, η οποία αντλεί απροκάλυπτα από ολόκληρο τον κατάλογο του βασιλιά του καθωσπρεπισμού και της χρυσής μετριότητας, Ed Sheeran. Το πρόβλημα με το τραγούδι είναι ότι δεν σου δίνει ούτε μισό δευτερόλεπτο την ψευδαίσθηση πως ακούς κάτι καινούργιο· το έχεις ήδη ακούσει μερικές δεκάδες χιλιάδες φορές στο παρελθόν, απλώς από άλλους καλλιτέχνες.
[KPop Demon Hunters In Public] “Golden” - HUNTR/X
Από πέρσι μας απασχολεί –και μυστηριωδώς συνεχίζει να κυριαρχεί– το μελιστάλαχτο «Luther» του Kendrick Lamar σε συνεργασία με τη SZA, το οποίο το 2025 κατάφερε να περάσει δεκατρείς εβδομάδες στο Νο1 του Billboard Hot 100. Πρόκειται για ένα από τα πιο αδύναμα κομμάτια του «GNX», πράγμα που καθιστά απορίας άξιο το πώς εξελίχθηκε σε τόσο μεγάλο πολιτισμικό γεγονός. Προσωπικά, δεν θυμάμαι να το πέτυχα να παίζεται πουθενά στην Ελλάδα – σε αντίθεση, π.χ., με το «Die with a smile», το οποίο θα συνεχίσει να ακούγεται μέχρι να καταστραφεί ο πλανήτης. Όσον αφορά το «Luther», όμως, περισσότερο διάβαζα για την επιτυχία του παρά το άκουγα, αλλά ίσως στην Αμερική να παίζεται όντως μέχρι τελικής εξάντλησης.
Το τραγούδι, πάντως, που είχε πραγματικό, παγκόσμιο impact ήταν αδιαμφισβήτητα το «Golden» των Huntr/x: ένα γυναικείο anthem ενδυνάμωσης που ξεπήδησε από το Netflix και το παιδικό φιλμ κινουμένων σχεδίων «KPOP Demon Hunters», το οποίο, κόντρα σε κάθε προσδοκία, είδε το soundtrack του να κατακτά μικρούς και μεγάλους. Ίσως είναι το μεγαλύτερο μουσικό φαινόμενο της χρονιάς και το καλοκαίρι του 2025 τού ανήκει δικαιωματικά. Χίλιες φορές k-pop από οποιονδήποτε τροβαδούρο της συμφοράς.
Αν πέρσι είχαμε τα φρέσκα ονόματα της Chapell Roan και της Sabrina Carpenter που έκαναν τα charts πιο πικάντικα, φέτος κάτι ανάλογο κατάφερε η συμπαθέστατη Βρετανίδα Olivia Dean, η μόνη νέα καλλιτέχνιδα που καταφέρνει να σταθεί όρθια μέσα στον θόρυβο του «KPop Demon Hunters» και στην καταιγίδα της Taylor Swift, κρατώντας σταθερά μια θέση στη δεκάδα για πάνω από δυο μήνες. Τα τραγούδια της μπορεί να είναι μια χαρά, αλλά ο soul ήχος της παραμένει κάπως «ασφαλής», παλιομοδίτικος, σαν να διστάζει να λερωθεί λίγο ή να πειραματιστεί, εντελώς mainstream, ιδανικός για το ραδιόφωνο.
Μια και αναφέρθηκε η Sabrina Carpenter, κυκλοφόρησε και εκείνη άλμπουμ φέτος. Το «Manchild» προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με το προκλητικό εξώφυλλό του, που τη δείχνει πεσμένη στα τέσσερα μπροστά σε έναν άνδρα, αλλά δεν κατάφερε να κάνει μεγαλύτερο ντόρο για πάνω από μερικές εβδομάδες. Το καλό είναι ότι η λαμπερή ποπ της παραμένει explicit χωρίς να έχει χάσει το ειρωνικό της ύφος.
Η Taylor Swift έβγαλε κι αυτή φέτος νέο δίσκο –όπως σχεδόν κάθε χρονιά– και ειλικρινά δεν ξέρω πώς τα κατάφερε μετά την εξαντλητική περιοδεία που προηγήθηκε. Ομολογώ πως έχω κουραστεί να γράφω για τη Swift κάθε χρόνο, οπότε θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη. Αν και βρήκα το «Life of the showgirl» πιο διασκεδαστικό από το περσινό «The tortured poets department», φαίνεται πως ανήκω στη μειοψηφία, καθώς ο κόσμος έχει βουίξει για το πόσο απογοητευτικό είναι. Η αλήθεια είναι ότι, για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα, η Swift εκφράζει την επιθυμία της να παντρευτεί και να «νοικοκυρευτεί» με τον αγαπημένο της, Travis Kelce. Αυτή η επιστροφή σε πιο πατροπαράδοτες αξίες ξένισε αρκετούς από τους φαν της, οι οποίοι προτιμούν να τη βλέπουν να διατηρεί την καυστική της πένα στραμμένη αποκλειστικά προς τους πρώην της. Υπάρχουν και χειρότερα, παιδιά…
Taylor Swift - The Tortured Poets Department (Official Lyric Video)
Ναι, υπάρχουν και χειρότερα. Παρά τη νίκη της Beyoncé στα Grammy για το καλύτερο country άλμπουμ με το «Cowboy Carter», η πραγματικότητα είναι ότι αυτό δεν επηρέασε καθόλου το είδος, ούτε το οδήγησε προς νέες κατευθύνσεις. Αντιθέτως, η σιωπηλή επιτυχία του Morgan Wallen στα charts ήταν εντυπωσιακή: το άλμπουμ του «I’m the problem» παρέμεινε για 11 εβδομάδες στην κορυφή του Billboard 200 και του χάρισε τον τίτλο του Top Artist of 2025 από το Billboard. Η κυριαρχία του έχει πλέον εδραιωθεί επίσημα, καθιστώντας τη συντηρητική κάντρι ένα από τα πιο πετυχημένα μουσικά είδη για το 2025.
Από την άλλη, στο τέλος του Οκτωβρίου σημειώθηκε μια πρωτοφανής στιγμή για τη μουσική βιομηχανία. Για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια δεν υπήρχε ούτε ένα ραπ κομμάτι στο Top 40 του Billboard, κάτι που είχε να συμβεί από τον Φεβρουάριο του 1990. Στη μετα-Drake/Kendrick εποχή, το ραπ δυσκολεύεται να αναδείξει νέους σούπερ σταρ. Παρά μερικές σημαντικές κυκλοφορίες από βετεράνους όπως οι Clipse και ο Playboi Carti, αλλά και εξαιρετικά πρότζεκτ από ανεξάρτητους καλλιτέχνες όπως ο billy woods (Armand Hammer), οι Clipping ή ο Βρετανός Jim Legxacy, η χρονιά ήταν γενικά απογοητευτική.
Το πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ της Cardi B άφηνε μια πικρή γεύση, ενώ, παρότι ο Young Thug κέρδισε απέναντι στον νόμο, το γεγονός αυτό δεν στάθηκε ικανό να ξανακερδίσει το κοινό, που γύρισε την πλάτη στο «UY Scuti».
O Kendrick Lamar δεν φαίνεται να βοήθησε κανέναν εκτός από τον εαυτό του στα charts με την αμφιλεγόμενη εμφάνισή του στο Super Bowl, που συζητήθηκε όσο κανένα άλλο πολιτισμικό γεγονός φέτος. Δεν είναι λίγες οι φωνές πλέον που περιμένουν το «Iceman» του Drake για να ζεσταθεί λίγο η κατάσταση, κάτι που δεν ήταν καν στα χαρτιά πριν από λίγο καιρό.
Το 2025 ήταν επίσης η χρονιά της Lady Gaga, η οποία, πέρα από την επιτυχία του «Die With A Smile», επέστρεψε με ένα νέο και πολύ καλό άλμπουμ. To «Mayhem» μπορεί να μην πρόσφερε τίποτα καινούργιο στη δισκογραφία της, μια και το γύρισε προς τα πίσω και τις synth pop ρίζες της, αλλά ακούγονταν σχεδόν μονορούφι. Επιπλέον, μια αξέχαστη νύχτα έζησε το Ρίο ντε Τζανέιρο όταν περισσότεροι από δύο εκατομμύρια άνθρωποι πλημμύρισαν την παραλία Κοπακαμπάνα για να παρακολουθήσουν δωρεάν συναυλία της Lady Gaga, τη μεγαλύτερη της καριέρας της.
Το 2025 ανήκε επίσης στον Bad Bunny, που στις αρχές του χρόνου κυκλοφόρησε το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας του, σπάζοντας κάθε ρεκόρ streaming. Το αριστουργηματικό «Debí tirar más fotos» είναι αφιερωμένο στις ρίζες του, στην ιστορία του Πουέρτο Ρίκο και στις σύγχρονες κοινωνικές προκλήσεις, όπως ο υπερτουρισμός και η εποχή του Τραμπ, που πλήττει τους μετανάστες. Ένα πραγματικό κομψοτέχνημα στον τρόπο που διαχειρίζεται τον ρυθμό του ρεγκετόν, ο οποίος για κάποιον που δεν είναι γνώστης του συγκεκριμένου ήχου είναι δύσκολο να εκτιμηθεί. Αναμένεται με αγωνία η εμφάνισή του στο Super Bowl του χρόνου, και κάτι μου λέει ότι θα είναι πολύ πολιτικά φορτισμένη.
Lady Gaga - Abracadabra
Η ισπανόφωνη μουσική φέτος είχε έναν ακόμα λόγο να καυχιέται, με το «Lux» της Rosalía, ένα υπερβατικό άλμπουμ που επαναπροσδιόριζε την έννοια της σύγχρονης ποπ. Αντιεμπορικό ηχητικά, απαιτεί συγκέντρωση και προσοχή, κόντρα στον γρήγορο ρυθμό της εποχής. Στο εξώφυλλο εμφανίζεται ως Παναγία, ενώ η ίδια απέσπασε τον χαρακτηρισμό της «μεσογειακής Björk», από την οποία εμπνεύστηκε. Παρά τον φαινομενικά απαιτητικό ήχο, που δανείζεται στοιχεία από την όπερα, το άλμπουμ τελικά πούλησε.
Η FKA Twigs κυκλοφόρησε φέτος το πιο ποπ άλμπουμ της καριέρας της, το «Eusexua», το οποίο δυστυχώς δεν γνώρισε την ίδια τύχη με το «Brat» της Charli XCX. Πρόκειται σίγουρα για μια πολύ καλή δουλειά, ένα ηδονικό και πειραματικό ηχητικό ταξίδι χωρίς όρια, αλλά κάτι δεν λειτούργησε πλήρως. Το θετικό ήταν ότι η χρονιά έκλεισε με μια ακόμη κυκλοφορία της, για την οποία πολλοί αρχικά πίστεψαν ότι επρόκειτο για την deluxe έκδοση του άλμπουμ. Στην πραγματικότητα, το «Eusexua Afterglow» ήταν ένα εντελώς διαφορετικό άλμπουμ, με ολοκαίνουρια κομμάτια.
Το 2025 η PinkPantheress ανακηρύχθηκε η απόλυτη ποπ σταρ της Gen Z. Ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την ποπ δεν μπαίνει σε κανένα κουτάκι. Και το «Fancy That» και το ρεμίξ «Fancy some more» ήταν ασκήσεις ύφους στην κλασική χορευτική μουσική των αρχών των ’00s, ενσωματώνοντας μουσικά είδη όπως το trip hop, το house και το big beat χωρίς να θυσιάζει τους αγαπημένους της UK garage και jungle ήχους. Το κομμάτια είναι τόσο σύντομα που κυριολεκτικά δεν προλαβαίνεις να γκρινιάξεις για οποιαδήποτε αστοχία.
Το μεγάλο αστέρι που αναδύθηκε στο μουσικό προσκήνιο φέτος ήταν αδιαμφισβήτητα η Addison Rae. Το «Addison» ήταν μια κυκλοφορία-έκπληξη: ένα αιθέριο άλμπουμ γεμάτο ’90s ποπ αθωότητα και πειραματισμό, που απέφευγε τις παγίδες των σύγχρονων τάσεων. Τα κομμάτια τα έγραψε η ίδια, ενώ την παραγωγή υπέγραφαν δύο γυναίκες, οι Σουηδές Elvira Anderfjärd και Luka Kloser, σπάζοντας την παράδοση της ποπ να κυριαρχούν στα credits άνδρες παραγωγοί. Ποιος θα το περίμενε από μια πρώην TikToker!
Addison Rae - Diet Pepsi (Official Video)
Πάμε τώρα στις μεγάλες επιστροφές – και δεν εννοώ τους Oasis, στις συναυλίες των οποίων στη Βρετανία το καλοκαίρι έγινε χαμός. Φέτος έβγαλαν άλμπουμ οι Pulp, το αξιοπρεπέστατο «More», έπειτα από 24 χρόνια απουσία. Το άλμπουμ περιείχε 11 κομμάτια χωρίς πολλές εξάρσεις και σίγουρα αφορά μια γενιά που εμμένει στο ένδοξο παρελθόν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν ευχάριστο.
Μια μεγάλη έκπληξη –μεγαλύτερη και από την Addison Rae– ήταν η Lily Allen, με ένα άλμπουμ-κόλαφο για τον πρώην σύζυγό της και πρωταγωνιστή του «Stranger Things», David Harbour, τον οποίο κάνει με τα κρεμμυδάκια. Αν δεν σας είχε κολλήσει για μέρες το «Pussy Palace» στο repeat, δεν έχω να γράψω τίποτα άλλο σχετικά. Φέτος επέστρεψαν και οι Tame Impala –ναι, το ξέρουμε ότι είναι ένας, ο Kevin Parker– με το «Deadbeat», μια χορευτική lo-fi ωδή στα rave πάρτι της Αυστραλίας που ξεσήκωσε ανάμεικτες αντιδράσεις.
Στη ροκ φαίνεται ότι έχουν αναδειχθεί ως νέοι μεσσίες οι Geese, μια art-rock μπάντα από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Το άλμπουμ τους «Getting Killed» απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και ήταν σε όλες τις λίστες φέτος σε αρκετά υψηλές θέσεις. Ο ήχος τους ακούγεται αρκετά παλιακός, έτσι όπως συνδυάζει κλασικές ροκ επιρροές (Velvet Underground, David Byrne) με post-punk, funk και art-jazz έντονους ρυθμούς και θεατρικά φωνητικά από τον Cameron Winter. Παρ’ όλα αυτά κατάφεραν να να αποκτήσουν ενθουσιώδεις υποστηρικτές· προσωπικά δεν μου είπαν τίποτα επειδή δεν πιστεύω ότι φέρουν τίποτα νέο, αλλά δεν χρειάζεται κανείς να συμμεριστεί την άποψή μου.
Lily Allen - Pussy Palace (Visualiser)
Τέλος, στα πιο σοβαρά από μουσικής πλευράς, η άνοδος των AI συγκροτημάτων και καλλιτεχνών δεν είναι πια απλώς μια τάση – είναι μια πραγματικότητα που προκαλεί έντονη ανησυχία. Φέτος, η ψηφιακή R&B ερμηνεύτρια Xania Monet έκανε για πρώτη φορά το ντεμπούτο της στο Billboard, ενώ το συγκρότημα Breaking Rust εκτοξεύτηκε στο #1 των Country Digital Song Sales με το «Walk My Walk», χωρίς καν να εμφανίζεται σε Spotify ή Apple Music. Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στο Twitter ο πρώτος AI λαϊκός τραγουδιστής, ο Γιάννης Μαδερφάκης, με το πρώτο του κομμάτι να αναμένεται σύντομα. Τι σημαίνουν όλα αυτά για το μέλλον της μουσικής; Η ερώτηση δεν είναι πια θεωρητική. Το φαινόμενο είναι ήδη εδώ και φαίνεται ότι θα αλλάξει ριζικά τους κανόνες του παιχνιδιού, σε μια μουσική βιομηχανία που ακόμη δεν έχει βρει λύσεις για την κατακόρυφη πτώση των πωλήσεων και την παντοδυναμία του streaming.
Άλμπουμ που ξεχώρισα για το 2025 (χωρίς αξιολογική σειρά): Oklou - Choke Enough, Aya-Hexed!, AriiArii - Ho Ho Summer, Jeune Morty - Eponyme, Turnstile - Never Enough, Smez - Big City Life, The Krasiński Codex (I) - Fifteenth-Century Music from Cracow, Effie - pullup to busan 4 morE hypEr summEr it’s gonna bE a fuckin movie, Blawan - SickElixir, Decius - Decius Vol. II, YHWH Nailgun - 45 Pounds, Joanne Robertson - Blurrr, Nourished by Time - The Passionate Ones, DJ K - Rádio Libertadora, CV Vision - Release The Beast
