Το viral hit της Έλενας Λεώνη «Βαριέμαι πολύ», μια συναισθηματική εξομολόγηση για την πίεση που νιώθει διαρκώς ένας νέος άνθρωπος να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, να κάνει τα πάντα σωστά και να αποδεικνύει την αξία του, έχει αποκτήσει διαφορετικές διαστάσεις τις τελευταίες μέρες μετά το σοκ που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία η αυτοκτονία των δύο 17χρονων κοριτσιών. Η συναισθηματική κόπωση και η αίσθηση της ματαίωσης που αισθάνεται μια γενιά νεαρών ανθρώπων εκφράζεται μέσα από μια φράση που λειτουργεί συμβολικά, όχι σε επίπεδο πλήξης αλλά εξάντλησης λόγω των απαιτήσεων της καθημερινότητας και των προσωπικών στόχων. «Δευτέρα, βαριέμαι πολύ / Να κάνω αυτά που ’χα πει / Να είμαι συνέχεια σωστή / Αχ, πλέον, βαριέμαι πολύ / Αχ, ζωή μου σε χάρισα / Σε προσδοκίες παλιές / Κι όλο το μέλλον μου πότιζα / Μα το παρόν μου δε φρόντιζα...»
Η Έλενα Λεώνη μπορεί να κυκλοφόρησε μόλις το πρώτο άλμπουμ της, αλλά έχει μεγάλη εμπειρία στην ελληνική μουσική. Συνεργάτιδα της Μαρίνας Σάττι εδώ και δέκα χρόνια και backing vocalist της Νατάσσας Μποφίλιου, έχει παίξει στο θέατρο, έχει γράψει μουσική για παραστάσεις, έχει κάνει μεταγλωττίσεις σε ταινίες, ασχολείται με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων. Έχει πτυχίο σύγχρονου τραγουδιού από το Εθνικό Ωδείο Αθηνών και δίπλωμα Βυζαντινής Μουσικής, παίζει τσέλο και κέλτικη άρπα και έχει κάνει γλυπτική ως ειδικό ταλέντο στη Σχολή Καλών Τεχνών. Μεταξύ άλλων, έχει συνεργαστεί με τους Γιώργο Νταλάρα, Διονύση Σαββόπουλο, Φοίβο Δεληβοριά, Νίκο Κυπουργό, Στάθη Δρογώση, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Θέμη Καραμουρατίδη, Ηλία Λογοθέτη, Θοδωρή Κοτονιά, Εύα Κοταμανίδου, Βασίλη Λέκκα, Έλλη Πασπαλά, Μαρίζα Κωχ, Γεράσιμο Ανδρεάτο, Χρόνη Αηδονίδη.
Ένας από τους μεγάλους προβληματισμούς μου για το άλμπουμ ήταν ότι είναι πολύ ποπ για τους ανθρώπους που ακούνε έντεχνο, και πολύ έντεχνος και εσωτερικός για το pop culture. Και είπα δεν πειράζει, αυτό είναι.
Το «1.» είναι ένα εξαιρετικό ντεμπούτο άλμπουμ σύγχρονης ελληνικής μουσικής, ποπ, αλλά με στοιχεία που δείχνουν ότι η δημιουργός του γνωρίζει καλά την ελληνική παράδοση, τη λαϊκή μουσική και το έντεχνο και γράφει τραγούδια ακομπλεξάριστα και με έμπνευση.
«Μεγάλωσα στο Αίγιο», λέει. «Οι γονείς μου είναι και oι δύο φιλόλογοι. Η μητέρα μου είναι και συγγραφέας και ο μπαμπάς μου μουσικός και συνθέτης. Θυμάμαι, τα Σαββατοκύριακα, έρχονταν ο Χρόνης Αηδονίδης, η Δόμνα Σαμίου, διάφοροι μουσικοί, οπότε μεγάλωσα έτσι, μέσα στις πρόβες. Το σπίτι ήταν γεμάτο με μουσική, βιβλία, παραστάσεις.
Όταν με ρώταγαν τι θα γίνω, έλεγα πάντα ότι θα γίνω τραγουδίστρια· μάλιστα έλεγα “θα γίνω Δώρα”, μια τραγουδίστρια που τραγούδαγε με τον μπαμπά μου εκείνη την περίοδο, η Δώρα Πετρίδη. Αυτή ήθελα να γίνω. Στην εφηβεία έκανα επανάσταση και είπα ότι θα γίνω εικαστικός».
— Στην Καλών Τεχνών πώς μπήκες; Γιατί μπήκες πολύ νωρίς.
Πράγματι. Άκουσα σε μια τηλεοπτική εκπομπή που παρακολουθούσα με τη μαμά μου ότι η Καλών Τεχνών έδινε τη δυνατότητα σε παιδιά που δεν έχουν τελειώσει ακόμη το σχολείο να δώσουν ειδικές εξετάσεις και να μπουν στη σχολή προτού αποφοιτήσουν. Εγώ ήδη τότε ζωγράφιζα και είπα ότι ήθελα να το δοκιμάσω. Ήμουν ακόμη στο γυμνάσιο, άρχισα να κάνω προετοιμασία, έστειλα πορτφόλιο, το δέχτηκαν και έδωσα εξετάσεις στη Β’ Λυκείου. Έχει πλάκα, γιατί αυτόν τον θεσμό τον έλεγαν «Τα ταλέντα», οπότε είχα καρτελάκι που έλεγε «ταλέντο», με φωτογραφία και σφραγίδα. Ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που έκανα η Καλών Τεχνών.
— Και ήρθες στην Αθήνα;
Επειδή ζούσα στο Αίγιο δεν μπορούσα να έρθω προτού τελειώσω το σχολείο, οπότε έκανα διακοπή σπουδών στην Καλών Τεχνών και το συνέχισα, αλλά είχα ήδη εξασφαλίσει τη θέση, έτσι πέρασα μια Γ’ Λυκείου ζάχαρη. Ερχόμουν στην Αθήνα, έβλεπα εκθέσεις –σπούδαζε τότε και η αδερφή μου εδώ–, και απλά περίμενα να τελειώσω το λύκειο. Μετά ξεκίνησα αμέσως τις σπουδές. Πάντα σχεδίαζα, από μικρή, στη σχολή όμως ήθελα να δοκιμάσω καινούργια πράγματα, έτσι αποφάσισα να κάνω γλυπτική. Ήταν κάτι το οποίο δεν θα μπορούσα να δοκιμάσω εύκολα εκτός σχολής, γιατί εκεί μας παρείχαν εργαστήρια και ήθελα να έχω την ευκολία αυτή. Έφτιαξα ένα γλυπτό από πέτρα που βρίσκεται τώρα στα Ζαγοροχώρια, τοποθετημένο σε δημόσιο χώρο, αλλά επειδή έπαιζα και μουσικά όργανα, άρπα και τσέλο, και τότε δούλευα ταυτόχρονα πολύ με τροχό, καλέμια και ματρακάδες, και έκανα πολύ ηλεκτροκόλληση, γιατί δούλευα μέταλλο, άρχισα να παθαίνω βαριές τενοντίτιδες. Οπότε κάποια στιγμή έπρεπε να επιλέξω, γλυπτική ή μουσική, κι επειδή η ζωγραφική δεν έχει τόσο πολύ σωματική καταπόνηση, είπα να συνεχίσω με τα μουσικά όργανα και να ζωγραφίζω. Έχω ανοίξει και έναν μικρό εκδοτικό μαζί με τη μαμά μου, τις εκδόσεις Ηδύφωνο, με έδρα το Αίγιο, και βγάζουμε όλων των ειδών τα βιβλία. Εγώ είμαι υπεύθυνη των εικαστικών, δηλαδή κάνω εξώφυλλα, εικονογραφήσεις σε παιδικά βιβλία. Η μητέρα μου, ως συγγραφέας και φιλόλογος, κάνει τις επιμέλειες, αλλά εγώ έχω αναλάβει και όλο το παράρτημα της Αθήνας· κάνω από αποθήκη μέχρι δειγματισμούς στα βιβλιοπωλεία. Έχουμε βγάλει πάνω από 150 βιβλία, όλα DIY.
— Από πότε παίζεις μουσική;
Τραγουδάω από τότε που γεννήθηκα και επειδή μεγάλωσα σε αυτό το περιβάλλον ξεκίνησα από πολύ νωρίς να παίζω και μουσικά όργανα. Έκανα κιθάρα με τον μπαμπά μου, αλλά αυτό δεν πήγε καλά, υπήρχε ανταγωνισμός. Και επειδή ο πατέρας μου παίζει πολλά μουσικά όργανα, ήθελα να διαλέξω ένα που να μην παίζει αυτός. Διάλεξα το τσέλο, και από το γυμνάσιο ξεκίνησα να μαθαίνω αυτό το όργανο και να τραγουδάω. Στο μεταξύ, ήθελα να γίνω εικαστικός, κι όταν ήρθα στην Αθήνα και άρχισα να σπουδάζω στην Καλών Τεχνών, η μητέρα μου έστειλε κάπως τυχαία ένα βιογραφικό σε μια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, έτσι άρχισα να ασχολούμαι και με το θέατρο επαγγελματικά! Στην παράσταση «Σρεκ» γνώρισα τη Μαρίνα Σάττι, κι έτσι ξεκίνησε η επαγγελματική μου πορεία στη μουσική. Γιατί τότε η Μαρίνα άρχισε να κάνει το δικό της πρότζεκτ, φτιάχνοντας ομάδα.
«Γυναίκα» -Έλενα Λεώνη (feat. Νατάσσα Μποφίλιου, Μάρθα Φριντζήλα, Κόρα Καρβούνη)
— Συνεργάστηκες με αρκετούς μουσικούς στην πορεία.
Με πολλούς, τη Νατάσσα Μποφίλιου, τον Μαραβέγια, τον Πάνο Βλάχο, σε συναυλίες και δίσκους.
— Γι’ αυτό άργησες να βγάλεις προσωπικό δίσκο;
Ίσως το γεγονός ότι έτρεχα με τόσο πολλά πράγματα και η ζωή βασικά με πήγαινε πιο γρήγορα πάντα απ’ ό,τι την πήγαινα εγώ με έκανε να μην έχω τον χρόνο να ασχοληθώ με τα δικά μου. Όταν ήρθε η καραντίνα, κατάλαβα πως ήμουν από τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη την απομόνωση: σταμάτησε να τρέχει ο κόσμος γύρω μου και άρχισα να βλέπω τον κόσμο μέσα μου.
— Τότε άρχισες να γράφεις τραγούδια;
Κάποια από αυτά που έγραψα τα περιέλαβα στον δίσκο, αν και το πρώτο τραγούδι που υπάρχει επίσης στον δίσκο, η «Βροχή», το έγραψα όταν ήμουν στην Καλών Τεχνών, τότε που δούλευα το γλυπτό μου στην Ήπειρο. Έμεινα τρεις μήνες στα Ζαγοροχώρια, γι’ αυτό κι έχει αυτό το παραδοσιακό ηπειρώτικο κομμάτι. Δούλευα την πέτρα και ήταν άνοιξη, είχα γύρω μου νερά, φύση, λουλούδια. Η πρόθεση για τον δίσκο είχε ξεκινήσει πιο νωρίς, απλώς δεν είχα πάρει την απόφαση να τολμήσω να χτίσω κάτι δικό μου από την αρχή, ολοκληρωμένο.
— Και το κυκλοφόρησες μόνη σου, ως ανεξάρτητη κυκλοφορία, από επιλογή;
Ναι, από επιλογή. Δεν είμαι κατά των εταιρειών, όμως, όταν ολοκληρώθηκε το άλμπουμ, επειδή όπως το δούλεψα ήταν κάτι πολύ προσωπικό –έχω γράψει στίχους, μουσική, και έχω κάνει πολύ μεγάλο μέρος της παραγωγής, τα εικαστικά–, ήθελα να το ολοκληρώσω όπως το ξεκίνησα. Κι ήθελα να συστηθώ ως Έλενα. Ήθελα πρώτα να υπάρχει καθαρό στο μυαλό μου το τι είμαι και μετά να επιχειρήσω αυτό να το κάνω brand. Σκεφτόμουν ότι πηγαίνοντας σε μια εταιρεία ο στόχος θα ήταν αυτό το εγχείρημα να γίνει brand, και ήθελα πρώτα να καταλάβω από μόνη μου ποιο είναι αυτό το brand και μετά να το εξελίξω. Γι’ αυτό και δεν βιάστηκα να βγάλω δικό μου δίσκο. Έχοντας δουλέψει με αρκετούς ανθρώπους από διαφορετικές πλευρές, αναρωτιόμουν «ποιος θα ήθελα να μου γράψει τραγούδι, τι είδους, προς τα πού να κινηθώ». Σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να γράψει κάτι για μένα, γιατί μου αρέσουν πολλά ετερόκλητα πράγματα, και το ότι μου αρέσουν είναι αυτό που τα παντρεύει. Ήθελα να πειραματιστώ με διαφορετικά είδη, αλλά ο κοινός τους παρονομαστής να είναι η δική μου αισθητική. Αυτός είναι κιόλας ο άξονας του δίσκου και όσων θέλω να κάνω.
Έλενα Λεώνη- «Βροχή»
— Το «1.» είναι ένα ποπ άλμπουμ με πολλά λαϊκά, έντεχνα, παραδοσιακά στοιχεία. Είναι ένα άλμπουμ με σύγχρονο ήχο που μπορείς να πεις ότι είναι κάτι εντελώς δικό σου.
Ήμουν πάντα μια καλοτεχνίτισσα που τη λέγανε «τραγουδιάρα» και μια τραγουδιάρα που τη λέγανε «κουλτουριάρα» επειδή ήμουν στην Καλών Τεχνών και ασχολιόμουν με εικαστικά και γκαλερί. Ήμουν και τα δύο, γι’ αυτό έκανα αυτό το πάντρεμα: μπορούσα να χορεύω τσιφτετέλια στο πρότζεκτ της Μαρίνας το βράδυ και το πρωί να δουλεύω στην Καλών Τεχνών. Για μένα αυτό ήταν το στοίχημα. Είμαι και δεν είμαι ποπ. Και θα ήθελα το κοινό που θα έρθει σε μένα να ακούει την Έλενα που χορεύει τσιφτετέλι με το «Βαριέμαι πολύ» και ταυτόχρονα να με βλέπει να παίζω άρπα.
Η πιο μεγάλη δυσκολία στη δημιουργία αυτού του δίσκου ήταν να μη με καταβάλουν οι προσδοκίες μου. Έχω έναν στίχο στο «Βαριέμαι πολύ» που λέει «όλο το μέλλον μου πότιζα, μα το παρόν μου δεν φρόντιζα». Πάντα σκεφτόμουν ποιο θα είναι το επόμενο βήμα και, αντί να σκέφτομαι τι θέλω τώρα, έπεφτα στα πατώματα, έτσι κάθε φορά έπρεπε να ξανασηκωθώ για να συνεχίσω. Από μικρή είμαι λίγο του ανεκπλήρωτου, εύχομαι κάτι να συμβεί και με το που συμβαίνει χαίρομαι πάρα πολύ για λίγο και μετά λέω «ωραία, και τώρα;». Κάποιες φορές έφτιαχνα τραγούδια, αλλά δεν ήθελα να τα βγάλω γιατί έλεγα «και τι έγινε;». Πάλευα να αντιμετωπίσω το «και τώρα; Πάμε παρακάτω».
Έλενα Λεώνη - «Βαριέμαι πολύ»
— Το «Βαριέμαι πολύ» πώς το έγραψες;
Αυτό το τραγούδι ήταν πάλι σε αυτό το πλαίσιο, που έκανα προγραμματισμό για τον δίσκο, για τη ζωή μου. Το «βαριέμαι πολύ να είμαι συνέχεια σωστή» είχε, για μένα, δύο νοήματα: το ένα ήταν ότι ένιωθα πως ζω σε μια εποχή που πρέπει συνέχεια να είσαι παραγωγικός, consistent, να παράγεις content, να υπάρχεις. Το άλλο ότι το να βαριέσαι σχεδόν σε κάνει λιγότερο άνθρωπο. Σκεφτόμουν ότι έχουμε ενοχοποιήσει το να μη θέλω, το «μπορεί και να μη θέλω», το ότι δικαιούμαι να βαριέμαι. Έλεγα «βαριέμαι να κάνω αυτό που έχω πει να κάνω» και ένιωθα ότι προδίδω τα όνειρά μου, οπότε για μένα αυτό ήταν μια επανάσταση. Το νιώθω και λίγο σαν «ευχή και κατάρα» το σύνδρομο της καλής μαθήτριας, που βλέπω και σε άλλους γύρω μου. Στο βίντεο για το κομμάτι ήθελα να πω ότι πρέπει να απενοχοποιήσουμε την ανεμελιά και το αυθόρμητο και το «ωραία όλα».
— Μου είπες ότι βαριέσαι να παράγεις content, σε αγχώνει το TikTok και όλη αυτή η viral culture.
Mπήκα αργά στο TikTok. Με αγχώνει από την άποψη ότι πρέπει να δουλεύω περισσότερο για το TikTok παρά για τη μουσική μου, αν θέλω η μουσική μου να ακουστεί. Mε αγχώνει και το ότι δεν συγχωρεί κενά, πρέπει να έχεις συνέχεια καινούργιο υλικό. Το TikTok έχει το χαρακτηριστικό του τζόγου, δηλαδή ποντάρω κάτι, ανεβάζω ένα βίντεο, και μπορεί να μου δώσει κάτι, μπορεί και όχι – μετά ξαναποντάρω και λέω «ας ξαναδοκιμάσω», έχει αυτήν τη λογική του εθισμού. Δεν υπάρχεις έξω από αυτό το περιβάλλον, ή υπάρχεις μόνο σε συγκεκριμένους κύκλους – χωρίς τα social δεν θα συμβεί κάτι mainstream σύντομα. Φυσικά, είναι και εργαλείο. Το γεγονός ότι όλο το promo γίνεται πια από προσωπικά προφίλ έχει αποδυναμώσει τις εταιρείες. Εφόσον πρέπει μόνος σου να κάνεις το breakthrough μέσα από τα δικά σου social media, έχει αποδυναμωθεί και το industry γενικά.
— Τι σημαίνει για σένα «σύγχρονος ελληνικός ήχος»;
Η μουσική που φτιάχνεται αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα από ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να την πάνε λίγο παρακάτω. Χωρίς να έχω έναν ορισμό για το τι είναι σύγχρονος ελληνικός ήχος, έλεγα «Έλενα, θα βάλεις τα ακούσματά σου» –τα οποία είχαν πολύ ελληνική έντεχνη, παραδοσιακή και λαϊκή μουσική– «χρησιμοποιώντας τα μέσα του 2026». Αυτό είναι για μένα ο σύγχρονος ελληνικός ήχος. Αυτό που κάνει η Μαρίνα Σάττι είναι ελληνική μουσική του 2026. Δεν γούσταρα ποτέ το δίπολο «ποιοτικός-μη ποιοτικός», με ενδιαφέρει η μουσική που ακούω και φτιάχνω να απηχεί την αισθητική μου και να μου αρέσει. Δεν με ενδιαφέρει αν θυμίζει σε κάποιους σκυλάδικο ή λαϊκό. Υπάρχει ένα κομμάτι στον δίσκο μου που λέγεται «Γιατί», το οποίο έχει πολλά λαϊκά και μπάλκαν στοιχεία – γιατί κι εγώ, όταν κάνω δουλειές, Παντελίδη ακούω, δεν πιστεύω ότι ορίζει την ποιότητά σου η μουσική που ακούς. Συνήθως αυτοί που λένε ότι το σκυλάδικο είναι σκουπίδι, οι μορφωμένοι κυρίως, θεωρούν ότι είναι κατά του ρατσισμού γενικά, αλλά ο μουσικός ρατσισμός είναι ok – γιατί υπάρχει πολύς μουσικός ρατσισμός γύρω μας. Παίζω με την άρπα μου ένα κομμάτι της Πάολα και όποιοι το ακούνε λένε «α, τι ωραίο τραγούδι!», αλλά όταν τους πεις ότι είναι Πάολα στραβώνουν. Ένας από τους μεγάλους προβληματισμούς μου για το άλμπουμ ήταν ότι είναι πολύ ποπ για τους ανθρώπους που ακούνε έντεχνο και πολύ έντεχνος και εσωτερικός για το pop culture. Και είπα δεν πειράζει, αυτό είναι.
Έλενα Λεώνη - «Ζεϊμπέκικο»
— Όταν έγραφες τα τραγούδια του δίσκου είχες στο μυαλό σου ότι θέλεις να τα χορέψει ο κόσμος;
Συνήθως η μουσική μου αφορά το τι θέλω να πω, αυτή είναι η αφετηρία μου. Κάποιες φορές επιλέγω να πω πράγματα πιο εσωστρεφή και συναισθηματικά μέσα από τραγούδια που θα τα χορέψει ο κόσμος – αυτό κάπως έχει να κάνει και με την παράδοση. Το συναίσθημα που θέλω να προκαλέσω με τον δίσκο μου είναι χαρμολύπη, χαρακτηριστικό της παράδοσης. Υπάρχουν παραδοσιακά τραγούδια τα οποία τα χορεύουμε και οι στίχοι τους μιλάνε για πολύ μεγάλες απώλειες ή για αγάπες που καταστράφηκαν. Οπότε αυτό ήταν το concept του δίσκου, τραγούδια με υπαρξιακούς στίχους, όπως το «Βαριέμαι πολύ» ή το «Γιατί», που όταν τα ακούς τα χορεύεις και χαίρεσαι. Μου αρέσουν αυτές οι αντιθέσεις.
— Υπάρχει κάποια συνεργασία που σε καθόρισε;
Σίγουρα η συνεργασία μου με τη Μαρίνα Σάττι, έχω μεγαλώσει μέσα από αυτήν τη συνεργασία. Έχει κρατήσει δέκα χρόνια πολύ κομβικά, και για μένα και για τη Μαρίνα. Τη γνώρισα λίγο πριν ξεκινήσει να κάνει τις «Κούπες», οπότε ήταν μεγάλο σχολείο, όχι μόνο για τη μουσική, αλλά και επειδή είδα πώς ένας άνθρωπος δημιουργεί, πώς ένας καλλιτέχνης δημιουργείται όλον αυτό τον αγώνα. Γιατί ενώ βλέπουμε έναν καλλιτέχνη και ό,τι έχει φτιάξει, συνήθως παραβλέπουμε τη διαδικασία, το χτίσιμο, τις απογοητεύσεις. Και όλα τα ταξίδια και οι εμπειρίες, γιατί παίζαμε πολλά live στο εξωτερικό, με προετοίμασαν για το δικό μου βήμα, αυτό που κάνω τώρα. Ένιωσα ότι το έχω ζήσει από μέσα και η Μαρίνα είναι σαν μέντοράς μου.
— Τι άλλο ετοιμάζεις για το επόμενο διάστημα;
Η παρουσίαση του δίσκου μου είναι στις 27/5 στο ΙΛΙΟΝ Plus, μαζί μου θα είναι η Μαρίνα και η Billy Kark. Το live θα είναι μια πιο εξωστρεφής version του δίσκου, η παρουσίαση του δικού μου concept. Θα έχει και κάποιες διασκευές, οι οποίες οδήγησαν στη δημιουργία του δίσκου. Το καλοκαίρι θα ανοίξω και τη Florence & The Machine στο Ejekt Festival.
— Τι είναι το «1.» στον τίτλο του δίσκου;
Νονά του είναι η Μαρίνα! Μαζί καθόμασταν και κάναμε brainstorming, σε έναν καφέ! Είναι σαν να λέμε το 1ο κεφάλαιο ή ο 1ος τόμος του ταξιδιού μου. «Έλενα Λεώνη, κεφάλαιο 1».
Το «1.» κυκλοφορεί στις ψηφιακές πλατφόρμες.
