Cardi B – Am I the Drama?
[Atlantic Records]
Cardi B - Don't Do Too Much [Official Audio]
Έπειτα από την τεράστια επιτυχία του ντεμπούτου της, η Cardi B επιστρέφει ύστερα από 7 χρόνια και αρκετή φημολογία ότι δεν επρόκειτο να βγάλει τίποτα άλλο. Το «Drama», επομένως, ήταν μια από τις πιο πολυαναμενόμες κυκλοφορίες εδώ και χρόνια, δημιουργώντας ένα hype άνευ προηγουμένου. Δυστυχώς, πρόκειται για μια σκέτη απογοήτευση.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι προσπαθεί να πατήσει πάνω στη δοκιμασμένη συνταγή του «Invasion of Privacy», λείπουν όμως τα κομμάτια που την έκαναν τόσο δημοφιλή όταν πρωτοβγήκε. Στο νέο άλμπουμ δεν υπάρχει π.χ. ένα «Bodak Yellow» ή ένα «I Like It», γεγονός που κάνει κάποιον να αναρωτιέται αν άξιζε τόσο hype εξαρχής.
Tο βασικό πρόβλημα είναι η ίδια η Cardi, η οποία σε αρκετά σημεία φαίνεται να κοπιάζει να ραπάρει, σέρνοντας τις λέξεις για να πιάσει τον ρυθμό. Δεν είναι υπερβολή ότι σε κάποια κομμάτια τα beats καπελώνουν την ερμηνεία της.
Από την άλλη, πρόκειται για μια πολύ δυνατή και καλογυαλισμένη παραγωγή, ενώ έχει μερικές δυνατές συνεργασίες με τη Selena Gomez –το «Pick it Up» είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου–, τη Summer Walker και την Kehlani, που όμως δεν σώζουν την κατάσταση. Το άλμπουμ είναι υπερβολικά μεγάλο σε διάρκεια. Πέρα απ’ αυτό, το βασικό πρόβλημα είναι η ίδια η Cardi, η οποία σε αρκετά σημεία φαίνεται να κοπιάζει να ραπάρει, σέρνοντας τις λέξεις για να πιάσει τον ρυθμό. Δεν είναι υπερβολή ότι σε κάποια κομμάτια τα beats καπελώνουν την ερμηνεία της.
Είναι πράγματι οδυνηρό να την ακούς σε ορισμένα σημεία, ενώ οι στίχοι της αναλώνονται σε φθηνές κακεντρέχειες για όσες ράπερ αντιπαθεί. Κρίμα, γιατί αν επιχειρούσε κάτι διαφορετικό ίσως να ξεπερνούσε τις προσδοκίες, όπως φανερώνει το πιο χορευτικό «Don’t Do Too Much». Πάντως, υπάρχουν πολύ καλύτερα γυναικεία ραπ άλμπουμ φέτος από τούτο εδώ.
BIA – Bianca
[Epic Records]
BIA - SAD PARTY
Ντεμπούτο άλμπουμ για μία από τις αντίζηλες της Cardi B, για την οποία εκείνη έγραψε το «Pretty and Petty» που περιλαμβάνεται στο «Drama». Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες για ποιο λόγο μισιούνται. Η Bia –που είναι ανεξάρτητη καλλιτέχνης– είδε τη δημοτικότητά της εκτοξεύεται έπειτα από αυτό το κομμάτι της Cardi B. Όσοι, όμως, γνωρίζουν τη δουλειά της Βοστονέζας ράπερ ξέρουν ότι είναι κάτι περισσότερο από όσα η Cardi τής σέρνει στο diss κομμάτι της – και αυτό το αποδεικνύει με αυτή τη δουλειά.
Θα έλεγε κανείς ότι το «Bianca» είναι καλύτερο άλμπουμ από το «Drama», παρότι και αυτό υστερεί σε χιτ, και η Bia είναι σαφώς πιο δυνατή ράπερ. Σε αυτό το σημείο, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Μπορεί η Bia να μην έχει την παραγωγή ή τα μέσα που έχει η Cardi B, γενικά όμως το άλμπουμ είναι αρκετά πιο σφιχτό και εστιασμένο, με μόλις 12 κομμάτια στα οποία κινείται με άνεση από το r&b στη ρέγκε ή στην τραπ.
TiaCorine – Corinian
TiaCorine – Lotion ft. Flo Milli (Official Lyric Video)
Αρκετά με τα beefs, γιατί η TiaCorine μάλλον έχει κυκλοφορήσει το καλύτερο γυναικείο ραπ άλμπουμ της χρονιάς. Η TiaCorine, που κατάγεται από τη Βόρεια Καρολίνα, ξεχώρισε το 2018 με το κομμάτι «Lotto» που άνηκε στην τελευταία φουρνιά του soundcloud rap. Άρχισε, όμως, να γίνεται όνομα με το «FreakyT» από το ντεμπούτο άλμπουμ της «Ι can’t wait» του 2022. Με μια αρκετά πειραματική προσέγγιση, στο «Corinian», που είναι το δεύτερο άλμπουμ της, παίρνει μια πιο mainstream στροφή, παρότι αυτό δεν ισχύει για ολόκληρο το άλμπουμ, αν αναλογιστεί κανείς κομμάτια όπως το «Ironic» ή το πιο ροκοειδές «Buttercup». Το «Lotion» από την άλλη είναι ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στο «Ice Ice Baby» και τα ’90s. Είναι γεγονός ότι το ανεξάρτητο ραπ είναι απείρως πιο ενδιαφέρον από οτιδήποτε κυκλοφορεί στα τσαρτ αυτή την εποχή.
PinkPantheress – Fancy Some More?
[Warner Records]
Illegal + Nia Archives
Το «Fancy That» που κυκλοφόρησε φέτος ήταν το δεύτερο mixtape της Βρετανίδας ποπ σταρ – φαινόμενο των social media. Ήταν ένα άμεσο, γρήγορο και διασκεδαστικό άλμπουμ που την καθιέρωσε ως μία από τις πιο καινοτόμους μουσικούς της γενιάς της. Ένας ρόλος που της ταιριάζει απόλυτα, πόσο μάλλον όταν κυκλοφορεί ένα άλμπουμ με remixes, το οποίο σε αρκετά σημεία ακούγεται ανώτερο της ορίντζιναλ κυκλοφορίας – αν κοιτάξει κανείς πώς η Nia Archives μεταμορφώνει ένα από τα πιο δυνατά χιτ που βγήκαν φέτος, το «Illegal», σε ’90s drum’n’bass anthem.
Στο άλμπουμ συμμετέχουν K-pop σταρ είδωλα όπως οι Seventeen, Yves, alt-pop μουσικούς, όπως οι Oklou, Rachel Chinouriri, Ravyn Lenae, Bladee, αλλά και πιο mainstream καλλιτέχνες, όπως οι Zara Larsson, JADE, Kylie Minogue, JT και οι Sugababes. Από παραγωγούς διαλέγει όσους επηρέασαν τον ήχο της, όπως τους Basement Jaxx, Groove Armada, Joe Goddard, Nia Archives, Leod, Kilimanjaro και τον Kaytranada. Τέλος, έχει και μια πιο Brazilian funk χροιά με συμμετοχές από τους Anitta, DJ Caio Prince, Adame DJ και Mochakk.
Joanne Robertson – Blurrr
[AD 93]
Joanne Robertson & Oliver Coates - Always Were
Το «Blurrr» της Joanne Robertson ήδη έχει βάλει πλώρη για έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, ύστερα από το 9αρι που πήρε από το «Pitchfork». Και η «Guardian» το αποθεώνει. Και δίκαια. Επί χρόνια συνεργάτης του Βρετανού μουσικού Dean Blunt, η Robertson είναι επίσης ζωγράφος και χρησιμοποιεί τον αυτοσχεδιασμό τόσο στη ζωγραφική όσο και στη μουσική. Το αποτέλεσμα είναι ένα ατμοσφαιρικό, μινιμαλιστικό και βαθιά συναισθηματικό άλμπουμ, που γράφτηκε, όπως διαβάζουμε, στα κενά μεταξύ της φροντίδας του παιδιού της και των μαθημάτων ζωγραφικής. Ο τσελίστας Oliver Coates συνοδεύει με μοναδικό τρόπο την αέρινη φωνή της, που ακούγεται σαν να μην ανήκει στον κόσμο αυτόν. Γι’ αυτό ίσως είναι τόσο έντονες οι παρομοιώσεις με τη μουσική των Cocteau Twins και της Grouper, αν και η Robertson δημιουργεί το κατάδικό της ιδιαίτερο σύμπαν.
Sabrina Carpenter – Man’s Best Friend
[Island Records]
Sabrina Carpenter - Manchild (Official Video)
Αν προσπεράσει κανείς τον σάλο που προκάλεσε με το τολμηρό εξώφυλλό του, η νέα δουλειά της Sabrina Carpenter ξεχωρίζει από οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει στην αμερικάνικη ποπ τελευταία. Ο ήχος του μπορεί να ακούγεται παλιομοδίτικος και να θυμίζει εποχές Abba και Fleetwood Mac, αλλά ταιριάζει στις ώριμες, πλούσιες συνθέσεις του που δεν υστερούν σε τίποτα σε σχέση με το παρελθόν ενώ ο Jack Antonoff φαίνεται να το διασκεδάζει στην παραγωγή.
Φυσικά, δεν λείπει το χιούμορ ή τα ειρωνικά λογοπαίγνια που έχουν κάνει την Carpenter να ξεχωρίσει το τελευταίο διάστημα και η οποία, όπως φαίνεται, θα μας απασχολεί για αρκετό καιρό. Δεν το λες και τυχαίο ότι ήταν η μόνη καλλίτεχνις με την οποία συνεργάστηκε η Taylor Swift στο «Life of a Showgirl» και, όσο τραβηγμένο και αν ακουστεί, η Swift φαίνεται να έχει επηρεαστεί και στιχουργικά από εκείνη.
