Τα έργα του γραφείου Aristides Dallas Architects έχουν δημοσιευτεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με αποκορύφωμα την πρόσφατη διάκριση του έργου «The Lap Pool House», το οποίο φέτος προτάθηκε για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής, Mies Van Der Rohe 2022.
Η ιστορία του γραφείου ξεκινά από την Τήνο. «Εκεί ξεκίνησε μια προσωπική αναζήτηση της βαθύτερης ουσίας των παραδοσιακών δομών, των οικισμών και των μορφών» εξομολογείται ο Αριστείδης. Την αγωνία αυτή μοιράζεται πλεόν με την ομάδα του γραφείου, που διαρκώς μεγαλώνει. Τον τελευταίο καιρό, η δημιουργικότητα και ο ενθουσιασμός βρίσκουν στέγη, εκτός από την Τήνο, και στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Μαυρομιχάλη.
Βασικός άξονας της φιλοσοφίας του γραφείου είναι η ομάδα. Συζητώντας μαζί τους, καταλάβαμε ότι όλοι μοιράζονται τον ίδιο ενθουσιασμό για την αρχιτεκτονική σύνθεση. Η Κατερίνα, η Νατάσα, η Χαριτίνα, η Ελίνα, η Τζίνα, ο Βασίλης, η Αλεξάνδρα, ο Θοδωρής και η Ιωάννα, αλλά και οι πιο πρόσφατες προσθήκες, ο Αλκιβιάδης, η Μαρία, ο Mario, ο Anthony, η Στελίνα, ο Μενέλαος, η Μαργαρίτα, ο Γιάννης και η Maha φαίνεται να λειτουργούν σαν μια γροθιά.
Πώς, όμως, βρέθηκαν εξαρχής στο γραφείο; Η Αλεξάνδρα ξεχώρισε, λόγω της καταγωγής της, το ξενοδοχείο στη Ρόδο: «Φάνηκε αμέσως ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο προσεγγίστηκε συνθετικά ένα τέτοιο κτιριολογικό σχέδιο. Διακριτικά και σχεδόν σιωπηλά, το κτίριο έμοιαζε να γεννήθηκε μέσα από τη γη». Ο Βασίλης γνώρισε το γραφείο από το έργο στον Τριαντάρο. «Μου είχε κάνει εντύπωση ότι, χωρίς να είναι αυτοαναφορική η αρχιτεκτονική του, ξεχώρισε με την ταπεινότητά του, διατηρώντας την κλίμακά του». «Η πρώτη επαφή με το γραφείο ήταν μέσα από τη δημοσίευση του έργου “Lap Pool House”. Με ενθουσίασε η δυναμική και ταυτόχρονα η απλότητά του. Είδα ένα οικείο σ’ εμένα αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο και θεώρησα ότι ήταν από τα λίγα, ίσως το μοναδικό γραφείο στην Ελλάδα που προσπάθησε να κάνει πραγματικότητα την ουτοπία της σχολής» αναφέρει η Ελίνα.
Το γραφείο δίνει έμφαση στη διαδικασία της σύνθεσης, στο πρώτο στάδιο συγκρότησης της αρχιτεκτονικής ιδέας και στα εργαλεία επεξεργασίας της. Με τις ίδιες αρχές, η ομάδα βρίσκεται σε διαρκή δημιουργική εγρήγορση. Πειραματίζεται και αναστοχάζεται. Όλα αυτά, όμως, δεν συμβαίνουν μόνο στην Αθήνα. Ο Θοδωρής αναφέρει, μεταξύ άλλων, πως «οργανώνουμε τακτικά εξορμήσεις στην Τήνο και δουλεύουμε εκεί. Ζούμε στο νησί, παίρνουμε αναφορές από αυτό, εμπλουτίζουμε τις σκέψεις μας. Έτσι, ο σχεδιασμός έχει ταυτότητα». Διαβάζουμε το τοπίο και προσπαθούμε να το βιώσουμε ώστε στη συνέχεια να το ερμηνεύσουμε και να εντάξουμε αρμονικά σε αυτό την αρχιτεκτονική μας ιδέα.
«Κάθε έργο, ανεξάρτητα από την κλίμακά του, πιστεύω ότι είναι ξεχωριστό, αν και η βάση είναι πάντα ίδια: παίρνεις έμπνευση από τα δεδομένα, μεταφράζεις τις έννοιες, προσπαθείς να τις εντάξεις στο λεξιλόγιό σου και, εν τέλει, δημιουργείς μια εμπειρία γι’ αυτόν που θα το κατοικήσει» αναφέρει η Χαριτίνα.
Η αρχιτεκτονική αυτή γλώσσα του γραφείου διατηρείται σε κάθε στάδιο της μελέτης του εκάστοτε έργου. Έργα με τα οποία, τελικά, συνδέεται κανείς, μέσω των οποίων διδάσκεται διαρκώς. «Το πρότζεκτ με το οποίο είμαι περισσότερο συνδεδεμένος είναι η πολυκατοικία στου Γκύζη. Θυμάμαι να επισκέπτομαι το οικόπεδο συχνά, σε διαφορετικές ώρες, ώστε να αισθανθώ την κλίμακα της γειτονιάς, να αντιληφθώ τις θέες. Το ξεχωριστό για μένα ήταν η γνωριμία με τους πολεοδομικούς κανονισμούς, που όσο καλύτερα τους κατέχεις, τόσο πιο έξυπνα τους μεταχειρίζεσαι» λέει ο Θοδωρής.
Το γραφείο προσπαθεί να υποστηρίζει τις μελέτες σε κάθε βήμα, με αποκορύφωμα αυτό της κατασκευής, που παραμένει ιδιαίτερα διδακτικό και αποκαλυπτικό. «Μου έχει μείνει χαραγμένη η αγωνία που είχαμε εξαρχής για τον τρόπο που θα επανερμηνεύσουμε την παραδοσιακή δομή. Η διαρκής αφαίρεση και η απλούστευση της σκέψης μας μάς δίδαξε πολλά και οδήγησε στο δωρικό αποτέλεσμα που τώρα γνωρίζουμε. Η απόλαυση του να βλέπει κανείς το σχέδιο να παίρνει σάρκα και οστά είναι πραγματικά τεράστια. Το σχέδιο γίνεται χώρος και ο χώρος αποκτά ζωή» αναφέρει για την κατασκευή η Κατερίνα, η παλιότερη συνεργάτις του γραφείου.
«Ως αρχιτέκτονες διαρκώς μαθαίνουμε να παρατηρούμε, να ερμηνεύουμε, ενώ την ίδια στιγμή κρίνουμε, μεταφράζουμε και αμφισβητούμε τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε. Άλλωστε, πώς παραμένει κανείς δημιουργικός, αν επαναπαυθεί στο ότι βρήκε τον έναν και μόνο τρόπο, χωρίς να αμφιβάλλει;» αναρωτιέται κλείνοντας ο Αριστείδης.
