Κάτι ανάμεσα σε μια «Σούπερ Κατερίνα» για ενήλικες και ένα activity book με σταυρόλεξα και κουίζ, η «kouskova» έρχεται να μας θυμίσει πως το έντυπο μπορεί ακόμα να είναι παιχνίδι, παρηγοριά και χώρος προσωπικής έκφρασης μαζί. Με χρωματιστές σελίδες, κολάζ, sudoku, αυτοκόλλητα, «ένωσε τις κουκκίδες», «βρες τις διαφορές» και άλλες μικρές διασκεδαστικές «ασκήσεις», η «kouskova» είναι ένα οπτικό σύμπαν στο οποίο η θηλυκότητα συναντά την ποπ κουλτούρα, την παιδική μνήμη και την ανάγκη να ξαναβρούμε τον χώρο που μας ανήκει.
Η Δεσίλεια Διμέλλη μιλά γι’ αυτό σαν να μιλά για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε μαζί της. Όχι σαν ένα ακόμα περιοδικό που κυκλοφορεί στην πόλη, αλλά σαν μια προέκταση του εαυτού της, μια ανάγκη που περίμενε χρόνια να βρει μορφή. «Είμαι η Δεσίλεια και τον τελευταίο χρόνο αποφάσισα να ακούσω τη φωνή της μικρής μου “εαυτής” και να σταματήσω να ζω τη ζωή μου παθητικά», λέει, και κάπου εκεί ξεκινά όλη η ιστορία. Η «kouskova» γεννήθηκε ακριβώς από αυτή την απόφαση: να μην περιμένει άλλο την κατάλληλη στιγμή, τις τέλειες συνθήκες ή την έγκριση κάποιου άλλου.
Το όνομα του περιοδικού έχει κι αυτό τη δική του τρυφερή ιστορία. Είναι ένας φόρος τιμής στα παραμύθια που τη διαμόρφωσαν. Η Δεσίλεια θυμάται ακόμη τη στιγμή που είδε για πρώτη φορά το βιβλίο «Πριγκίπισσες άγνωστες και ξεχασμένες» του Φιλίπ Λεσερμέιερ, σε εικονογράφηση της Ρεμπέκα Ντοτρεμέρ και απόδοση στα ελληνικά της Μελίνας Καρακώστα. Η Κούσκοβα ήταν η αγαπημένη της πριγκίπισσα, αυτή που ξεχώρισε μέσα από τις σελίδες και έμεινε μαζί της.
« Η “kouskova” είναι ένα περιοδικό για θηλυκότητες και allies». Δεν προσπαθεί να δώσει απόλυτους ορισμούς, αλλά να ανοίξει χώρο. Να επιτρέψει στον καθένα να ορίσει μόνος του τα όριά του, τη σχέση του με το φύλο, την έκφραση και την παρουσία του στον κόσμο.
Η αισθητική του περιοδικού είναι βαθιά επηρεασμένη από εκείνη τη μνήμη. Οι εικονογραφήσεις των παιδικών βιβλίων, οι υφές, τα χειροποίητα στοιχεία, η αίσθηση ότι κάτι φτιάχτηκε με το χέρι. Σχεδόν όλες οι ζωγραφιές είναι φτιαγμένες στο χέρι, γιατί η Δεσίλεια ήθελε να διατηρήσει αυτή τη σωματικότητα του χαρτιού. Η «kouskova» ακολουθεί μια κολάζ αισθητική που θυμίζει κάτι που θα έφτιαχνε ένα παιδί και ίσως «δεν θα έπρεπε» να φτιάξει ένας ενήλικας. Ακριβώς εκεί βρίσκεται και η γοητεία της.
Για εκείνη, το περιοδικό είναι μια προσωπική πράξη επαναδιεκδίκησης της παιδικότητας που πολλές θηλυκότητες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε, όπως η ίδια εξηγεί «Η “kouskova” είναι το μικρό παιδί που έχω μέσα μου και πλέον μεγάλωσε», εξηγεί. Και ίσως αυτή η φράση να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ουσία του πρότζεκτ.
Η ίδια δεν ήθελε να δημιουργήσει ένα περιοδικό με τη συμβατική έννοια. Δεν την ενδιέφερε μια γραμμική αφήγηση με σελίδες που απλώς ξεφυλλίζονται. Ήθελε κάτι βιωματικό, σχεδόν θεατρικό. Έτσι, η «kouskova» δεν έχει σελίδες, έχει δωμάτια. Είναι ένα σπίτι στο οποίο ο αναγνώστης μπαίνει και περιηγείται. Ξεκινά από το σαλόνι, περνά στην κουζίνα, συνεχίζει στο υπνοδωμάτιο και καταλήγει στο μπαλκόνι. Κάθε χώρος κουβαλά τη δική του ενέργεια, τη δική του συναισθηματική θερμοκρασία, τα δικά του κείμενα και τις δικές του δραστηριότητες.
Δεν πρόκειται απλώς για μια αισθητική επιλογή. Είναι ένας τρόπος να συνδεθεί το περιοδικό με την έννοια του σπιτιού ως καθρέφτη της ταυτότητας. Το πρώτο τεύχος περιστρέφεται ακριβώς γύρω από αυτή την ιδέα: το σπίτι ως χώρος προσωπικός, πολιτικός, συναισθηματικός. «Κάθε δωμάτιο μας καλεί να δούμε μια διαφορετική πλευρά της θηλυκότητας, των συναισθημάτων μας και της ανάγκης μας να διεκδικήσουμε τον δικό μας χώρο στον κόσμο», λέει η Δεσίλεια.
Η θεματολογία του περιοδικού κινείται γύρω από τη θηλυκότητα σε όλο της το εύρος. Τη θηλυκότητα όχι ως στενό ορισμό, αλλά ως ανοιχτό πεδίο έκφρασης, αποδοχής και επαναπροσδιορισμού. Συναισθήματα, εικόνες, μουσική, pop culture, προσωπικές αφηγήσεις, red flags, επιθυμίες, αμφιβολίες, όλα χωρούν μέσα σε αυτό το σύμπαν. Είναι ένας διάλογος ανάμεσα στον έξω κόσμο και σε όσα συμβαίνουν μέσα μας όταν κλείνει η πόρτα του δωματίου.
Η ίδια το ξεκαθαρίζει:« η “kouskova” είναι ένα περιοδικό για θηλυκότητες και allies». Δεν προσπαθεί να δώσει απόλυτους ορισμούς, αλλά να ανοίξει χώρο. Να επιτρέψει στον καθένα να ορίσει μόνος του τα όριά του, τη σχέση του με το φύλο, την έκφραση και την παρουσία του στον κόσμο. «Η ελευθερία να θέτεις εσύ τα δικά σου όρια στο τι ορίζεται ως φύλο και στην έκφρασή του», όπως λέει χαρακτηριστικά.
Όταν τη ρωτούν αν είναι μια «Σούπερ Κατερίνα» για ενήλικες, γελάει και δεν το απορρίπτει εντελώς. «Έχει κάποια κοινά στοιχεία και τη γενικότερη ενέργεια μιας comfort ανάγνωσης. Σαν μια new age εκδοχή της», λέει. Και πράγματι, υπάρχει αυτή η οικειότητα. Η αίσθηση ότι ξεφυλλίζεις κάτι που σε φιλοξενεί.
Μέσα στις στήλες του, το περιοδικό προτείνει έναν πιο αναλογικό τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα. Συνδυάζει pop culture, μουσικές και κινηματογραφικές προτάσεις, μαζί με «παιχνίδια» για ενήλικες. Δεν είναι απλές προσθήκες για αισθητικούς λόγους. Είναι ένας τρόπος να συναντηθεί η ενήλικη ταυτότητα με τις παιδικές μνήμες.
Ιδιαίτερη θέση έχουν τα αυτοκόλλητα, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε τεύχους. Υπάρχουν δύο διαφορετικά σετ: το πρώτο περιλαμβάνει τρόφιμα που τοποθετούνται στο ψυγείο της κουζίνας της «kouskova», συνοδεύοντας το σχετικό άρθρο για την οργάνωση των τροφίμων. Το δεύτερο περιλαμβάνει ρούχα και αξεσουάρ, με τα οποία μπορείς να ντύσεις τέσσερα διαφορετικά άτομα. «Κόλλα τα ρούχα στο ψυγείο και τα τρόφιμα στα μοντέλα, σκίσε τα, κόλλα τα δικά σου and that’s part of the joy». Είναι μια πρόσκληση να σταματήσουμε να περιμένουμε την τέλεια στιγμή για να εκφραστούμε. Να δημιουργούμε τώρα. Να επιτρέπουμε στα πράγματα να ζουν.
Για τη Δεσίλεια, η δυσκολία δεν ήταν μόνο τεχνική ή πρακτική. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να πιστέψει πως μπορεί να το κάνει. Να δώσει στον εαυτό της την άδεια να σταθεί στο κέντρο. «Πίστευα ότι έπρεπε να σπουδάσω κάτι σχετικό ή να περιμένω κάποιον να με εμπιστευτεί. Μέχρι που αποφάσισα να εμπιστευτώ η ίδια τον εαυτό μου». Αυτή η μετατόπιση είναι ίσως και το πραγματικό σημείο εκκίνησης του περιοδικού.
Η στήριξη των φίλων της υπήρξε καθοριστική. Όπως λέει, χωρίς εκείνους η διαδικασία θα έμοιαζε βουνό. Η «kouskova» έγινε και δικό τους παιδί. Κι αυτό φαίνεται: υπάρχει μια συλλογική τρυφερότητα στον τρόπο με τον οποίο το πρότζεκτ αναπνέει.
Στην ερώτηση αν το έντυπο έχει πεθάνει, η απάντησή της είναι ξεκάθαρη. Όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, αλλά ίσως είναι πιο ζωντανό από ποτέ – αρκεί να απευθύνεται στο σωστό κοινό. Σε μια εποχή συνεχούς διάσπασης προσοχής, το έντυπο αποκτά ξανά αξία επειδή είναι απτό, απαιτεί παρουσία και δημιουργεί σχέση. «Έχουμε την ανάγκη να νιώσουμε ότι μας ανήκει κάτι, να έχουμε κάτι στα χέρια μας», λέει. Και συμπληρώνει: «Η επιστροφή στο έντυπο είναι αντίσταση».
Όσο για το τι θέλει να πάρει μαζί του ο αναγνώστης, η απάντηση δεν είναι κάποιο διδακτικό μήνυμα. Το «kouskova» θέλει απλώς να γίνει συντροφιά. Ένα μέρος στο οποίο κάποιος μπορεί να χαθεί για λίγο, να ξεχαστεί, να δει άλλες αισθητικές, άλλες προσωπικότητες, άλλους τρόπους έκφρασης. Να θυμηθεί ότι η δημιουργικότητα δεν είναι προνόμιο λίγων, αλλά κάτι που όλοι κουβαλάμε.
Και τελικά, ίσως όλο αυτό να συνοψίζεται σε μία λέξη που η ίδια επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, σχεδόν πεισματικά: θηλυκότητα. «Αναρωτήθηκα αν έχω γράψει υπερβολικά πολλές φορές τη λέξη θηλυκότητα», λέει. Και μετά απαντά μόνη της: «Μάλλον, βασικά, δεν την έχω γράψει ήδη αρκετά». Γι’ αυτό και την ξαναγράφει. Θηλυκότητα. Ξανά και ξανά. Μέχρι να πάψει να χρειάζεται να τη διεκδικούμε. Μέχρι να γίνει αυτονόητη.
Info: Το «kouskova» είναι διαθέσιμο αποκλειστικά μέσω Instagram @kouskova
Στοιχεία επικοινωνίας: [email protected]
