Πρωτοχρονιάτικα ποτέ δεν ταξιδεύω. Παρόλο που τον περισσότερο καιρό ζω στο εξωτερικό, τις διακοπές των Χριστουγέννων φροντίζω να τις περνάω στην Ελλάδα. Κι έτσι, καθώς οι μέρες αυτές είναι μοναδική ευκαιρία να ξαναδώ συγγενείς, φίλους και γνωστούς, να παρακολουθήσω κάποια παράσταση ή άλλη εκδήλωση και να ταχτοποιήσω εκκρεμότητες, προτιμώ να τις περνάω στην Αθήνα. Κι έπειτα, «Χριστούγεννα στο σπίτι σου και Πάσχα όπου θέλεις», λέει η παροιμία.


Ωστόσο, μερικές χρονιές, ενδίδοντας στις παραινέσεις παλιών φίλων, ταξίδεψα με μεγάλη παρέα, οικογενειακώς, στο ενδιάμεσο Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, σε χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Το τελευταίο από τα ταξίδια αυτά, τα Χριστούγεννα του 2007, το κάναμε σε μια χώρα που δεν υπάρχει πια: στη Συρία.

 

Το 2011 ξεκίνησε ο εμφύλιος στη Συρία, και η χώρα δεν είναι πια η ίδια -η Συρία που γνώρισα ίσως δεν υπάρχει πια, αλλά το χειρότερο είναι πως πολλά από τα αρχαία της Παλμύρας που μάς μάγεψαν σίγουρα δεν υπάρχουν πια -τα κατέστρεψαν οι φανατικοί του Ισλαμικού Κράτους, σφάζοντας και τον 82χρονο αρχαιολόγο που τα φρόντιζε.


Παραλίγο να μην πάμε. Τη μέρα πριν από την αναχώρηση, η μεγάλη μου η κόρη ανέβασε ψηλό πυρετό· ωστόσο, με τη μαγική δύναμη που έχουν τα παιδιά να γιατρεύονται, μέσα στη νύχτα έγινε καλά κι έτσι αξημέρωτα, και ξάγρυπνοι, παρουσιαστήκαμε στο αεροδρόμιο.

 

Μετά την προσγείωση στη Δαμασκό, μας έβαλαν στο πούλμαν και διασχίσαμε την έρημο. Η πρώτη διανυκτέρευση έγινε σε μια πόλη που δεν υπάρχει πια: στην Παλμύρα -απ' όπου και η φωτογραφία. Μετά επιστρέψαμε στη Δαμασκό για 3-4 μέρες. Πάντα μου αρέσουν τα ταξίδια, αλλά η Συρία μού άρεσε εξαιρετικά: ιστορία, ελληνικό ενδιαφέρον, άνθρωποι ευγενικοί και καλλιεργημένοι. Βέβαια, η αστυνομική παρουσία ήταν έντονη.

 

Αυτά, το 2007. Το 2011 ξεκίνησε ο εμφύλιος στη Συρία, και η χώρα δεν είναι πια η ίδια -η Συρία που γνώρισα ίσως δεν υπάρχει πια, αλλά το χειρότερο είναι πως πολλά από τα αρχαία της Παλμύρας που μάς μάγεψαν σίγουρα δεν υπάρχουν πια -τα κατέστρεψαν οι φανατικοί του Ισλαμικού Κράτους, σφάζοντας και τον 82χρονο αρχαιολόγο που τα φρόντιζε.
Δεν νομίζω πως θα ξαναπάω στη Συρία.

 

 

 

 

 

____________

Ο Νίκος Σαραντάκος είναι συγγραφέας, λογοτέχνης και μεταφραστής