Στο πρώτο ταξίδι που κάναμε οδικώς στη Γερμανία, προσπάθησα με ζέση να εξασφαλίσω μια επίσκεψη στη Χαϊδελβέργη, ο Άλκης όμως ήταν μικρούλης και το πρόγραμμα θα έβγαινε εξαντλητικό, οπότε το αίτημά μου απορρίφθηκε.
Ως πτυχιούχος Φιλοσοφίας που σέβεται τον εαυτό της, μερικά χρόνια αργότερα, όταν ξαναβρεθήκαμε στη Γερμανία –και με capital controls, παρακαλώ– επανέφερα τη Χαϊδελβέργη στο τραπέζι, μαζί με τη Νυρεμβέργη της περίφημης Δίκης.
Η Νυρεμβέργη μπορεί να παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες, καθώς δεν γινόταν να τα θέλω όλα δικά μου, για τη Χαϊδελβέργη όμως οι δρόμοι ήταν πλέον ανοιχτοί – ή τέλος πάντων έτσι νομίζαμε.
Ξεκινήσαμε ένα ωραίο πρωί από τη βάση μας, το Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τάουμπερ, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 150 χλμ. από το αντικείμενο του πόθου μου, έχοντας για οδηγό ένα δανεικό gps, που δεν ήταν και η επιτομή της αξιοπιστίας.
Η ατμόσφαιρα παλιάς Ευρώπης που αποπνέει η Χαϊδελβέργη κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, καθώς δεν βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και όλη αυτή η ομορφιά έρχεται από τους περασμένους αιώνες σχεδόν αλώβητη.
Καθ’ οδόν διαπιστώσαμε ότι η επιλεγμένη διαδρομή ήταν κλειστή λόγω έργων και το διαβολικό μηχάνημα κατάφερε, κάνοντας κύκλους, να μας φέρει δύο φορές ακριβώς στο ίδιο σημείο, απειλώντας να τινάξει την εκδρομή στον αέρα.
Ανώτερες δυνάμεις –και ντόπιοι με τη γλώσσα του σώματος– έβαλαν το χεράκι τους για να ξεκολλήσουμε επιτέλους και να φτάσουμε σε μία από τις πιο ιστορικές και ρομαντικές πόλεις της Γερμανίας, μια και κατά τον 19ο αιώνα, ιδιαίτερα την εποχή του Ρομαντισμού, η Χαϊδελβέργη έγινε σύμβολο της ρομαντικής Γερμανίας.
Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ, η μεσαιωνική πόλη μοιάζει βγαλμένη από παραμύθι, κάτι που εξηγεί γιατί εξακολουθεί να είναι από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς στη Γερμανία – παρεμπιπτόντως, θεωρείται η γερμανική πόλη με την καλύτερη ποιότητα ζωής μετά το Μόναχο.
Η ατμόσφαιρα παλιάς Ευρώπης που αποπνέει η Χαϊδελβέργη κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, καθώς δεν βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και όλη αυτή η ομορφιά έρχεται από τους περασμένους αιώνες σχεδόν αλώβητη.
Το πρώτο που θα προσέξετε, θέλοντας και μη, είναι το περίφημο Heidelberger Schloss, το γοτθικού και αναγεννησιακού ρυθμού Κάστρο της Χαϊδελβέργης, που δεσπόζει στον λόφο Königstuhl πάνω από την πόλη και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Γερμανίας.
Χτισμένο το 1300 και με πολλές μεταγενέστερες προσθήκες, ήταν η έδρα του Πρίγκιπα Εκλέκτορα του Παλατινάτου και καταστράφηκε πολλές φορές, κυρίως κατά τον Πόλεμο της Διαδοχής του Παλατινάτου τον 17ο αιώνα.
Πάρτε το τελεφερίκ ή το μονοπάτι με τα μπόλικα σκαλοπάτια –αν δεν είστε τεμπέληδες όπως εμείς– και ετοιμαστείτε να απολαύσετε τη μαγευτική θέα προς την πόλη και τον ποταμό, μια εικόνα που εξηγεί αμέσως τη λατρεία του Γκαίτε αλλά και του σπουδαίου Άγγλου ζωγράφου Ουίλιαμ Τέρνερ (1775-1851), που απέδωσε την αύρα της Χαϊδελβέργης σε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του.
Μέσα στο συγκρότημα του κάστρου/παλατιού στεγάζεται το Deutsches Apotheken Museum, με πληροφορίες για την Ιατρική και τη Φαρμακευτική του Μεσαίωνα, αυθεντικά φαρμακεία του 18ου και του 19ου αιώνα και πάσης φύσεως μπουκάλια και μπουκαλάκια.
Αφού αποκτήσετε εικόνα για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να κερδίσει υγεία και νεότητα, ήρθε η ώρα να εντρυφήσετε και σε έναν από τους τρόπους που βρήκε να ξεχνά τη φθαρτή του φύση: το κρασί.
Το Heidelberg Tun, ένα από τα πιο παράξενα και εντυπωσιακά εκθέματα της πόλης, είναι ένα τεράστιο βαρέλι κρασιού, που κατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα και χωρούσε κοντά 200.000 λίτρα κρασί. Πάνω του υπάρχει –λογικό– μια ξύλινη εξέδρα με σκάλα, που χρησίμευε για χορό – μια διακριτική φιγούρα σάς παίρνει να την κάνετε.
Κατεβαίνοντας από το κάστρο προς την πόλη, θα συναντήσετε την ιστορική και πολυφωτογραφημένη γέφυρα Alte Brücke (1788), που συνδέει τις δύο όχθες του ποταμού, δηλαδή την Παλιά Πόλη με τη συνοικία Neuenheim. Η Παλιά Γέφυρα είναι η ένατη που κατασκευάστηκε στο σημείο, αντικαθιστώντας –μια και καλή– τις προηγούμενες οκτώ ξύλινες.
Στην είσοδό της βρίσκεται το ελαφρώς αλλόκοτο άγαλμα της «μαϊμούς της γέφυρας», ένα χάλκινο γλυπτό που έχει γίνει σύμβολο της πόλης. Αλλού διαβάζω ότι αν αγγίξει κανείς τον καθρέφτη που κρατά η μαϊμού, θα επιστρέψει κάποτε ξανά στη Χαϊδελβέργη, ενώ υπάρχει και η θεωρία ότι το άγγιγμα φέρνει τύχη – όποιες δυνάμεις κι αν έχει η μαϊμού προσωπικά με καλύπτουν.
Πέρα από τυχερές μαϊμούδες και τόνους κρασί, η Χαϊδελβέργη παραμένει μία από τις σημαντικότερες πανεπιστημιουπόλεις της Ευρώπης. Το πανεπιστήμιό της, που ιδρύθηκε το 1386, είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας και κατά τη διάρκεια των αιώνων έχει φιλοξενήσει σπουδαίους επιστήμονες, φιλόσοφους και νομπελίστες.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ (Γερμανικός Ιδεαλισμός) και ο Καρλ Γιάσπερς (Υπαρξιακή Φιλοσοφία), ενώ από το ιστορικό πανεπιστήμιο πέρασαν επίσης ο Κωνσταντίνος Τσάτσος –Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας την περίοδο 1975-1980– και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
Η γεμάτη σκιτσάκια και μηνύματα Studentenkarzer (Φοιτητική Φυλακή), όπου επί σχεδόν τέσσερις αιώνες κρατούνταν φοιτητές που παραβίαζαν τους κανονισμούς του πανεπιστημίου, τραβά την προσοχή των επισκεπτών, καθώς λειτουργεί πλέον ως μουσείο, όπως και το εντυπωσιακό Παλιό Πανεπιστήμιο.
Αφού ταξιδέψετε στην εποχή που η Χαϊδελβέργη θεωρούνταν ένα από τα σπουδαιότερα πνευματικά κέντρα της Ευρώπης, περπατήστε στην πόλη, που χρωστά τη νεανική και ζωντανή της ατμόσφαιρα στους φοιτητές, οι οποίοι εξακολουθούν μέχρι σήμερα να δίνουν τον τόνο.
Ένας από τους μεγαλύτερους πεζόδρομους της Ευρώπης, η Hauptstrasse, περιμένει να σας κλέψει την καρδιά. Γραφικά café, μπιραρίες, εστιατόρια, λιλιπούτεια βιβλιοπωλεία και δεκάδες μικρά καταστήματα με σουβενίρ πλημμυρίζουν την Παλιά Πόλη. Στο Heidelberger Studentenkuss θα προμηθευτείτε και τα περίφημα σοκολατάκια με τα οποία οι φοιτητές εξέφραζαν την αγάπη τους.
Στην Marktplatz, την κεντρική πλατεία, κυριαρχεί ο επιβλητικός γοτθικός ναός του Αγίου Πνεύματος (15ος αιώνας), με το μπαρόκ εσωτερικό. Ενδιαφέρον έχει ότι για περίπου διακόσια χρόνια ο ναός χωριζόταν εσωτερικά με τοίχο, ώστε να χρησιμοποιείται από καθολικούς και προτεστάντες.
Ύστερα από τόσο περπάτημα και εν όψει ενός ακόμα μεγάλου περίπατου, ήρθε η ώρα για ανεφοδιασμό. Εμείς καθίσαμε στην καρδιά της Παλιάς Πόλης, σε μια δημοφιλή, ατμοσφαιρική μπιραρία που είναι ταυτόχρονα και ζυθοποιία, τη Vetter’s Gasthausbrauerei.
Αφού δοκιμάσαμε όλα τα «δείγματα», διαλέξαμε μπίρες και παραγγείλαμε τα πιο μεγάλα τους ποτήρια, μαζί με ζουμερότατα σνίτσελ, λευκά λουκάνικα και τα απαραίτητα πρέτσελ, ώστε να έχουμε δυνάμεις για τη συνέχεια.
Απέναντι από την Παλιά Πόλη υψώνεται ο λόφος Philosophenweg, γνωστός ως «Δρόμος των Φιλοσόφων». Διασχίστε τη γέφυρα με τη γνωστή μαϊμού και πάρτε το μονοπάτι που χρωστάει το όνομά του στους πανεπιστημιακούς που περπατούσαν εκεί για να συζητήσουν ιδέες και φιλοσοφικά ζητήματα.
Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα σημεία για περίπατο μέσα στο πράσινο και διαθέτει άφθονα παγκάκια για να χαλαρώσετε, απολαμβάνοντας την πανοραμική θέα προς την πόλη και το κάστρο.
Η ομορφιά της φύσης, σε συνδυασμό με την Παλιά Πόλη που μοιάζει σαν ψεύτικη, μπορούν να εξηγήσουν γιατί φιλόσοφοι και καλλιτέχνες αναζήτησαν –και βρήκαν– εδώ την έμπνευση. «Εσύ, από όλες τις πόλεις της πατρίδας, η πιο όμορφη που έχω δει», έγραψε χαρακτηριστικά ο Γερμανός ρομαντικός ποιητής Φρίντριχ Χέλντερλιν (1770-1843) και τείνω να συμφωνήσω μαζί του.
