Βλέπουμε το Μουντιάλ των εκπλήξεων λοιπόν; Αν κρίνουμε με βάση το βάρος κάθε φανέλας, ναι. Αν το καλοσκεφτούμε, βέβαια, όχι ιδιαίτερα. Δίκαια αποτελέσματα είδαμε μέχρι τώρα.

 

Η παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία αποκλείστηκε, αλλά η «κατάρα του πρωταθλητή» είχε ξαναχτυπήσει το 2002 (Γαλλία), το 2010 (Ιταλία), το 2014 (Ισπανία).


Από τα πολύ «βαριά ονόματα» μόνο η θλιβερή Αργεντινή αποκλείστηκε και αυτή από την Γαλλία που θεωρείται το δεύτερο φαβορί για κατάκτηση του τίτλου.

 

Τα καλά της παγκοσμιοποίησης είναι αυτά. Όταν οι περισσότεροι διεθνείς μιας μικρομεσαίας ομάδας παίζουν σε προηγμένα πρωταθλήματα πλούσιων χωρών, είναι λογικό να απομυθοποιούν καταστάσεις και να αισθάνονται οι ίδιοι, ατομικά, πολύ πιο ανταγωνιστικοί

 

Δεν είναι ότι ήρθαν τα πάνω-κάτω, λοιπόν, είναι ότι επιβεβαιώθηκε πως οι αποστάσεις μεταξύ των μικρών και των μεγάλων έχουν μικρύνει. Οι μικροί μεγάλωσαν και οι μεγάλοι δεν προκαλούν το δέος που κάποτε προκαλούσαν.

 

Τα καλά της παγκοσμιοποίησης είναι αυτά. Όταν οι περισσότεροι διεθνείς μιας μικρομεσαίας ομάδας παίζουν σε προηγμένα πρωταθλήματα πλούσιων χωρών, είναι λογικό να απομυθοποιούν καταστάσεις και να αισθάνονται οι ίδιοι, ατομικά, πολύ πιο ανταγωνιστικοί.

 

Τι δέος να νιώσουν και απέναντι σε ποιον π.χ. οι Κροάτες; Ο Μόντριτς, ο Ράκιτιτς και Μάτζουκιτς έχουν πάρει τα πάντα με Ρεάλ και Μπαρτσελόνα και Μπάγερν και Γιουβέντους. Όλη σχεδόν η 11αδα τους διαπρέπει στο ισπανικό, το ιταλικό και το γαλλικό πρωτάθλημα.


Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τις περισσότερες ομάδες. Γι' αυτό είχαμε αρκετές εκπλήξεις και σε αυτό το Μουντιάλ αλλά και στο προηγούμενο.

 

Η εξέλιξη αυτή, ειδικά σε επίπεδο εθνικών ομάδων, μόνο καλή είναι για το ποδόσφαιρο.Το ποδόσφαιρο θρέφεται από την έκπληξη και από τα δράματα. Χτίζει τη δημοφιλία του γύρω από ιστορίες, συχνά γύρω και από μύθους.

 

Τι δέος να νιώσουν και απέναντι σε ποιον π.χ. οι Κροάτες; Ο Μόντριτς, ο Ράκιτιτς και Μάτζουκιτς έχουν πάρει τα πάντα με Ρεάλ και Μπαρτσελόνα και Μπάγερν και Γιουβέντους. Όλη σχεδόν η 11αδα τους διαπρέπει στο ισπανικό, το ιταλικό και το γαλλικό πρωτάθλημα.
Τι δέος να νιώσουν και απέναντι σε ποιον π.χ. οι Κροάτες; Ο Μόντριτς, ο Ράκιτιτς και Μάτζουκιτς έχουν πάρει τα πάντα με Ρεάλ και Μπαρτσελόνα και Μπάγερν και Γιουβέντους. Όλη σχεδόν η 11αδα τους διαπρέπει στο ισπανικό, το ιταλικό και το γαλλικό πρωτάθλημα.

 

Η πεποίθηση ότι όλοι μπορούν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και όχι απλού κομπάρσου μεγαλώνει το ενδιαφέρον για την παράσταση.


Ιστορίες όπως της Δανίας στο Εuro-1992, που οι παίκτες της ήρθαν από τις παραλίες και κέρδισαν τον τίτλο, της Ελλάδας το 2004, της Λέστερ πρόπερσι στην premier league ανανεώνουν το ίδιο το άθλημα.


Εξάλλου η ίδια η φύση και η δημοφιλία του ποδοσφαίρου οφείλεται, μεταξύ άλλων, στο ότι παίζεται από πολλούς. Κοντούς και ψηλούς, πλούσιους και φτωχούς, σε πόλεις και σε χωριά.


Το να μην είναι η διεκδίκηση των τίτλων υπόθεση ενός κλειστού κλαμπ ομάδων ή χωρών ακόμα κι αν πρόσκαιρα πλήττει «εμπορικά» κάποιους αγώνες, μακροπρόθεσμα ωφελεί το ίδιο το άθλημα.


Για τους λόγους που είναι δημοφιλής ο μύθος του Δαυΐδ με τον Γολιάθ. Και που διαβάζεται ακόμα το παραμύθι της «Σταχτοπούτας».