Ποιος άλλος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα όλους τους Γάλλους;

Ποιος άλλος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα όλους τους Γάλλους; Facebook Twitter
Έχουμε πολλούς λόγους να συμπαθούμε το γαλλικό ποδόσφαιρο κι αυτή ειδικά την Εθνική.
0

Σήμερα το απόγευμα, η Γαλλία παίζει τον τρίτο της τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου μέσα σε είκοσι χρόνια, δείχνοντας μια συνέπεια που είχαμε να δούμε από τη Βραζιλία του 2002.

Έχουμε πολλούς λόγους να συμπαθούμε το γαλλικό ποδόσφαιρο κι αυτή ειδικά την Εθνική. Για ορισμένους, το αξιοσημείωτο είναι το πόσο πολύχρωμη είναι.

Μελανό παράδειγμα το ρατσιστικό σχόλιο του πρώην προπονητή της Εθνικής Κροατίας, Ιγκόρ Στίματς, ότι η Κροατία παίζει «εναντίον της Αφρικανικής Ηπείρου». Παρόμοιες δηλώσεις έχει κάνει κατά καιρούς κι ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, που είχε μιλήσει για «ξένους παίκτες που τους βαφτίζουμε Εθνική Γαλλίας».

Το χρώμα τους καθόλου δεν σημαίνει ότι είναι «ξένοι» αλλά έτσι κι αλλιώς το γαλλικό ποδόσφαιρο δεν καταλαβαίνει από αυτά. Ο δρόμος έχει ανοίξει από το 1931 με τον Ραούλ Ντιάνιε ή «Μαύρη Αράχνη», τον πρώτο μαύρο Γάλλο διεθνή –για να συγκρίνουμε, ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής έπαιξε στη Εθνική Αγγλίας στα 1978 και ήταν ο Βιβ Άντερσον

Στην πραγματικότητα, κι αν έχει κάποια σημασία, όλοι οι Γάλλοι διεθνείς εκτός από δυο –τον Σαμουέλ Ουμτιτί που γεννήθηκε στο Καμερούν και τον Στεβ Μανταντά που γεννήθηκε στο Κονγκό– γεννήθηκαν στη Γαλλία κι όλοι μεγάλωσαν σε αυτήν.

Το χρώμα τους καθόλου δεν σημαίνει ότι είναι «ξένοι» αλλά έτσι κι αλλιώς το γαλλικό ποδόσφαιρο δεν καταλαβαίνει από αυτά. Ο δρόμος έχει ανοίξει από το 1931 με τον Ραούλ Ντιάνιε ή «Μαύρη Αράχνη», τον πρώτο μαύρο Γάλλο διεθνή –για να συγκρίνουμε, ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής έπαιξε στη Εθνική Αγγλίας στα 1978 και ήταν ο Βιβ Άντερσον.

Ο Ραούλ Ντιάνιε έπαιζε δεξί μπακ αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Ήταν ψηλός και γρήγορος αλλά δεν ήταν και τόσο τεχνικός μέσα στο γήπεδο. Έξω από αυτό, στο μποέμικο Παρίσι του Μεσοπολέμου, ο αριστοκρατικός και καλοντυμένος Ραούλ, στενός φίλος της Ζοζεφίν Μπέικερ, κυκλοφορούσε με μια εξημερωμένη λεοπάρδαλη ως κατοικίδιο.

Παρά την όχι και πολύ αθλητική ζωή που έκανε –ξενυχτούσε στα καμπαρέ της Μονμάρτρης έκανε παρέα με τραγουδιστές κι ηθοποιούς όπως ο Ζαν Γκαμπέν, πόζαρε για τα εξώφυλλα περιοδικών και κάπνιζε δυο πακέτα τσιγάρα τη μέρα– ήταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής.

Ποιος άλλος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα όλους τους Γάλλους; Facebook Twitter
Ο Ραούλ Ντιάνιε και μια διαφήμιση για τα πολυκαταστήματα Galeries Lafayette.

Το 1936 κέρδισε το ντάμπλ με τη Ρασίγκ Παρί, παίζοντας, μάλιστα, πολλά ματς τερματοφύλακας διότι ο κανονικός τερματοφύλακας απαίτησε καλύτερο συμβόλαιο.

Στις 15 Φεβρουαρίου 1931, είκοσι μόλις ετών, έγινε λοιπόν ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής στην Εθνική Γαλλίας. Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στο φιλικό ματς Γαλλία-Τσεχοσλοβακία γεμίζοντας με πίκρα τον πατέρα του που δεν ήρθε καν να καμαρώσει τον γιο του στο στάδιο. Μα γιατί;


Ο πατέρας του, ο Μπλεζ Ντιάνιε ήταν εξίσου, αν όχι πιο διάσημος από τον γιο του. Την ίδια χρονιά έγινε ο πρώτος μαύρος υφυπουργός σε γαλλική κυβέρνηση ενώ από το 1914 έγινε και ο πρώτος μαύρος βουλευτής που εκπροσώπησε τη Σενεγάλη.

Τα επιχειρήματα με τα οποία έπεισε τους συντοπίτες του να τον ψηφίσουν θα μπορούσαν να διαφωτίσουν και τον Ιγκόρ Στίματς και τον Ζαν-Μαρί Λεπέν: «Σας λένε πως δεν είστε Γάλλοι, πως δεν είμαι Γάλλος! Σας λέω πως είμαστε και πως έχουμε όλοι ίδια δικαιώματα. Είμαι μαύρος, η γυναίκα μου λευκή, τα παιδιά μου μιγάδες. Ποιος άλλος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα όλους τους Γάλλους;»

Ο Ραούλ, λοιπόν, δεν μεγάλωσε στα γκέτο, όπως θέλει το στερεότυπο για κάθε μαύρο ή Άραβα ποδοσφαιριστή. Ήταν γιος βουλευτή και δεν έμαθε ποδόσφαιρο στις αλάνες αλλά στο Λύκειο Janson de Sailly, ένα από τα καλύτερα παριζιάνικα σχολεία.

Πήγαινε στις προπονήσεις σκαστός από το σπίτι του: ο υπηρέτης του κατέβαζε τον σάκο με τα αθλητικά ρούχα και άλλαζε στο ταξί. Η εμμονή του με την μπάλα δεν ενθουσίασε καθόλου τον πατέρα Ντιάνιε που τον προόριζε για γιατρό όπως τον άλλο γιο του, ή στρατιωτικό.

Προσπάθησε, μάλιστα, με το κύρος που του έδινε η θέση του, να εμποδίσει την επαγγελματικοποίηση του ποδοσφαίρου. Χωρίς αποτέλεσμα. Το γαλλικό πρωτάθλημα έγινε επαγγελματικό το 1932 κι ο Ραούλ Ντιάνιε σκόραρε δυο φορές στην πρεμιέρα.

Ποιος άλλος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα όλους τους Γάλλους; Facebook Twitter
Στην πραγματικότητα, κι αν έχει κάποια σημασία, όλοι οι Γάλλοι διεθνείς εκτός από δυο –τον Σαμουέλ Ουμτιτί που γεννήθηκε στο Καμερούν και τον Στεβ Μανταντά που γεννήθηκε στο Κονγκό– γεννήθηκαν στη Γαλλία κι όλοι μεγάλωσαν σε αυτήν.

Βέβαια, δεν πρέπει να ξέχνάμε ότι ο Μπλεζ κι ο Ραούλ Ντιάνιε ήταν μέλη μιας πλούσιας, ενσωματωμένης ελίτ, ενώ, την ίδια εποχή, η συντριπτική πλειοψηφία των ιθαγενών κατοίκων των αποικιών στερούνταν τα βασικά δικαιώματα.

Μερικούς μήνες μετά την πρώτη κλήση του γιου του στην Εθνική Γαλλίας, ο Μπλεζ εγκαινίασε την μεγάλη «Έκθεση Αποικιών», η οποία γνώρισε τεράστια επιτυχία.

Οι επισκέπτες συνέρρεαν για να δουν, μεταξύ άλλων, ιθαγενείς ντυμένους με παραδοσιακά ρούχα να ζουν μέσα σε παραδοσιακές καλύβες και παρουσιάζονται ως εκθέματα σε ένα είδος ζωολογικού κήπου με ανθρώπους. Ανάμεσα στους ιθαγενείς, ο Κανάκος προπάππους του παγκόσμιου πρωταθλητή του 1998, Κριστιάν Καρεμπέ...

Ο Ραούλ Ντιάνιε φόρεσε τα εθνικά χρώματα 18 φορές και συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 στη Γαλλία. Συμπαίκτες στην Εθνική είχε ανθρώπους που δεν γεννήθηκαν ή δεν έγιναν ποτέ Γάλλοι, όπως τους Αυστριακούς Χένρι Χιλτλ, Γκούστι Τζόρνταν και Ρούντι Χίντεν, που, μετά την προσάρτηση της χώρας τους από τον Χίτλερ το 1938, πήραν τη γαλλική υπηκοότητα για να μην παίξουν στην ναζιστική Εθνική Γερμανίας.

Επίσης, τους βορειοαφρικάνους Αμπντελκαντέρ Μπεν Μπουαλί και το «Μαύρο μαργαριτάρι», τον Λαρμπί Μπεν Μπαρέκ, που ήταν για χρόνια ο πιο καλοπληρωμένος ποδοσφαιριστής στη Γαλλία και ο πρώτος Γάλλος ποδοσφαιριστής που πήρε μεταγραφή για ξένη ομάδα, την Ατλέτικο Μαδρίτη

Όταν η Εθνική Γαλλίας, τον Δεκέμβρη του 1938, αντιμετώπισε την Εθνική της φασιστικής Ιταλίας στη Νάπολη, οι Ιταλοί αποδοκίμασαν το «μαύρο μαργαριτάρι». Αυτός στάθηκε στη μέση του γηπέδου και τραγούδησε τη Μασσαλιώτιδα.

Ο Μπεν Μπαρέκ δεν απέκτησε ποτέ τη γαλλική υπηκοότητα αν και έπαιζε, όπως το επέτρεπαν τότε οι κανονισμοί, με τα χρώματα της Γαλλίας μέχρι τα 37 του, το 1954.

Περισσότερα για τον Ραούλ Ντιάνιε μπορείτε να διαβάσετε εδώ

0

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Εθνική Γαλλίας: Το θαύμα της πολυπολιτισμικότητας

Αθλητισμός / Εθνική Γαλλίας: Το θαύμα της πολυπολιτισμικότητας

Δώδεκα χρόνια μετά το τελευταίο κατόρθωμα της παρέας του Ζινεντίν Ζιντάν, μία ακόμη γενιά Γάλλων ποδοσφαιριστών φτάνει στον τελικό ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου και κανείς δεν μπορεί να τους στερήσει το δικαίωμα να νιώθουν περήφανοι για όσα έχουν καταφέρει
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΨΑΣΚΗΣ
Ημερολόγια Μουντιάλ: Η ματαιότητα της μουντιαλικής πολιτικοποίησης

Αθλητισμός / Ημερολόγια Μουντιάλ: Η ματαιότητα της μουντιαλικής πολιτικοποίησης

Γίνεται εκνευριστική ώρες-ώρες η κακόβουλη εμμονή σε μια ιδεολογική / πολιτική ατζέντα όταν στην πραγματικότητα πρόκειται πάντα για μια ομάδα αθλητών που συγκροτούν υπό την καθοδήγηση ενός προπονητή ένα σύνολο το οποίο επιχειρεί να παρουσιαστεί όσο πιο αξιόμαχο και ανταγωνιστικό γίνεται μέσα στο γήπεδο
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Μπορεί να νιώσει ικανοποίηση ο Μικ Τζάγκερ γι' αυτή την Εθνική Αγγλίας;

Αθλητισμός / Μπορεί να νιώσει ικανοποίηση ο Μικ Τζάγκερ γι' αυτή την Εθνική Αγγλίας;

Ο εθνικός παροξυσμός γύρω από το «It's coming home» δεν είχε προηγούμενο, μόνο που όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, τα πρόωρα πανηγύρια βγαίνουν από τη μύτη
ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2018 | ΑΠΟ ΤΗ ΔΡ. ΓΚΡΟΥΣΕΝΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΒΕΤΝΙΚ
Λούκα Μόντριτς: Ένας ιδιοφυής μαέστρος των γηπέδων

Αθλητισμός / Λούκα Μόντριτς: Ένας ιδιοφυής μαέστρος των γηπέδων

Ο καλύτερος παίκτης του φετινού Μουντιάλ έμαθε να παίζει ποδόσφαιρο μέσα στη φρίκη του πολέμου. Πάντα επιδραστικός, πάντα καθοριστικός μέσα στο γήπεδο, πάντα στη σκιά των πιο δημοφιλών (και πιο φωτογενών) συμπαικτών του. Ένας σπουδαίος αρτίστας της μπάλας.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΨΑΣΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Αντιγόνη Ντρισμπιώτη

Αθλητισμός / Αντιγόνη Ντρισμπιώτη: «Τώρα το επίθετό μου το ξέρει όλος ο κόσμος»

Η δρομέας που τον Αύγουστο έγραψε ιστορία κατακτώντας double χρυσών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονάχου είχε μια μακρά διαδρομή, γεμάτη ιδρώτα και προκλήσεις, απώλειες, χωρισμούς και ανταμώματα, αλλά και πολλή αγάπη. 
ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ