ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ακούω όλο και πιο συχνά την ερώτηση «τι πιστεύεις για τον Τραμπ;». Στη συνέχεια της ερώτησης καταλαβαίνω ότι δεν με ρωτάνε για την προσωπικότητά του ή για τους συντηρητικούς στις ΗΠΑ· θέλουν να μάθουν αν τα αντιτράνς μέτρα που εφαρμόζει επηρεάζουν τη ζωή μου. Απαντώ πως όχι, χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά. Γιατί έχω γεννηθεί κι έχω μεγαλώσει στην Ελλάδα και γνωρίζω ότι η χειρότερη μέρα μιας τρανς γυναίκας στις ΗΠΑ μπορεί να είναι καλύτερη από την καλύτερη μέρα μιας τρανς γυναίκας στην Ελλάδα. Και δεν θα χαλάσω τη ζαχαρένια μου για τις τρανς γυναίκες που διάλεξαν να εργαστούν στις ένοπλες δυνάμεις και στα σώματα ασφαλείας, ούτε για τις πρωταθλήτριες.
Επίσης, δεν έχω χωνέψει ακόμα το φαινόμενο «κυβέρνηση ΝΔ» και όλες τις τραγικές συνέπειες που έχει στην καθημερινότητά μου, πριν καν υπολογίσω το ότι μέσα στον κανιβαλισμό που βιώνω ως άνθρωπος, millennial, εργαζόμενη, καλλιτέχνις, πρώην situationship, νοικάρισσα, tinder date, καπνίστρια, Παρθένος με Σκορπιό, είμαι και κουίρ και τρανς γυναίκα. I slay!
Το Μωβ θα μείνει στην ιστορία ως μια φεμινιστική ομάδα boomers που αγκάλιασε την ακροδεξιά ρητορική και το μίσος προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά, καλλιεργώντας τα πιο φασιστικά ένστικτα μιας κοινωνίας που έτσι κι αλλιώς δεν τα ξεπέρασε ποτέ.
Η διαχρονική αποτυχία των φεστιβάλ να συμπεριλάβουν τρανς γυναίκες και κουίρ άτομα χωρίς να καταλήξει όλο αυτό σε μαναφούκι οφείλεται λιγότερο στον Τραμπ και κυρίως στη fast food πολιτική των ταυτοτήτων και στην οικειοποίησή τους. Οι συνελεύσεις έχουν πολλά άλλα θέματα να ασχοληθούν, να οργανώσουν, και, κυρίως, για να φέρουν κόσμο στο «μαγαζί» και έσοδα στο ταμείο.
Ούτε οι απόψεις του Μωβ οφείλονται στον Τραμπ, για να συνδυάσουμε το μαναφούκι του περασμένου Σαββάτου. Οφείλονται στο ότι το «πατρίς - θρησκεία - οικογένεια» είναι βαθιά ριζωμένο ακόμα και στις φαινομενικά προοδευτικές ομάδες της κοινωνίας.
Δεν πιστεύω ότι πήγε καλά αυτό. Δεν θα ήθελα να είμαι εκεί, και δεν ήμουν εκεί. Χωράνε αυτά τα δύο άκρα του φεμινισμού στο ίδιο αντιρατσιστικό τριήμερο; Μάλλον όχι.
Επίσης, από τη συμμετοχή μου, έστω και μία φορά, στα περισσότερα αντίστοιχα φεστιβάλ γνωρίζω βιωματικά ότι δεν υπάρχει ούτε ένα –ούτε και το υποτιθέμενα «δικό μας» Athens Pride– που είτε ως θεσμός είτε μέσω των εκπροσώπων του να μην έχει φερθεί υποτιμητικά στις τρανς γυναίκες. Οι «Δευτεροκυματικές στην ντουλάπα» που δημόσια εμφανίζονται ως «κουίρ φεμινίστριες» έχουν βρει τρόπο να υποσκάψουν την παρουσία μου ακόμα και σε φεστιβάλ βιβλίου.
Δεν έμαθα ποτέ αν τα μεγάλα φεστιβάλ υποστήριξαν οικονομικά την επιβίωση των άπορων ηλικιωμένων τρανς ή τις συλλογικότητες που τις στηρίζουν. Μία φορά τον χρόνο θυμούνται και εργαλειοποιούν μια μειονότητα για να «ξεπλυθούν» από τα χρόνια που την περιθωριοποιούσαν, για να φλεξάρουν το συμπεριληπτικό προφίλ τους. Μπορούν να συσχετιστούν με όρους σωτήρα - θύματος, αφεντικού - εργάτη ή και θεραπευτή - θεραπευόμενου. Αν κρίνω από τις εκδηλώσεις με τρανς θεματική των τελευταίων χρόνων, θεωρείται απαραίτητη η παρουσία επαγγελματιών ψυχικής υγείας στο πάνελ, ενίοτε και δικηγόρου που βρίζει και κάνει misgendering στις τρανς γυναίκες στα σόσιαλ και μετά ποζάρει στο εξώφυλλο ΛΟΑΤΚΙ+ περιοδικού.
Οι διοργανώσεις των φεστιβάλ γνωρίζουν ότι οι τρανς γυναίκες έχουν υποστεί όλους τους πιθανούς αποκλεισμούς (από υγεία, παιδεία, εργασία). Το μαναφούκι με το Μωβ είναι η απεικόνιση του ελάχιστου μίσους που μπορεί να βιώνουν καθημερινά και η ελάχιστη άμυνα που μπορούν να προβάλλουν. Δεν αρκεί όμως ούτε ένα φεστιβάλ, ούτε ένα κείμενο, ούτε καν ένα τέτοιο μαναφούκι. Θέλει χρόνο και κόπο.
Εφόσον το συζητάμε με όρους πολιτικής, δεν θα γεφυρωθεί αυτό το χάσμα on demand. Period! Γι’ αυτό έχω μάθει να είμαι προσεκτική με την αλληλεγγύη της γενίκευσης τύπου «οι τρανς γυναίκες είναι αυτό ή δεν είναι το άλλο». Ίσως όταν η αλληλεγγύη δεν αμείβεται και δεν χρηματοδοτείται από την αναπαραγωγή του τρανς βιώματος· όταν δεν εξαργυρώνεται σε ψήφους στις εκλογές· όταν είναι ανθρώπινη και όχι ένα ακόμα παραδοτέο· όταν δεν συμβαίνει μία φορά τον χρόνο, ίσως τότε να αλλάξω γνώμη.
Το Μωβ θα μείνει στην ιστορία ως μια φεμινιστική ομάδα boomers που αγκάλιασε την ακροδεξιά ρητορική και το μίσος προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά, καλλιεργώντας τα πιο φασιστικά ένστικτα μιας κοινωνίας που έτσι κι αλλιώς δεν τα ξεπέρασε ποτέ.
Κάθε πέντε χρόνια συζητάμε για ένα νέο ρεύμα εκφασισμού, είτε έρχεται από την Ευρώπη είτε όχι. Όσο είναι αποδεκτό το να μας περιγράφουν ως μια ευπαθή ομάδα ή ένα μεγάλο σόι και όχι ως άτομα με διαφορετικά προνόμια, διαφορετικές ευαλωτότητες και διαφορετικές επιλογές, θα είμαστε απλώς ένα «Τ» μέσα στο ΛΟΑΤΚΙ+.
Ένα «Τ» που, πια, προκαλεί ασφυξία.
