ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ανεβαίνοντας την Ερμού από Μοναστηράκι προς πλατεία Συντάγματος, ένα delivery boy 25 ετών το πολύ σταμάτησε μπροστά μου στα φανάρια της Ερμού. Στα ακουστικά μου έπαιζε «Πες μου τι θες πάλι, είσαι μια γλυκιά ζάλη». Καθώς έβγαζε το κράνος του έβγαζα τα handsfree μου και με ρώτησε: «Έχεις Ιnsta;». Χαμήλωσα τα γυαλιά ηλίου μου και πριν προλάβω να τον σκανάρω, μου λέει: «Βιάζομαι, μη μου κάνεις τη δύσκολη».
«Κάτι ξέρεις»* σκέφτηκα κι έφυγα, χωρίς να ανταλλάξουμε Ιnsta.
Έφτασα στην πλατεία Συντάγματος, μπήκα στην τέντα του Athens Checkpoint και άρχισα τα τεστ. Βγήκα λίγες ώρες μετά, έξω με περίμενε το Πετσί, φρεσκοκουρεμένος και με μισό χαμόγελο.
«Τι κάνει ο Λελένιος;» ρώτησα.
«Είναι ακόμα στο Κάιρο».
«Γιατί δεν γυρίζει πίσω;» ξαναρώτησα.
Από τα μεγάφωνα άκουσα τον Γ. Καπουτζίδη να ενημερώνει το κοινό πως η Ανδρομέδα είναι η πρώτη trans που παρουσιάζει το Αthens Pride. Δεν μου ήταν άγνωστη η πληροφορία, αλλά μου ακούστηκε σοκαριστική – οριακά ντροπιαστική. Χρειάστηκαν είκοσι χρόνια για να συμβεί αυτό στη μεγαλύτερη ΛΟΑΤΚΙ+ εκδήλωση της Αθήνας.
Κουβέντα στην κουβέντα, τσιγάρο στο τσιγάρο, μαζευτήκαμε μια παρέα από millennials με βαρύ queer και trans βιογραφικό στις πλάτες μας και με πολλά Pride. Κατά τη διάρκεια της πορείας, τράκαρα με την Κ., φίλη και γειτόνισσα του Λελένιου, η οποία κρατούσε μια τεράστια σημαία της Παλαιστίνης. «Στείλ’ του μήνυμα να γυρίσει πίσω», της είπα. Πριν προλάβει να μου πει τα δικά της, τρακάραμε με τον Μ. Λώλο και ξέχασα να τον ρωτήσω αν συμφωνούσε ότι η πορεία φέτος είχε λιγότερο κόσμο. Τόσα χρόνια μάχιμος φωτορεπόρτερ, το μάτι του τζινάβει καλύτερα.
Συνάντησα κι άλλο κόσμο που ξέρει τον Λελένιο, με όλους εφάρμοσα το ίδιο σχέδιο. «Στείλτε του ένα μήνυμα, και διακριτικά πείτε του να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό». Μας είχε ήδη ενημερώσει για την κακουχία και την κακοποίηση που είχε υποστεί όλη η αποστολή του «March to Gaza» και στην Ισμαηλία και στο Κάιρο.
Καθώς η πορεία του Athens Ρride έφτανε στη Σταδίου, ήμουν πια σίγουρη: βρισκόμουν στο πιο ντεκαυλέ Pride των τελευταίων χρόνων. Αράξαμε στα πεζούλια, η παρέα άλλαξε, αλλά ο Λελένιος ήταν ακόμα το θέμα της συζήτησης.
Από τα μεγάφωνα άκουσα τον Γ. Καπουτζίδη να ενημερώνει το κοινό πως η Ανδρομέδα είναι η πρώτη trans που παρουσιάζει το Αthens Pride. Δεν μου ήταν άγνωστη η πληροφορία, αλλά μου ακούστηκε σοκαριστική – οριακά ντροπιαστική. Χρειάστηκαν είκοσι χρόνια για να συμβεί αυτό στη μεγαλύτερη ΛΟΑΤΚΙ+ εκδήλωση της Αθήνας. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια στον Γ. Καπουτζίδη για να ανακοινώσει στο Upfront Initiative 2024, ενώπιον του πρωθυπουργού, ότι στο επόμενό του σίριαλ θα προσλάβει ένα trans άτομο.
Στην «Εθνική Ελλάδος» το 2015 είχε γράψει έναν ρόλο για μια trans γυναίκα, αλλά προσέλαβε έναν cis άντρα ηθοποιό για να τον ερμηνεύσει. Έκτοτε έχει ζητήσει συγγνώμη για τα τρανσφοβικα αστεία που περιείχε το σενάριο της σειράς. Θυμάμαι ότι και το Athens Pride είχε ζητήσει συγγνώμη για τα τρανσφοβικά σχόλια που είχε κάνει ένα μέλος της επιτροπής την ίδια χρονιά. Την κατάλληλη στιγμή ο Π. Βλάχος ανεβαίνει στη σκηνή και μας τρολάρει τραγουδώντας το «Με τι φράγκα με τι φράγκα πήρες τα Balenciaga», προσθέτοντας σε μια γιορτή υπερηφάνειας με χρυσούς και πλατινένιους σπόνσορες το μαύρο χιούμορ που της έλειπε.
Επιστρέφοντας στο σπίτι με την κούραση της ημέρας και τη γλύκα της νύχτας, δεν ήθελα να νιώσω ένοχη για το ότι ήμουν ελεύθερη να περπατήσω στην Πατησίων αργά τη νύχτα με μόνο μου άγχος τους παρενοχλητικούς άντρες και μόνο μου όπλο το μπρελόκ μέσα στη γροθιά μου. Κάπου αλλού ξεσπάει ένας πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Γύρω μου αγέλες τουριστών φωτογραφίζουν την εξωτική αθηναϊκή εμπειρία. Πάντα ενοχλητικοί και πάντα στην κοσμάρα τους όσο εγώ ανησυχούσα για έναν δικό μου άνθρωπο, ανάμεσα σε μια τεράστια ομάδα ανθρώπων που ταξίδεψε μέχρι την Αίγυπτο για να στραφεί το παγκόσμιο βλέμμα στη γενοκτονία και στον αποκλεισμό με το μήνυμα «Μη σταματάτε να μιλάτε για τη Γάζα». Δεν έχω ζήσει πόλεμο, δεν μπορώ καν να αντιληφθώ το μέγεθος της φρίκης.
Στην Κυψέλη, όμως, βλέπω κάθε μέρα ανθρώπους να ψάχνουν τροφή σε κάδους σκουπιδιών και στο 035 (Άνω Κυψέλη - Πετράλωνα - Ταύρος) συνταξιδεύω με οικογένειες προσφύγων. Είναι προνόμιό μας το να ζούμε σε μια χώρα που δεν δέχεται βομβαρδισμούς. Είναι απόδειξη της ανθρώπινης υπόστασής μας η αλληλεγγύη. Αλλά εκείνο το Σάββατο εμένα με βασάνιζε το πότε και το πώς θα γυρίσει ο ασφαλής ο Λελένιος. Period.
* «Κάτι ξέρεις», Ρία Ελληνίδου
Sabren Elnegily/Ηλίας Φιλίππου
** «Me ti fragka», Πάνος Βλάχος
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
