ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΑ στην Ελλάδα που η υπόθεση Τοπαλούδη να μην της άλλαξε τη ζωή. Που να μην άρχισε να σκέφτεται –με τραγική αφορμή αυτό το αξεπέραστο τραύμα- ότι γυναικοκτόνους, βιαστές, κακοποιητές συναντάς σε όλες τις εθνικότητες, τα θρησκεύματα και τις κοινωνικές τάξεις. Επίσης, δεν υπάρχει άνθρωπος, οικογένεια, οντότητα σ' αυτό τον τόπο που να πήρε το αυτί του τις προηγούμενες ημέρες κάτι για την υπόθεση της 27χρονης στην Κω και το μυαλό του να μην έτρεξε στην Ελένη - αυτό λέγεται συλλογικό τραύμα.
Υπάρχει, ωστόσο, ένα γελοιοδέστατο επιχείρημα – καραμέλα στο στόμα των υπανθρώπων που επιπροσθέτως εργάζονται για το καλό της ακροδεξιάς στη χώρα: ότι οι γυναίκες, οι συλλογικότητες, το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα σωπαίνει κάθε φορά που σημειώνεται ένα έμφυλο έγκλημα από αλλοδαπούς, ανεξαρτήτως εθνικότητας.
Ότι, δηλαδή, είναι τέτοια η αλληλέγγυα ομίχλη (και καλά) στο μυαλό και την κρίση των φεμινιστριών, είναι τέτοια η λύσσα τους για τα δικαιώματα των μεταναστών που επιλέγουν να σωπαίνουν όταν δολοφονούν, βιάζουν, κατακρεουργούν μια γυναίκα άνδρες άλλης εθνικότητας από την ελληνική – με δυο λόγια το NotAllMen, βγάζει γλώσσα και γίνεται «ναι, αλλά για τους λάθρο δεν λέτε».
Οι γυναικοκτόνοι, οι βιαστές, οι κακοποιητές δεν έχουν συγκεκριμένο θρήσκευμα ή εθνικότητα, δεν έχουν κοινωνική τάξη και μορφωτικό επίπεδο. Όλοι τους συναντιούνται στις βασικές εγκληματικές αρχές του κακοποιού συστήματος διοίκησης που ονομάζεται πατριαρχία. Βέβαια, η αναφορά και μόνο της λέξης είναι κόκκινο πανί για τους θιασώτες της «λευκής υπεροχής»
Αυτό κι αν είναι ψέμα και φυσικά το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι το αναπαράγουν για να εξυπηρετήσουν τη δική τους στρεβλή ατζέντα: τα ίδια λέγονταν για τη Μυρτώ της Πάρου, τα ίδια για την Ελένη Τοπαλούδη (ξεχνώντας φυσικά την εθνικότητα του ενός εκ των δύο δημίων της), τα ίδια για τη 17χρονη από το Περιστέρι που δολοφονήθηκε από τον φίλο της, τα ίδια ακριβώς αναπαράγονται τώρα για την Αναστάζια στην Κω.
Η μαύρη αλήθεια είναι ότι απέναντι σ’ αυτή την αισχρή, πέρα για πέρα τοξική εργαλειοποίηση μίας υπόθεσης που θα μας απασχολήσει τις επόμενες ημέρες, οι απαντήσεις είναι πολύ συγκεκριμένες και επαναλαμβάνονται απ’ άκρη σ’ακρη της δημόσιας σφαίρας – ότι οι γυναικοκτόνοι, οι βιαστές, οι κακοποιητές δεν έχουν συγκεκριμένο θρήσκευμα ή εθνικότητα, δεν έχουν κοινωνική τάξη και μορφωτικό επίπεδο. Όλοι τους συναντιούνται στις βασικές εγκληματικές αρχές του κακοποιού συστήματος διοίκησης που ονομάζεται πατριαρχία.
Βέβαια, η αναφορά και μόνο της λέξης είναι κόκκινο πανί για τους θιασώτες της «λευκής υπεροχής», που, ταυτόχρονα υπερασπίζονται και την έμφυλη ανωτερότητα – ένας αχταρμάς στρεβλώσεων και τοξικών στεροτύπων στα κεφάλια τους. Μιλάμε για το ίδιο σημείο στο οποίο «συναντιούνται» τάχα δήθεν ευγενείς και δανδήδες δικηγόροι του ελληνικού ιδεώδους με καλλιεπέστατες αναρτήσεις στα social media για τους ωραίους παλιούς καιρούς με δίποδα που βγάζουν άναρθρες κραυγές στην πραγματική διαδικτυακή ζωή.
Έβριθε χθες το Twitter από ύβρεις προς γυναίκες που συλλήβδην κατονομάζονταν «φεμινιστικές πατσαβούρες» τόσο από «κυρίους» (της κακιάς ώρας) όσο και από γνωστά ακροδεξιά τρολς που αδυνατούν να γράψουν σωστά ακόμα και το όνομά τους: αυτή η παράξενη σύμπνοια και ταύτιση απόψεων είναι η ολοζώντανη απόδειξη ότι ο σεξισμός, η κακοποίηση, οι βιασμοί, οι γυναικοκτονίες δεν γνωρίζουν εθνικότητα, θρήσκευμα, μορφωτικό επίπεδο, οικονομική επιφάνεια ή κοινωνική βάση. Αυτές οι δύο ετερόκλητες κατηγορίες «ανδρών» στη βάση του φύλου «συναντιούνται» και συνεννοούνται.
Είναι ικανοί για τα ίδια και χειρότερα με αυτά που συμβαίνουν καθημερινά χρόνια τώρα. Εκείνοι είναι που αρνούνται τον όρο γυναικοκτονία και που στην αποθέωση της στρέβλωσης και του ανακατέματος της ακροδεξιάς σούπας έφτασαν προχθές όχι μόνο να συνδέουν το ναυάγιο στην Πύλο με τη γυναικοκτονία στην Κω, αλλά και να διαδίδουν fake news περί ανεύρεσης του πτώματος της 27χρονης σε πηγάδι.
Είναι οι ίδιοι που κόπτονται για τον «μπολιτισμό» και τον σεβασμό σε αξίες (;), αλλά δεν είχαν πρόβλημα να ασχημονούν πάνω στον πόνο της οικογένειας της Αναστάζιας, διαρρέοντας ανυπόστατα σενάρια για το τέλος της πριν ακόμα αυτό ανακοινωθεί επίσημα από τις αρμόδιες αρχές. Και φυσικά, σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση αυτό το ανίερο «το ‘να χέρι νίβει τ΄άλλο», εκεί δηλαδή που το ένα χέρι ζει με τον βασικό μισθό, αλλά τα βρίσκει με το μαλακό, αδούλευτο, περιποιημένο χεράκι του ακροδεξιού προνομιούχου εκπροσώπου κάποιου «ευγενούς» επαγγέλματος. Εκεί που το μεροκάματο αντί να κατανοεί και να συναισθάνεται τον πλάνητα και ανέστιο, παραδόξως συμπλέει με αυτόν που παίρνει τον αέρα του στη Μύκονο και γράφει και κανά δυο τοξικές μπούρδες για τα «πιθήκια» και τους «αραπάδες» που σπέρνουν έγκλημα στη χώρα.
Μόνο που η πραγματικότητα ξεπερνά και τις ανίερες συμμαχίες, και τα ψεύδη και τη σπέκουλα και τη μικροπολιτική εργαλειοποίηση των τερατωδών που αντιμετωπίζουν οι θηλυκότητες σε καθημερινή βάση.
Μια νεαρή γυναίκα βρέθηκε νεκρή, βιασμένη, φρικτά κακοποιημένη, πεταμένη σε ερημικό σημείο ενός νησιού, γιατί κάποιος –κάποιοι- ένιωσαν την άνεση και την ασφάλεια να τα πράξουν όλα αυτά. Αυτό δεν αλλάζει.
Εκείνο που μπορεί να αλλάξει είναι συνολικά η πολιτική απέναντι στο έμφυλο έγκλημα. Να το δει το κράτος και ο νομοθέτης. Να το δει ο υψηλότερα ιστάμενος της χώρας και να το κατεβάσει στη βάση, τολμώντας τομές –νομοθετικές και θεσμικές- που θα διατρέχουν όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής.
Ειδάλλως, σαν τις λοβοτομημένες θα φωνάζουμε ότι δεν αντέχουμε να μετράμε άλλη μία Έλενη, μία Γαρυφαλλιά, μία Αναστάζια, μία Γεωργία, τόσες και τόσες γυναίκες που κατά δεκάδες εξαφανίζονται από δίπλα μας κάθε χρόνο. Και θα δικαιολογούμαστε στο κάθε ακροδεξιό ορκ ότι ναι, γυναικοκτονία είναι, αλλά το πρόβλημά σας δεν είναι αυτό.
Το ζητούμενο σας είναι να κάνετε τις υπόλοιπες να σκάσουν, μέχρι να εξαφανιστεί το #MeToo και οι προεκτάσεις. Αλλά αλίμονο αν τα κινήματα και οι δυναμικές τους χάνονταν από τέτοια τερτίπια. Ναι, λοιπόν, γυναικοκτονία είναι και αυτή της Κω, αλλά και όσοι σκληρίζουν για τους «μούλους» της Αιγύπτου και του Πακιστάν είναι ικανοί για τα ίδια και χειρότερα.
