Η μάχη με τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό και η Γαλλία

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ονόματι Μπραχίμ, πιθανόν από την Τυνησία, με τα ως τώρα στοιχεία να δείχνουν προέλευση από τη Λαμπεντούζα: ο άνθρωπος που έσφαξε σήμερα τρεις μέσα στη Νότρ Νταμ της Νίκαιας, πόλη που έχει δοκιμαστεί πολύ σκληρά από την ισλαμική τρομοκρατία.

To περιστατικό έλαβε χώρα μετά τον αποκεφαλισμό του καθηγητή Σαμυέλ Πατύ από έναν δεκαοχτάχρονο Τσετσένο και σε ένα κλίμα όπου ο Ερντογάν πάει να διεκδικήσει τον «θυμό των Μουσουλμάνων» και ο Μακρόν και η Γαλλία γίνονται αντικείμενο μίσους από οργανωμένες δυνάμεις, πολιτικούς μουσουλμανικών χωρών και εξαγριωμένους διαδηλωτές.

Τα γεγονότα τρέχουν αλλά το κάδρο της σύγκρουσης είναι σαφές. Είναι φανερό πως η Γαλλία ως χώρα με τις πιο προωθημένες ιδέες γύρω από το κοσμικό κράτος και τις ελευθερίες της κριτικής, είναι αντιπαθής στις δυνάμεις του πολιτικού Ισλάμ.

Δεν είναι απλά οι τρομοκρατικές πράξεις και η βαρβαρότητά τους. Εδώ παίζεται κάτι πιο βαθύ, η δημόσια και η συλλογική ζωή που πρέπει να είναι απαλλαγμένη από τον «φόβο του βίαιου θανάτου», αλλά και από τη βία της λογοκρισίας, της ανελευθερίας, της υποταγής σε ήθη και πρακτικές που αρνούνται ουσιαστικά το Σύνταγμα.

Υπάρχει ένας κίνδυνος αυτές τις ώρες. Να εμφανιστεί όλο αυτό ως ένας πόλεμος χριστιανικής Δύσης και μουσουλμανικού κόσμου. Ενώ είναι αντιπαράθεση με έναν νέο φασισμό (παρά το ότι χρησιμοποιώ τον όρο μεταφορικά), με μια κουλτούρα του θανάτου και της ανελευθερίας, να ερμηνευτεί με τους φτηνούς δημαγωγικούς όρους κάθε ακροδεξιάς.

Αυτό το ριζοσπαστικό Ισλάμ δεν έχει σχέση με τα αιτήματα αυτοδιάθεσης και καλύτερης ζωής που συγκινούσαν τους ανθρώπους στις αραβικές χώρες και στον άλλοτε ονομασμένο «τρίτο κόσμο». Είναι μια απάνθρωπη, ολοκληρωτική ερμηνεία θρησκευτικών κειμένων αλλά και ένα εργαλείο «ισχύος» και πολιτικής πίεσης για διαφόρους κύκλους. Είναι πια και ένα όπλο που το χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς οι Ερντογάν και οι όμοιοί τους.

Η Γαλλία δέχεται επίθεση. Και δεν είναι οι αποκεφαλιστές και οι μαχαιροβγάλτες αθώων ανθρώπων που θα μάθουν στον κόσμο τον σεβασμό στον απλό μουσουλμάνο ή τα κρίματα των Ευρωπαίων και των «δυτικών». Αντίθετα, οι Μπραχίμ και οι εντολοδότες τους, άμεσοι ή έμμεσοι, υπερασπίζονται τον αρχαϊκό φόβο, την άρνηση των γυναικείων δικαιωμάτων, την επάνοδο της πιο σκληρής ιεραρχικής και απολυταρχικής συνθήκης.

Υπάρχει ένας κίνδυνος αυτές τις ώρες. Να εμφανιστεί όλο αυτό ως ένας πόλεμος χριστιανικής Δύσης και μουσουλμανικού κόσμου. Ενώ είναι αντιπαράθεση με έναν νέο φασισμό (παρά το ότι χρησιμοποιώ τον όρο μεταφορικά), με μια κουλτούρα του θανάτου και της ανελευθερίας, να ερμηνευτεί με τους φτηνούς δημαγωγικούς όρους κάθε ακροδεξιάς.

Το ρίσκο υπάρχει, όμως μια δημοκρατία, με όλες της τις αδυναμίες, δεν μπορεί να υποκύψει ούτε να δείξει πελαγωμένη και ανερμάτιστη. Η Ευρώπη πρέπει να είναι φιλόξενη και αλληλέγγυα. Δεν μπορεί όμως να είναι τυφλή ή να μην παίρνει τα μέτρα της για να υπερασπιστεί τις ελευθερίες της. Αυτό κρίνεται σε τέτοιες στιγμές και εδώ θα δοκιμαστούν ηγεσίες, διανοούμενοι και μαζί τους η στάση των πολιτών που παρακολουθούν και συμμετέχουν με τις δικές τους αγωνίες.