Όλοι, τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν πέσει σε ένα συγκινητικό βίντεο από Ζωολογικό Κήπο της Ιαπωνίας, όπου φαίνεται ο «Punch», ένας μικρός μακάκος να περιφέρεται στον χώρο με ένα λούτρινο παιχνίδι, προσπαθώντας να αντικαταστήσει τη μητέρα του η οποία τον απέρριψε.
«Η ιστορία του μάς θυμίζει το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος» εξηγεί ο Μόρτεν Κρίνγκελμπαχ, καθηγητής Νευροεπιστήμης στο Linacre College και στο Τμήμα Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ο οποίος με σχετικό του βίντεο παρουσιάζει τους λόγους για τους οποίους συγκινείται ο άνθρωπος, όταν αντικρίζει ανάλογες εικόνες.
Τελικά, τι ενεργοποιείται στον ανθρώπινο εγκέφαλο;
'This story reminds us of what it is to be human.'
— University of Oxford (@UniofOxford) February 25, 2026
Morten Kringelbach, Professor of Neuroscience at Linacre College and the Department of Psychiatry, explains what’s happening in your brain when you watch Punch the Monkey 🐵 pic.twitter.com/KQB4PTIube
Η εξήγηση του καθηγητής της Οξφόρδης για τον Punch
«Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα τι κάνει κάτι να φαίνεται χαριτωμένο και γενικότερα τι μας βοηθά να ανθίζουμε ως άνθρωποι», λέει στην αρχή ο Κρίνγκελμπαχ, προτού περάσει στη διευκρίνιση.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Punch φαίνεται χαριτωμένος στους ανθρώπους, επειδή μοιάζει με μωρό. Έρευνες έχουν δείξει ότι όταν το είδος βλέπει βρέφη ή γενικά νεαρά ζώα, όπως μικρές μαϊμούδες, γάτες και κουτάβια, ενεργοποιείται πολύ γρήγορα το συναισθηματικό τμήμα του εγκεφάλου του, ο μετωπιαίος λοβός (orbitofrontal cortex).
Αυτό συμβαίνει μέσα σε μόλις ένα έβδομο του δευτερολέπτου, πολύ πριν προλάβει ο άνθρωπος να αντιληφθεί -συνειδητά- την κατάσταση. Με άλλα λόγια, η αντίδραση «αααχ, τι γλυκό!» προηγείται της λογικής επεξεργασίας, συνεχίζει ο καθηγητής: Ο εγκέφαλός μας έχει ήδη αποφασίσει.
Ο καθηγητής επισημαίνει ότι, όταν ο άνθωπος «ανοίγει» τον εαυτό του στο συναίσθημα της τρυφερότητας, ταυτόχρονα ενεργοποιεί την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια.
«Νομίζω ότι ένας από τους λόγους που βρίσκουμε την ιστορία του Punch τόσο συγκινητική είναι ότι μας θυμίζει τι σημαίνει πραγματικά να είσαι άνθρωπος, να φροντίζεις κάτι άλλο», αφηγείται.
Το να βλέπει κανείς αυτή τη φροντίδα, ή την ανάγκη για φροντίδα, σε άλλα ζώα αγγίζει βαθιά τις συναισθηματικές του χορδές, καταλήγει.
Με πληροφορίες από University of Oxford
