Στα σχεδόν 44 χρόνια, από τότε που η NASA παρουσίασε το Voyager 2, το διαστημικό σκάφος έχει ξεπεράσει τα όρια της ανθρώπινης εξερεύνησης, με επισκέψεις στον Ουρανό, τον Ποσειδώνα και, τελικά, τον διαστρικό χώρο.
Τον περασμένο Μάρτιο, η NASA αναγκάστηκε να κλείσει το μόνο μέσο που διέθετε για να επικοινωνεί με αυτόν τον ρομποτικό πρωτοπόρο που βρίσκεται 12 δισεκατομμύρια μίλια μακριά.
Την Παρασκευή, η γοητευτική σιωπή της Γης τελείωσε καθώς η NASA ενεργοποίησε ξανά αυτό το κανάλι επικοινωνίας, αποκαθιστώντας την ικανότητα της ανθρωπότητας να «χαιρετά» τον μακρινό εξερευνητή της. Λόγω της κατεύθυνσης που έχει, έξω από το ηλιακό σύστημα, το Voyager 2 μπορεί να λάβει εντολές από τη Γη, μόνο μέσω μιας κεραίας σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτή ονομάζεται DSS 43 και βρίσκεται στην Καμπέρα της Αυστραλίας. Είναι μέρος του Deep Space Network, ή το DSN, το οποίο μαζί με σταθμούς στην Καλιφόρνια και την Ισπανία, είναι ο τρόπος με τον οποίο η NASA και οι συμμαχικοί διαστημικοί οργανισμοί παραμένουν σε επαφή με το ρομποτικό διαστημικό σκάφος που εξερευνά τα πάντα, από τον Ήλιο έως τις περιοχές της ζώνης πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα.
Το δίδυμο σκάφος του Voyager 2, το Voyager 1, μπορεί να επικοινωνήσει με τους άλλους δύο σταθμούς.
Η επικοινωνία μετ' επιστροφής με το Voyager 2 διαρκεί περίπου 35 ώρες, δηλαδή 17 ώρες και 35 λεπτά για κάθε «ταξίδι» σήματος.
Το DSS 43 είναι ένα δορυφορικό πιάτο 70 μέτρων που λειτουργεί από το 1973. Ήταν πολύ αργό για αναβαθμίσεις, ειδικά με νέες ρομποτικές αποστολές που κατευθύνθηκαν στον Άρη φέτος και ακόμη πιο αργό για να ξεκινήσει η μελέτη άλλων κόσμων τους επόμενους μήνες ή ακόμα και χρόνια.
Έτσι, πέρυσι, το πιάτο απενεργοποιήθηκε και αποσυναρμολογήθηκε, παρόλο που το κλείσιμο ενείχε σημαντικό κίνδυνο για τον ανιχνευτή Voyager 2.
Όπως τα πάντα το 2020, αυτό που κανονικά θα ήταν μια ομαλή αναβάθμιση κεραίας, τελικά κατέληξε να είναι κάτι άλλο. Συνήθως, οι επικεφαλής της αποστολής στο εργαστήριο Jet Propulsion της NASA στην Καλιφόρνια στέλνουν περίπου 30 εμπειρογνώμονες για να επιβλέψουν την αλλαγή του πιάτου. Όμως οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν κατά την πανδημία του Covid-19 μείωσαν την ομάδα σε τέσσερις.
Στον σταθμό της Καμπέρα, το πλήρωμα που εργάστηκε για την αναβάθμιση έπρεπε να χωριστεί σε τρεις μικρότερες ομάδες, εξήγησε ο Glen Nagle, διευθυντής προσέγγισης στο Canberra Deep Space Communication Complex.
«Έτσι υπήρχε πάντα μια εφεδρική ομάδα σε περίπτωση που κάποιος αρρωστήσει, και θα μπορούσε να βάλει την ομάδα σε απομόνωση. Η άλλη ομάδα θα μπορούσε να την αντικαταστήσει άμεσα». Επίσης χώρισαν τις ομάδες σε πρωινές και βραδινές βάρδιες για να εξασφαλίσουν τα μέτρα κοινωνικής απόστασης.
Ενώ το Voyager 2 μπόρεσε να επικοινωνήσει μέσω των μικρότερων πιάτων της Καμπέρα κατά το κλείσιμο, κανένα από αυτά δεν μπορούσε να στείλει εντολές στον ανιχνευτή. Εάν κάτι είχε πάει στραβά στον έλεγχο κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, η NASA θα ήταν ανίσχυρη να το διορθώσει.
Αν και η NASA δεν μπόρεσε να στείλει πλήρεις εντολές στο Voyager 2, έστειλε ένα δοκιμαστικό μήνυμα στο διαστημικό σκάφος στα τέλη Οκτωβρίου, όταν η κεραία συναρμολογήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της.
Μια συσκευή στο σκάφος, που ονομάζεται χρονοδιακόπτης απώλειας εντολών, χρησιμοποιείται για να βοηθήσει το διαστημικό σκάφος να προσδιορίσει εάν έχει χάσει την επαφή με τη Γη. Η δοκιμή που έγινε τον Οκτώβριο επανάφερε το χρονόμετρο και «είπε» με επιτυχία στο διαστημικό σκάφος να συνεχίσει να λειτουργεί.
«Νομίζω ότι υπήρχε μεγάλη ανακούφιση», είπε ο Nagle. «Και ήμασταν πολύ χαρούμενοι που μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε ότι το διαστημικό σκάφος μας μιλούσε ακόμα».
«Ο κόσμος του DSN στην Καμπέρα έκανε αξιοσημείωτη δουλειά υπό τις πανδημικές συνθήκες μόνο για να αναβαθμίσει το DSS 43», δήλωσε η Suzanne Dodd, επικεφαλής του έργου αποστολής των Voyager και του Διαπλανητικού Δικτύου στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης.
«Έχω 100% εμπιστοσύνη σε αυτήν την κεραία, ότι θα λειτουργήσει μια χαρά για μερικές ακόμη δεκαετίες. Πολύ μετά το τέλος των Voyagers.».
Τόσο το Voyager 1 όσο και το Voyager 2 κατέχουν τα ρεκόρ για το πιο απομακρυσμένο διαστημικό σκάφος που έχει ταξιδέψει ποτέ και για τη μακροβιότερη λειτουργική αποστολή. Το Voyager 2 είχε μερικές διακοπές με την πάροδο των ετών, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, κάνοντας ανακαλύψεις σχετικά με τα όρια που διαχωρίζουν το ηλιακό μας σύστημα από τον υπόλοιπο Γαλαξία.
«Έχω δει επιστήμονες, με υπόβαθρο στην αστροφυσική, να βλέπουν τώρα τα δεδομένα του Voyager και να προσπαθούν να ταιριάξουν με τα δεδομένα που έχουν από τηλεσκόπια εδάφους ή από άλλα τηλεσκόπια που βασίζονται στο διάστημα», είπε η Dodd. «Αυτή είναι μία μορφή συναρπαστικής μετάβασης από μια πλανητική αποστολή στην αποστολή ηλιοφυσικής και τώρα, ουσιαστικά σε μια αποστολή αστροφυσικής».
Ενώ το Voyager 2 συνεχίζει ακάθεκτο, η Dodd και οι συνάδελφοί της ετοιμάζονται να απενεργοποιήσουν έναν από τους ερευνητικούς αισθητήρες του, το όργανο Low Energy Charged Particle (Σωματίδιο Χαμηλής Τροφοδότησης Ενέργειας).
Κάτι τέτοιο θα διασφαλίσει ότι η περιορισμένη τροφοδοσία του διαστημικού σκάφους, μπορεί να διατηρήσει τα άλλα συστήματά του, ιδίως την κεραία επικοινωνίας του, σε επίπεδο ικανό ώστε να λειτουργεί. Αν και αυτό θα μειώσει την επιστημονική παραγωγή του διαστημικού σκάφους, ο κύριος στόχος τώρα είναι η μακροζωία του.
«Η πρόκληση δεν είναι στη νέα τεχνολογία ή στις μεγάλες ανακαλύψεις», είπε η Dodd. «Η πρόκληση είναι να το διατηρήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο διάστημα και να μπορέσουμε να λαμβάνουμε τα επιστημονικά δεδομένα για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο».
Η ομάδα εκτιμά ότι και τα δύο διαστημόπλοια μπορούν να λειτουργήσουν για άλλα τέσσερα έως οκτώ χρόνια. Την ίδια ώρα η NASA πέρυσι έδωσε στην ομάδα άλλα τρία χρόνια πτήσης. «Το διαστημικό σκάφος συνεχίζει να συνδέεται», είπε η Dodd. «Πάντα με εκπλήσσει».
Με πληροφορίες των Νew Yοrk Times
σχόλια