Στο σημερινό του άρθρο στη στήλη “Εμπιστευτικά” των Νέων ο Γιάννης Πρετεντέρης αποφασίζει-όπως λέει- να κάνει μια εξαίρεση ασχολούμενος με όσα λέγονται για τα ΜΜΕ, γιατί θεωρεί το θέμα βαθιά πολιτικό. Όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος, πρόκειται για μια “απολύτως διακριτή συμμαχία ακραίων κομματικών χώρων, περιθωριακών ακτιβιστών και επιτηδείων” που θέλουν να κλονίσουν το σύστημα για να μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία. "Θέλουν", γράφει "την δημοσιογραφία σε διατεταγμένη “αγωνιστική υπηρεσία".
Το άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη με τίτλο “Τα όρια της κοροιδίας” :
“ΔΕΝ ΣΥΝΗΘΙΖΩ να απασχολώ τους αναγνώστες µε προβλήµατα της δηµοσιογραφίας. Σε αντίθεση µε πολλούς συναδέλφους, θεωρώ ότι το δηµόσιο βήµα που χαρίζει το επάγγελµά µας δεν µπορεί να χρησιµοποιείται για κάθε είδους προσωπικές αντιζηλίες, επαγγελµατικούς ανταγωνισµούς, επιχειρηµατικές επιδιώξεις ή συντεχνιακά ζητήµατα.
ΚΟΙΝΩΣ: είµαστε δηµοσιογράφοι γιανα ενηµερώνουµε τον κόσµο, όχι για να ξεκατινιαζόµαστε µεταξύ µας.
ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΦΟΡΑ, όµως, θα κάνω µια εξαίρεση. Και το κάνω επειδή θεωρώ ότι το ζήτηµα είναι πλέον βαθύτατα πολιτικό.
Ο ΧΩΡΟΣ της ενηµέρωσης βρίσκεται αντιµέτωπος µε µια κρίση. Ουδείς το αµφισβητεί. Βρίσκεται, όµως, αντιµέτωπος και µε ένα πολιτικό σχέδιο.
ΜΙΑ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΗ αλλά απολύτως διακριτή συµµαχία ακραίων κοµµατικών χώρων, περιθωριακών ακτιβιστών και επιτηδείων, θεώρησε ότι η κρίση µπορεί να µετατραπεί σε ευκαιρία.
ΘΕΩΡΗΣΑΝ, δηλαδή, ότι αν αποδυναµωθούν τα κυρίαρχα µέσα ενηµέρωσης, θα κλονιστεί συνολικά το «σύστηµα» που (κατά το αρρωστηµένο τους µυαλό...) αυτά τα µέσα «υπηρετούν». Και ότι η κρίση δίνει την ευκαιρία να τα αποδυναµώσουν για να καταστήσουν κυρίαρχο το περιθώριο που εκπροσωπούν και να θέσουν τη δηµοσιογραφία σε διατεταγµένη «αγωνιστική» υπηρεσία.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ αυτό εξελίσσεται σε δύο επίπεδα. ΠΡΩΤΟΝ, ως µια προσπάθεια να τρωθεί η αξιοπιστία και ηεπιρροή των κυρίαρχων µέσων ενηµέρωσης µέσα από αναπόδεικτες διαβολές για «καθεστωτική δηµοσιογραφία», «εξυπηρέτηση συµφερόντων» και άλλες συναφείς ηλιθιότητες – οι οποίες, δυστυχώς, διακινούνται ακόµη και από πολιτικούς αρχηγούς σε µια προσπάθεια να εκβιάσουν τη στάση του Τύπου απέναντί τους...
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ως µια απόπειρα υποθήκευσης της οικονοµικής οντότητας αυτών των µέσων, ακόµη και της ύπαρξήςτους. Σε περίοδο κρίσης, µια τέτοια µεθόδευση µπορεί να αποδειχθεί οδυνηρή.
ΔΕΝ ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΑΙ ότι η ενηµέρωση στη σηµερινή Ελλάδα είναι µια άσπιλη διαδικασία που διεκπεραιώνεται από αγίους. ∆εν ισχυρίζοµαι ότι στον χώρο της ενηµέρωσης επενδύουν φιλάνθρωποι και ιδεολόγοι. Και ούτε αρνούµαι ότι η ισχύς της ενηµέρωσης λειτούργησε ενίοτε ως µοχλός άνοµων συναλλαγών, αδιαφανούς πλουτισµού και επιχειρηµατικής «φούσκας».
ΜΕ ΟΛΑ ΤΗΣ τα ελαττώµατα, όµως, η ενηµέρωση στη χώρα µας δεν λειτουργεί χειρότερααπό άλλους τοµείςκαι µάλλον καλύτερα από τους περισσότερους.Σίγουρα, πάντως, είναι και υγιέστερη και πληρέστερη από το είδος της ενηµέρωσης που ονειρεύονται οι επικριτές της.
ΥΠΟ ΑΥΤΗΝ την έννοια, αξίζει να βελτιώσουµε τις αδυναµίες της. Αλλά και να υπερασπιστούµε την οντότητά της.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΩ ότι το σχέδιο θα αποτύχει.Οχι µόνο διότι αντιδρούν τα υγιή τµήµατα της δηµοσιογραφίας αλλά επειδή θα αντιδράσει η ίδια η κοινωνία. Τα όρια της κοροϊδίας εξαντλούνται όταν δεν υπάρχουν πια κορόιδα!
Με όλα της τα ελαττώµατα, η ενηµέρωση στη χώρα µας είναι και υγιέστερη και πληρέστερη από το είδος της ενηµέρωσης που ονειρεύονται οι επικριτές της”
σχόλια