Πρόσφυγες στην Ελλάδα: Όπου κι αν μείνουν, υποφέρουν

Πρόσφυγες στην Ελλάδα: Όπου κι αν μείνουν, υποφέρουν Facebook Twitter
Πρόσφυγες στη Μόρια της Λέσβου
14

Οι πρόσφατες εκκενώσεις καταλήψεων στέγης –συνοδευόμενες από μια φοβική έως χυδαία ρατσιστική ρητορική όπως τα περί «ανθρώπινων σκουπιδιών» του τέως, πλέον, συνδικαλιστικού εκπρόσωπου της ΕΛΑΣ–, οι οποίες φιλοξενούσαν κατά βάση πρόσφυγες και μετανάστες, αναζωπύρωσαν τη συζήτηση για τις εφαρμοζόμενες μεταναστευτικές πολιτικές και ειδικά στους τομείς της στέγασης και κοινωνικής ένταξης.

Οι μαρτυρίες λένε ότι οι «ένοικοι» τέτοιων κατειλημμένων κτιρίων στην Ελλάδα αλλά και αλλού στην Ευρώπη με την εθελοντική συνδρομή αλληλέγγυων ομάδων και πολιτών διαβιούν σε κατά τεκμήριο καλύτερες συνθήκες από πολλές ακριβοπληρωμένες δομές, εκθέτοντας ταυτόχρονα την υποκρισία, την ανεπάρκεια αλλά και το ιδεολογικό στίγμα των επίσημων πολιτικών. Παρότι όμως αξιέπαινες, καθώς καλύπτουν κάποιες άμεσες ανάγκες δίνοντας ταυτόχρονα ερεθίσματα και αφορμές, οι καταλήψεις αυτές «δεν μπορούν να αποτελέσουν μακροπρόθεσμη λύση κι αυτό επειδή καμία μορφή άτυπης αλληλεγγύης δεν μπορεί να είναι συστηματική και απεριόριστη... Η απόκτηση και η κατοχύρωση κοινωνικών δικαιωμάτων είναι σε κάθε περίπτωση η αποτελεσματικότερη ασπίδα προστασίας», λέει ο κοινωνικός επιστήμονας Νίκος Κουραχάνης, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας του βιβλίου «Πολιτικές Στέγασης Προσφύγων – προς την κοινωνική ενσωμάτωση ή την προνοιακή εξάρτηση;» (εκδ. Τόπος 2018).

Οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων απέδειξαν ότι με εθελοντική δουλειά, πενιχρά μέσα κι ελάχιστους οικονομικούς πόρους κάποιες αλληλέγγυες ομάδες καταφέρνουν να στεγάσουν πρόσφυγες σε αισθητά καλύτερες συνθήκες από τις επικρατούσες στα περισσότερα camps, παρά τα τόσα κονδύλια που διατίθενται.

Επισημαίνει ότι «η κρατική κοινωνική πολιτική ακολουθεί μια προβληματική προσέγγιση που δεν βοηθά στην ενσωμάτωση αλλά στην περιθωριοποίηση προσφύγων και μεταναστών, πράγμα που έχει μια σειρά αρνητικές προεκτάσεις στην ελληνική κοινωνία», πιστεύει ότι η προσανατολισμένη στη διαχείριση της ακραίας φτώχειας προνοιακή εξάρτηση των πλέον ευπαθών κοινωνικών ομάδων συνολικά είναι συγκεκριμένη ιδεολογική επιλογή που μάλιστα εφαρμόζεται σε όλη την ΕΕ υπακούοντας στις επιταγές του κυρίαρχου πολιτικοοικονομικού μοντέλου, αναρωτιέται δε ποιους τελικά εξυπηρετεί μια τέτοια προοπτική.

Βρίσκει αποθαρρυντικό ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε «χώρο προσωρινής αποθήκευσης» και προώθησης –ή επαναπροώθησης– μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών αντί για μια χώρα που μπορεί να υποστηρίξει ουσιαστικά αυτούς τους ανθρώπους ωφελούμενη και η ίδια, χαρακτηρίζει την εγχώρια προσφυγική-μεταναστευτική πολιτική «διαχρονικά κουτοπόνηρη» αλλά και εχθρική απέναντι σε ντόπιους και ξένους εργαζόμενους, θεωρεί «μυθεύματα» τα περί αδυναμίας ένταξης και ενσωμάτωσης ανθρώπων από πολλές διαφορετικές κουλτούρες, ευελπιστεί δε οι κοινωνικές αντιστάσεις στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι καταλήψεις στέγης να καταφέρουν τελικά να «γυρίσουν» το παιχνίδι. Όπως εξάλλου υπογραμμίζει, «καμία μεγάλη κοινωνική αλλαγή στην ιστορία δεν συντελέστηκε δίχως τις διεκδικήσεις των κοινωνικά ασθενέστερων».

— Ξεκινώντας με την επικαιρότητα, είναι άραγε «κακό» ή μήπως παράδοξο κάποιοι πρόσφυγες να προτιμούν τις καταλήψεις στέγης από τις οργανωμένες δομές;

Καθόλου. Οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων απέδειξαν ότι με εθελοντική δουλειά, πενιχρά μέσα κι ελάχιστους οικονομικούς πόρους κάποιες αλληλέγγυες ομάδες καταφέρνουν να στεγάσουν πρόσφυγες σε αισθητά καλύτερες συνθήκες από τις επικρατούσες στα περισσότερα camps, παρά τα τόσα κονδύλια που διατίθενται. Αυτό από μόνο του καταδεικνύει το μέγεθος της υποκρισίας τόσο των ευρωπαϊκών όσο και των εγχώριων μεταναστευτικών πολιτικών.

Άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι με μηδενικά μέσα και εργαλεία παρέμβασης καταφέρνουν αφενός να προσφέρουν αξιοπρεπέστερη στέγη, αφετέρου να δημιουργούν καλύτερους όρους κοινωνικοποίησης και πολιτικής συμμετοχής των νεοφερμένων, έστω με τη φιλοσοφία που διέπει την κάθε σχετική πρωτοβουλία.

Στην «απέναντι» πλευρά, εκατομμύρια Ευρώ δαπανώνται για το προσφυγικό με τους «ωφελούμενους» να παραμένουν έγκλειστοι στους καταυλισμούς ή να φιλοξενούνται προσωρινά σε κάποιο διαμέρισμα, δίχως να έχουν μάθει καν τη γλώσσα ώστε να μπορούν έστω στοιχειωδώς να συνεννοηθούν απευθείας με κάποια αρχή ή κοινωνική υπηρεσία δίχως διαμεσολαβητές.


— Αποτελεί όμως η παραμονή σε κατειλημμένα κτίρια την ενδεικνυόμενη λύση για έναν πρόσφυγα σε βάθος χρόνου;

Δυστυχώς όχι. Παρότι αναδεικνύουν το ζήτημα, αποκαλύπτουν την ανεπάρκεια των επίσημων πολιτικών και δίνουν ερεθίσματα, οι καταλήψεις στέγης δεν μπορούν να αποτελέσουν μακροπρόθεσμη λύση κι αυτό επειδή καμία μορφή άτυπης αλληλεγγύης δεν μπορεί να είναι συστηματική και απεριόριστη. Η απόκτηση και η κατοχύρωση κοινωνικών δικαιωμάτων είναι η αποτελεσματικότερη ασπίδα για την ένταξη και την άμβλυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και όχι μόνο στην περίπτωση των προσφύγων και των μεταναστών.

Πρόσφυγες στην Ελλάδα: Όπου κι αν μείνουν, υποφέρουν Facebook Twitter
Η Rosa Hamy, 28, ετών και τα παιδιά της, Arin, 2 ετών, και Mohammad, 6, από την Ράκκα της Συρίας, στη μονάδα όπου διαμένουν στο Καβαλάρι, στον καταυλισμό προσφύγων κοντά στη Θεσσαλονίκη. "Φοβάμαι ότι θα πρέπει να περιμένουμε εδώ άλλους 8 μήνες και δεν ξέρω αν έχω τη δύναμη να το κάνω. Δεν ξέρω τι να κάνω", λέει η νεαρή μητέρα. Φωτογραφίες: Ashley Gilbertson/VII Photo for UNICEF


— Φαντάζει απογοητευτικό μια χώρα που κάποτε υποδέχτηκε 2 εκ. Μικρασιάτες πρόσφυγες –«ομοεθνείς» μεν αλλά που αντιμετωπίζονταν σαν ξένοι καθότι προέρχονταν από διαφορετικό πολιτισμικό περιβάλλον– να αδυνατεί σήμερα να διαχειριστεί σωστά 60.000 ψυχές.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η κρατική κοινωνική πολιτική ακολουθεί μια προβληματική προσέγγιση που δεν βοηθά στην ενσωμάτωση αλλά στην περιθωριοποίηση προσφύγων και μεταναστών, πράγμα που έχει μια σειρά αρνητικές προεκτάσεις στην ελληνική κοινωνία. Αφενός οι άνθρωποι αυτοί στερούνται διαπραγματευτικής ισχύος, αφετέρου γκετοποιούνται μέσα σε υπερπλήρεις, προβληματικές από υγειονομικής αλλά και επισιτιστικής άποψης δομές και γίνονται επιρρεπείς στην παραβατικότητα.

Αν κάτι τους εξακοντίζει στο περιθώριο είναι η ίδια η επίσημη μεταναστευτική πολιτική, η ανυπαρξία προοπτικών μιας καλύτερης διαβίωσης και όχι φυσικά κάποια «προδιάθεση». Με δεδομένη τη στενότητα χώρου και δίχως να λαμβάνονται υπόψη οι εθνοτικές, θρησκευτικές, φυλετικές κ.λπ. διαφορές μεταξύ των αφιχθέντων στα διάφορα «hot spots» δημιουργούνται επιπλέον αντιπαλότητες.

Στα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη, όταν όμως οι ένοικοί τους θα χρειαστεί να τα εγκαταλείψουν δίχως να έχουν κάπως ενταχθεί, θα καταλήξουν να δουλεύουν στις διάφορες Μανωλάδες για ένα κομμάτι ψωμί –και μάλιστα σε οικονομικές συνθήκες πολύ δυσμενέστερες από εκείνες που επικρατούσαν προ κρίσης– είτε να φλερτάρουν με την παρανομία είτε να απειλούνται με ακόμα μεγαλύτερη γκετοποίηση. Ποιους ακριβώς εξυπηρετεί μια τέτοια προοπτική;

— Παραπέμποντας στον υπότιτλο του πρόσφατου βιβλίου σου, ευνοούν άραγε οι εφαρμοζόμενες πολιτικές στην κοινωνική ενσωμάτωση ή, αντιθέτως, την προνοιακή εξάρτηση προσφύγων και μεταναστών;

Πρόκειται βέβαια για ένα ρητορικό ερώτημα καθώς οι υφιστάμενες πολιτικές στέγασης τείνουν σαφώς στο δεύτερο, την προνοιακή εξάρτηση δηλαδή και αυτό είναι ζήτημα συγκεκριμένης ιδεολογικής επιλογής. Αν εξετάσουμε τις πολιτικές στέγασης και ευρύτερα τις κοινωνικές πολιτικές με μια πιο διευρυμένη και εξισωτική αντίληψη που συνήθως εντοπίζεται στον χώρο της Αριστεράς, σαφώς προέχει η κοινωνική ενσωμάτωση.

Αν τις δούμε υπό το πρίσμα ότι οι πολιτικές αυτές οφείλουν να είναι περιορισμένες και προσανατολισμένες στη διαχείριση της ακραίας φτώχειας, όπως πρεσβεύει το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, οδηγούμαστε σαφώς στην προνοιακή εξάρτηση η οποία αποσκοπεί όχι στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων αλλά στην οριακή διαχείριση των πιο ακραίων μορφών εξαθλίωσης.

Ένταξη και ενσωμάτωση σημαίνουν βέβαια κάτι πολύ παραπάνω από την εξασφάλιση μιας περισσότερο ή λιγότερο καλής στέγης. Είναι επίσης η δυνατότητα εκμάθησης της γλώσσας, η ανάπτυξη κοινωνικών συναναστροφών, η ανάδειξη δεξιοτήτων και η εργασιακή προοπτική μέσα από τις υπηρεσίες κοινωνικής υποστήριξης ώστε να προαχθεί η αυτονόμηση και η χειραφέτηση των «ωφελούμενων».

Η απλή παροχή στέγης είτε σε καταυλισμούς είτε σε διαμερίσματα χωρίς καμία άλλη κοινωνική υποστήριξη δεν οδηγεί σε κάτι καλύτερο από την προνοιακή εξάρτηση, με όλες τις συνέπειες αλλά και το δημοσιονομικό κόστος που αυτή συνεπάγεται.

Οι καταλήψεις στέγης δεν μπορούν να αποτελέσουν μακροπρόθεσμη λύση κι αυτό επειδή καμία μορφή άτυπης αλληλεγγύης δεν μπορεί να είναι συστηματική και απεριόριστη.


— Αν συγκρίναμε τη σημερινή μεταναστευτική πολιτική με εκείνη της πρώτης μεγάλης μεταναστευτικής καθόδου τη δεκαετία του '90;

Η ελληνική προσφυγική πολιτική είναι κουτοπόνηρη κι αυτό συμβαίνει διαχρονικά. Το ίδιο και οι πολιτικές μετανάστευσης. Σε εκείνους τους ανθρώπους τις δεκαετίες '90-'00 εφαρμόστηκε ουσιαστικά μια πολιτική μη-απόφασης. Δεν βοήθησε καθόλου όσους είχαν ασθενή διαπραγματευτική ισχύ στην αγορά εργασίας να διεκδικήσουν καλύτερα μεροκάματα, εξέθρεψε αντιθέτως μια γενικότερη εργασιακή απορρύθμιση που έριξε και τα μεροκάματα των γηγενών δημιουργώντας αντιπαραθέσεις.

Ήταν κοντολογίς μια πολιτική εχθρική απέναντι τόσο στους ξένους όσο και στους ντόπιους εργαζόμενους. Τα χρόνια πριν από την τελευταία μεγάλη «προσφυγική κρίση», η πολιτική αυτή ήταν πρακτικές μιας χώρας διέλευσης – είναι άλλωστε γνωστό ότι η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο έχει προορισμό τη Δυτική Ευρώπη και όχι την Ελλάδα.

Αφότου άρχισαν να αυξάνονται ραγδαία οι προσφυγικές ροές, εκείνο που προσπάθησε να καταστήσει σαφές η Ελλάδα είναι πως αδυνατεί να τις διαχειριστεί αφού σε αντίθετη περίπτωση θα καθίσταντο «ελκυστικός» προορισμός. Αντί δηλαδή για κάποια μακροπρόθεσμη εποικοδομητική πολιτική προτιμήσαμε να κάνουμε το βίο αβίωτο σε αυτούς τους ανθρώπους, δείχνοντάς τους με κάθε τρόπο πως είναι ανεπιθύμητοι εδώ και εκείνοι και οι επόμενοι.


— Υπάρχει η δοξασία ότι οι νεοφερμένοι ενσωματώνονται πολύ δυσκολότερα λόγω θρησκείας, νοοτροπίας, πολιτισμού κ.λπ.

Πρόκειται για μια ακόμα απόρροια του ηθικού πανικού που το ζήσαμε και με την κάθοδο των πρώτων Αλβανών κυρίως μεταναστών, παρότι μοιάζουμε σε πολλά ως λαοί, αλλά και με τους Πακιστανούς τα επόμενα χρόνια. Για τους δεύτερους ειδικά που ήταν πιο σκουρόχρωμοι από εμάς, με διαφορετική θρησκεία και πολιτισμικό υπόβαθρο, φωνάζανε κάποιοι ότι αποκλείεται να ενσωματωθούν ποτέ, να όμως που διαψεύστηκαν. Η διόλου αθώα αυτή ρητορική αυτή που τώρα στοχεύει ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική δεν έχει φυσικά καμιά σοβαρή πραγματολογική βάση – υπακούει σε συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις.

Πρόσφυγες στην Ελλάδα: Όπου κι αν μείνουν, υποφέρουν Facebook Twitter
Παιδιά στον καταυλισμό. Φωτογραφίες: Ashley Gilbertson/VII Photo for UNICEF


— Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευόμαστε πολύ να αποδεχθούμε ισότιμα και να ενσωματώσουμε κοινωνικά ακόμα κι όσους το επιθυμούν σφόδρα.

Έτσι είναι. Οι πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων, ανεξάρτητα αν διατηρούσαν περισσότερες ή λιγότερες κοινωνικές ευαισθησίες, συνέτειναν δυστυχώς στον ίδιο δρόμο που θέλει την Ελλάδα χώρα «προσωρινής αποθήκευσης» και προώθησης –ή επαναπροώθησης– των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών, όχι μια χώρα που μπορεί να υποστηρίξει ουσιαστικά αυτούς τους ανθρώπους.

Αυτό μάλιστα αφορά σε όλες τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, άνεργους, άπορους άστεγους, τοξικοεξαρτημένους κ.λπ., ιδιαίτερα από την κρίση και μετά οπότε εντείνονται όλα αυτά τα προβλήματα. Αν εξαιρέσουμε το κομμάτι του εγκλεισμού, επικρατεί η ίδια κατάσταση. Όχι, δεν είναι θέμα ανικανότητας, έλλειψης κονδυλίων ή δημοσιονομικών περιορισμών. Πρόκειται κοντολογίς για μια γενικευμένη εφαρμογή και στην Ελλάδα ενός συγκεκριμένου ιδεολογικοπολιτικού μοντέλου που υπαγορεύει τη μεγαλύτερη δυνατή συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, τη θέση του οποίου καταλαμβάνει είτε ο ιδιωτικός τομέας είτε οι φιλανθρωπικές οργανώσεις και οι ΜΚΟ είτε κάποιες ευαισθητοποιημένες ομάδες πολιτών.

Οι κοινωνικές αντιστάσεις στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι καταλήψεις στέγης είναι οι μόνες που μπορούν να «γυρίσουν» το παιχνίδι. Είναι άλλωστε αποδεδειγμένο ότι καμία μεγάλη κοινωνική αλλαγή στην ιστορία δεν συντελέστηκε δίχως τις διεκδικήσεις των κοινωνικά ασθενέστερων.


— Γεγονός είναι ότι αρκετοί πρόσφυγες και μετανάστες δεν ενδιαφέρονται και οι ίδιοι να κάνουν βήματα ένταξης καθώς βλέπουν την παραμονή τους εδώ ως προσωρινή.

Ισχύει πράγματι αυτό, θα πρέπει όμως να το δούμε υπό το πρίσμα των πολιτικών που εφαρμόζει η ΕΕ. Αν υπήρχε μια ισότιμη κατανομή, μια δίκαιη ποσόστωση μεταξύ των κρατών-μελών, το προσφυγικό θα είχε σε μεγάλο βαθμό επιλυθεί. Για μια χώρα όπως η Γερμανία π.χ. δεν είναι πρόβλημα να υποδεχθεί μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, αντίθετα η οικονομία της τους χρειάζεται και γι΄αυτό επιλέγει προσεκτικά ποιους θα δεχτεί. Σου λέει οπότε, εμείς θα κρατήσουμε το εργατικό δυναμικό που έχουμε ανάγκη κι εσείς εκεί στις χώρες του Νότου πάρτε λεφτά για να τους διατηρείτε στο περιθώριο. Αλλά μήπως είναι παράλογο ένας άνθρωπος που αναζητά ένα καλύτερο μέλλον για τον ίδιο και τα παιδιά του να επιθυμεί να αναπτύξει το σχέδιο ζωής του σε μια οικονομικά εύρωστη και όχι σε μια φτωχοποιημένη χώρα;

Ελλάδα
14

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μαρία Καρυστιανού: Ανοιχτή επιστολή σε Μητσοτάκη με δύο ερωτήματα για τα Τέμπη: Εάν δεν απαντήσετε, υποβάλετε την παραίτησή σας

Ελλάδα / Μαρία Καρυστιανού: Ανοιχτή επιστολή σε Μητσοτάκη με δύο ερωτήματα για τα Τέμπη: Εάν δεν απαντήσετε, υποβάλετε την παραίτησή σας

Τι αναφέρει η Μαρία Καρυστιανού στην επιστολή της προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη που κοινοποιήθηκε και στην Κατερίνα Σακελλαροπούλου
NEWSROOM

σχόλια

7 σχόλια
''Φαντάζει απογοητευτικό μια χώρα που κάποτε υποδέχτηκε 2 εκ. Μικρασιάτες πρόσφυγες –«ομοεθνείς» μεν αλλά που αντιμετωπίζονταν σαν ξένοι καθότι προέρχονταν από διαφορετικό πολιτισμικό περιβάλλον– να αδυνατεί σήμερα να διαχειριστεί σωστά 60.000 ψυχές.''Υποθέτω πως ο ερωτών ξέχασε να αναφέρει ότι πολλοί από τους Μικρασιάτες που ήρθαν στην χώρα μας πέθαναν την πρώτη πενταετία του ερχομού τους στην Ελλάδα από ασιτία και ασθένειες, καθώς και ότι οι ροές μέχρι και το 1926 είχαν περιοριστεί. Στην παρούσα κατάσταση, οι 60.000 νεοεισερχόμενοι μέσα σε ένα έτος, το επόμενο έτος γίνονται 120.000 και ούτω καθεξής. Οι ροές δεν περιορίζονται, απλώς αυξομειώνονται. Να προσπαθήσουμε, λοιπόν, να ενσωματώσουμε τους ήδη υπάρχοντες. Αυτό δεν δίνει αυτόματα το μήνυμα ότι η Ευρώπη είναι μέρος εύκολης πρόσβασης; Ποιοι είναι οι αριθμοί που μπορούμε εθνικά να υποστηρίξουμε; Υπάρχει κάποιος να απαντήσει υπεύθυνα;
Καμμία ερώτηση -απάντηση για εκτός καθημερινότητας θέματα,όπως αν υπάρχουν σκοπιμότητες ιδεολογικο-θρησκευτικο-κοινωνικές που προκαλούν τα μεταναστευτικά ρεύματα αυτά, γιατί όλοι οι "συμπονετικοί" συνέλληνες και οι πάμπλουτες ΜΚΟ (πχ του Σόρος) δεν οργανώνουν παντοειδείς "εκστρατείες" κατά των άθλιων κυβερνήσεων των χωρών προέλευσης αυτών των δύστυχων υπάρξεων,κλπ,κλπ.
Απαραίτητα διόρθωση/διευκρίνηση προς αποφυγή παρεξηγήσεων: για τις επιθέσεις στην Κολωνία ΔΕΝ ευθύνονται Πρόσφυγες, "μόνο" 14 ήταν Σύριοι. Πες πες πες και χαρακτηρίζοντας πολλοί ως "Πρόσφυγες" όσους εισέβαλλαν στην Ευρώπη, το ένα ή το άλλο κύτταρο πήγε κατά διαβόλου και να με συγχωρείτε. Λοιπόν, μια και έκανα αναφορά και για να μην δημιουργούνται λάθος εντυπώσεις εδώ τα επίσημα στοιχεία: γίνανε πάνω από 1.000 μηνύσεις. Πολλοί δεν βρέθηκαν ποτέ, οι υπόλοιποι δράστες ήταν: 55 άντρες από το Μαρόκο, 53 από την Αλγερία, 22 από το Ιράκ, 14 Σύριοι και 14 Γερμανοί ή "Γερμανοί" δεν είμαι σίγουρη. Ας υποθέσουμε Γερμανοί. Παρακάτω: 73 από αυτούς είχαν κάνει αίτηση για άσυλο, 36 ήταν Λαθρομετανάστες, 11 είχαν άδεια παραμονής. 8 ήταν ήδη γνωστοί στην Αστυνομία.Οι περισσότεροι μπήκαν στην χώρα με το μεγάλο κύμα των Προσφύγων.
Προς την MISS MH διαχειρίση του προσφυγικού στην Ελλάδα είναι της αποτροπής και της προσωρινότητας. Πλάνο ένταξης δεν υπήρχε ποτέ. Και αν τα τελευταία τρία χρόνια παρέχεται κάποιου είδους στέγαση και χρήματα σε ένα ποσοστό προσφύγων, είναι ένα προχώρημα αλλά δεν αρκεί. Οι εργαζόμενοι στις μκο δεν έχουμε το ρόλο να κρίνουμε και να αξιολογούμε πόσο κινητοποιημένοι ή μη είναι οι πρόσφυγες. Και τι είναι στην τελική κινητοποιημένος? Γιατί αν έχεις κάνει ένα ταξίδι προσφυγιάς με διάφορους κινδύνους αν θα ζήσεις μέχρι να φτάσεις , οκ θές και τον χρόνο σου. Κι αν δεν είναι κινητοποίηση να φύγεις από την Βαγδάτη , για να φτάσεις στο Κουρδιστάν και να χρειαστεί να φύγεις πάλι να πας στην Τουρκία για να φτάσεις απέναντι και μετά ακόμα πιο πέρα, τι είναι κινητοποίηση.Ας καταλάβουμε ότι δεν δουλεύουμε εκεί για να αποδείξουμε πόσο καλούς εργάτες –κακοπληρωμένους – θα τους κάνουμε, αλλά πώς θα παλέψουμε μαζί τους για στέγη, άσυλο, και αντίστοιχα σταθερές υπηρεσίες και παροχές. Ας κινητοποιηθούμε εμεις για αυτά, και ας μην αγχωνόμαστε για την κινητοποίηση των προσφύγων. Γιατί όλα τα έχουν οι πρόσφυγες, να έχουν και εμάς με το φακό να τους παρακολουθούμε πόσο πειθαρχημένοι σε εμάς είναι, ε πάει πολύ, δεν νομίζεις?
Εξαιρετικό άρθρο.Εξαιρετική θα πρέπει να είναι επίσης και η δουλειά του Κουραχάνη.Και κυρίως πολύτιμη, γιατί έχουμε έλλειψη από παρόμοιες έρευνες οι οποίες να φωτίζουν την πραγματικότητα, τη στιγμή που αφθονούν η δημαγωγία, οι φωνασκίες, ο ντόρος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τσιτάτα...
Επειδή δουλεύω εδώ και 3 χρόνια με πρόσφυγες, έχω πολύ καλύτερη εικόνα από κάθε θεατή του θέματος.Αρχικά, αυτοί οι άνθρωποι έρχονται εδώ ως αιτούντες άσυλο και περιμένουν την άδεια διαμονής ώστε να φύγουν. Το διάστημα που μένουν εδώ δεν κνητοποιούνται και δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Όσα ιατρικά ραντεβού και να κλείνονταν, όση βοήθεια για έκδοση ΑΦΜ, ΑΜΚΑ κλπ να έπαιρναν, δεν κινητοποιούνταν. Άνθρωποι έδιναν ώρες απ' τη ζωή τους για να τους κάνουν μάθημα ελληνικών και αγγλικών κι εκείνοι δεν πήγαιναν, δεν κινητοποιούνταν κι απλά φυτοζωούσαν. 2 χρόνια στην Ελλάδα χωρίς λεξη ελληνικών.. Δίνεται διαμέρισμα και χρήματα από τον ΟΗΕ, δίνονται κατευθυντήριες για εργασία και σχολεία και παρολα αυτα τα παιδιά τους τα πήγαιναν σχολείο όποτε ήθελαν, δεν μάθαιναν τη γλώσσα και φώναζαν και απαιτούσαν. Γυναίκες έμεναν έγκυες ενώ είχαν ήδη 4 και 5 παιδιά και υπήρχαν φωνές και παράπονα για ακριβά γάλατα, έλλειψη ιατρικών ραντεβού, κλπ κλπ κλπ.. Η λίστα είναι ατελείωτη.. Υπήρχαν και περιστατικά βίας απέναντι σε κοινωνικούς λειτουργούς (ευτυχώς δεν κατέληξε κανείς στο νοσοκομείο) που όμως έμειναν ατιμώρητα.Οι πρόσφυγες δεν μπορούν να ενταχθούν γιατί απλά δεν θέλουν. Το μόνο που θέλουν είναι να φύγουν από 'δω χωρίς όμως να μπορούν να καταλάβουν ότι παντού στην Ευρώπη τα πράγματα είναι τα ίδια και δυσκολότερα..
Get with the program, χαλας την πιατσα.Μιλαμε για μπιζνα εκατονταδων εκατομμυριων (σε καιρο κρισης, που εχει κοπει η μασα απο αλλες πηγες) που εχει και ανθρωπιστικο προσημο - ειναι δυνατον να γρφεις τετοια προβοκατορικα? Οι "προσφυγες" εχουν τις καλυτερες προθεσεις, θελουν μονο δουλεια και οχι επιδοματα, και φταινε οι Ελληνες και η ΕΕ που δεν εγκλιματιζονται.
Κρίμα που δούλευες και τόσο καιρό με τους ανθρώπους.Ναι σίγουρα κάποιοι δεν κινητοποιούνται, αλλά δεν είναι κι εύκολο.Υπάρχουν άνθρωποι με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, γυναίκες που έχουν βιαστεί, άνθρωποι που έχουν υποστεί βασανιστήρια κτλ..Έχω δει ανθρώπους να κάνουν τεράστια βήματα, να έχουν μάθει ελληνικά σε λίγους μήνες και να έχουν βρει δουλειά παρά τις δυσκολίες προσωπικές, οικονομικές, πολιτισμικές..Μην τα γενικευεις τα πράγματα, σε παρακαλώ πολύ.
Miss M σε προκαλώ να ζήσεις 1 εβδομάδα στις συνθήκες που ζουν αυτοί που όπως λες "φυτοζωούσαν" και να δούμε πώς θα είσαι. Κι επειδή εγώ το έχω κάνει για πολύ περισσότερο καιρό, θα μου επιτρέψεις να έχω πολύ καλύτερη εικόνα... για διορισμένους που πηγαίνουν να περάσει η ώρα τους (να πέφτει το χρήμα) και βάζουν να αντιγράφουν πολλές φορές προτάσεις που οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ούτε πώς διαβάζονται ούτε τι εννοούν, για το σύστημα ασύλου που απαντάνε στις αιτήσεις μέσω τηλεφώνου σε 10 άτομα τη μέρα πανελλαδικά και οι υπόλοιποι κάνουν ουρές στα γραφεία παρακαλώντας χωρίς αποτέλεσμα, για γυναίκες που τις στέλνουν για αίτηση πίσω στον τόπο που τις βίασαν, με αποτέλεσμα να μην πηγαίνουν και έτσι να μένουν χωρίς χαρτιά, σε παρακαλώ κάνε μας τη χάρη...
Μερικές παρατηρήσεις. Προφανώς οι καταλήψεις δεν κοστίζουν όσο τα camp, αφού έχουν δωρεάν στέγη, ρεύμα μέσω παράνομων συνδέσεων κτλ. Επιπλέον, ο εθελοντισμός που καλύπτει χίλιους ανθρώπους, θα ήταν αδύνατο να επεκταθεί σε 100 χιλιάδες.Οι κακές συνθήκες δυστυχώς έχουν και αποτρεπτικό χαρακτήρα. Αν η Μόρια δεν ήταν Μόρια, οι ροές θα ήταν μεγαλύτερες. Αν διακρίναμε ρητά τον πρόσφυγα από τον μετανάστη, αυτό θα βοηθούσε, αλλά εδώ κρύβεται η πολιτική διάσταση, για πολλούς οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι κατατρεγμένοι, αλλά εν δυνάμει επαναστατική μάζα.Η ενσωμάτωση δεν πέτυχε ούτε σε χώρες που διαθέτουν πόρους. Οι Τούρκοι της Γερμανίας ψήφισαν Ναι στο δημοψήφισμα του Erdogan σε ποσοστό μεγαλύτερο από τους εντός Τουρκίας, παρά τις δημοκρατικές παραστάσεις που παίρνουν στην Ευρώπη. Τι να μας λέει αυτό;
"Η ενσωμάτωση δεν πέτυχε ούτε σε χώρες που διαθέτουν πόρους. Οι Τούρκοι της Γερμανίας..."Καταρχάς, για την ενσωμάτωση δεν αρκούν μονάχα οι οικονομικοί πόροι, όσο κι αν αυτοί είναι όντως απαραίτητοι. Για την μειωμένη ενσωμάτωση των Τούρκων στη Γερμανία έπαιξε σημαντικότατο ρόλο η γενικότερη ρατσιστική κουλτούρα την οποία συμμερίζεται μεγάλο μέρος της γερμανικής κοινωνίας. Στη Γερμανία, με το δίκαιο του αίματος, ήταν (και νομίζω εξακολουθεί να είναι) εξαιρετικά δύσκολο να πάρει κανείς την γερμανική υπηκοότητα, ακόμα και στην τρίτη γενιά. Να μην ξεχνάμε την περίπτωση της ναζιστικής ομάδας που διέπραττε φόνους Τούρκων (και 1-2 Ελλήνων, όλοι οι "μαυριδεροί" γι'αυτούς ήταν ένα και το αυτό): οι υπηρεσίες ασφαλείας έκαναν τα πάντα για να συγκαλύψουν την υπόθεση και χρέωναν τα φονικά σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών στην παροικία των μεταναστών.Για να πάρεις μια ιδέα για τη σταση της γερμανικής κοινωνίας του 50 και του 60 απέναντι στον γκασταρμπάιτερ, δες την ταινία του Φασμπίντερ "Ο Ελληνας γείτονας" : αν αυτή η μεταχείριση επιφυλασσόταν σε χριστιανό Ευρωπαίο, φαντάσου τι συνέβαινε στην περίπτωση των Τούρκων... Από την άλλη πλευρά, όσο προβληματική και αν είναι η ενσωμάτωση των Τούρκων στη Γερμανία, δεν είναι διόλου αμελητέα: σκέψου μονάχα ότι συμπρόεδρος του κόμματος των Πρασίνων ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια Τούρκος τρίτης γενιάς, ενώ ο σημαντικότερος ίσως αυτή τη στιγμή ενεργός "Γερμανός" σκηνοθέτης είναι ο Φατίχ Ακίν. Μάλιστα, σε κάποια ταινία του, έδειχνε ότι στις λαϊκές συνοικίες, απέναντι στις νεανικές συμμορίες των Γερμανών, η μόνη λύση ήταν η δημιουργία αντίπαλων μεικτών συμμοριών από Τούρκους, Έλληνες και Σέρβους...
Ναι Μαύρε Γάτε, είναι τόσο δύσκολο για τους Τούρκους να πάρουν την γερμανική υπηκοότητα ("Δίκαιο" του αίματος! Χα!) ώστε ο Ερντογάν χρόνια πίσω και μιλώντας σε γερμανικό έδαφος στους Τούρκους (που είχαν σπεύσει κατά χιλιάδες, δεν μπορούσες να μπεις σε τρένο σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων) απείλησε τους Γερμανούς πως πρέπει να "προσέχουν" γιατί δεν το έχει σε τίποτε να "δώσει εντολή" να πάρουν όλοι την γερμανική υπηκοότητα ώστε να ανεβοκατεβάζουν οι Τούρκοι γερμανικές κυβερνήσεις με την ψήφο τους.Προσωπικά δεν χρειάζομαι κανένα έργο να δω, είμαι παιδί Ελλήνων Gastarbeiter και τα ξέρω από πρώτο χέρι. Την ίδια μεταχείριση είχαν οι Τούρκοι όπως όλοι οι ξένοι εκείνα τα χρόνια, στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι ξένοι αντιμετωπίστηκαν θετικά και με φιλικό τρόπο από τους Γερμανούς. Ήμουν το μοναδικό ξένο παιδί σε γερμανικό Νηπιαγωγείο κι έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Στο Δημοτικό ήμασταν στην ίδια τάξη 4 ξένα παιδιά, δυο Έλληνες και δυο Τούρκοι και οι Δάσκαλοι δεν μας ξεχώριζαν από τους άλλους μαθητές. Όμως πρέπει να πω ότι από τότε φαινόταν τι έρχεται, συνέχεια ο Διεθυντής είχε να κάνει με τους γονείς της Τουρκάλας συμμαθήτριάς μου, γιατί από την πρώτη τάξη δεν την άφηναν οι γονείς της να φορέσει το αθλητικό φορμάκι και να κάνει γυμναστική μαζί μας. Το τι γίνεται σχετικά τα τελευταία χρόνια, νομίζω έχει γράψει Ιστορία. Το ότι τις τελευταίες δεκαετίες το κλίμα στράφηκε εναντίον των Τούρκων, δεν φταίνε οι Γερμανοί αλλά οι Τούρκοι, για να ξέρουμε και τι λέμε. Ας συμπληρώσω και το αυτονόητο, δεν αναφέρομαι σε όλους τους Τούρκους αλλά σε ένα πολύ μεγάλο μέρος.Ενδιαφέρει κανέναν τι συνέβη στην Κολωνία την Πρωτοχρονιά του 2015; Πως ζούνε οι γυναίκες που υπέστησαν τις μαζικές επιθέσεις προσφύγων; Ή κάνει τζιζ και δεν θέλουμε να ξέρουμε;Και μια ερώτηση προς το αξιότιμο κοινό. Όταν λέμε "Πρόσφυγες", τι εννοούμε; Δεν πρόκειται για ανθρώπους που ακριβώς λόγω της κατάστασής τους δεν έχουν ενδιαφέρον να προσαρμοστούν σε οτιδήποτε καινούργιο; Αυτό που θέλουν δεν είναι να επιστρέψουν το γρηγορότερο δυνατό στην Πατρίδα τους όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες; Και δεν σημαίνει αυτό αυτόματα ότι όσο πιο κοντά, τόσο το καλύτερο; Γιατί να θέλουν να απομακρυνθούνε και να μπούνε στα ενδότερα της Ευρώπης; Ας μην ετοιμάζεται κανείς να μου κάνει μαθήματα ανθρωπιάς, σας βεβαιώ δεν τα έχω ανάγκη και το έχω αποδείξει έμπρακτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι τυφλή και κουφή μπροστά στς δυσκολίες που μας έχουν βρει λόγω της χωρίς κανένα έλεγχο εισροής εκατοντάδων χιλιάδων ξένων στην Ευρώπη, Προσφύγων και μη. Κυρίως "μη". Λαθρομετανάστες λέγονται, καταλαβαίνω ελληνικά δεν τα ξέχασα.Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος Λαός που να συγκρίνει πρόσφυγες ομοεθνείς με ξένους. Ίσως να πρωτοτυπούμε για άλλη μια φορά, παλιά μας τέχνη κόσκινο.Ο Fatih Akim περισσότερο έχει ασχοληθεί με τους συμπατριώτες του και τους "φόνους τιμής" με θύματα Τουρκάλες όταν αυτές δεν υπακούνε στους νόμους της οικογένειας και θέλουν να ζήσουν μια αυτόνομη ζωή.Η ενσωμάτωση δεν θα πετύχει ποτέ. Είναι γελοίο να μιλάμε για ενσωμάτωση μετά από δεκαετίες προσπάθειας και όταν πάμε από το κακό στο χειρότερο. Ο Ερντογάν παραμιλάει και εξαπολύει την μια απειλή μετά την άλλη, που είναι οι Τούρκοι που διαφωνούνε να κάνουν αισθητή την παρουσία τους; Τον δρόμο για την επόμενη τεράστια συγκέντρωση θα τον βρούνε αν και όταν επιτραπεί ξανά στον Ερντογάν να εκφωνήσει λόγο μπροστά τους. Εδώ θα είμαστε και θα τα ξαναπούμε όταν έρθει η ώρα.
Προς SnoopyΔεν πρόσεξες το "ήταν", που σίγουρα ήταν. Το σημερινό νομοθετικό πλαίσιο για αυτό το ζήτημα δεν το γνωρίζω καλά, σίγουρα είναι πιο χαλαρό απ' ό,τι πριν (ενδεχομένως πολύ πιο χαλαρό), σίγουρα όμως όχι συγκρίσιμο με εκείνο της Γαλλίας, της Αγγλίας ή των ΗΠΑ.
Μαύρε Γάτε,από το 2.000 και δώθε, όποιο παιδί γεννιέται στην Γερμανία θεωρείται Γερμανός ακόμη και αν είναι και οι δυο γονείς του ξένοι εφόσον ο ένας από τους δυο ζει τα τελευταία 8 χρόνια στην Χώρα και έχει αόριστη παραμονή. Το παιδί αυτό κατά την ενηλικίωσή του καλείται να αποφασίσει ποιά υπηκοότητα θέλει να κρατήσει. Την γερμανική, ή της καταγωγής του.