Οι περισσότεροι την Τζόαν Κόλινς τη γνωρίζουν από τον ρόλο της αξεπέραστης «κακιάς» Αλέξις Κόλμπι στη «Δυναστεία». Οι παλαιότεροι τη θυμούνται από κάτι μπουγιόζικα χολιγουντιανά αριστουργήματα, κάποτε και κάπως τολμηρά ή από τα βιβλία της αδελφής της, Τζάκι
Όμως, η Κόλινς, 88 ετών πια, φαίνεται ότι δεν νοιάζεται ιδιαιτέρως για το «ποιος» τη θυμάται, αλλά για το τι θυμάται η ίδια για τους άλλους, κάποιοι εκ των οποίων εξαιρετικά διάσημοι –σαν τον Μπόρις Τζόνσον, για παράδειγμα-, ενώ δείχνει να την απασχολεί το γεγονός ότι τα καλά, μεγάλα πάρτι είναι μια Τέχνη που πεθαίνει.
Γεννήθηκε στο Πάντιγκτον, σπούδασε στo περίφημο RADA και μπήκε στον χώρο του θεάματος όταν ήταν ακόμη έφηβη. Μετά από μερικές επιτυχίες στον κινηματογράφο, στις αρχές της δεκαετίας του’80 «συναντιέται» με τον ρόλο που θα της χαρίσει Χρυσή Σφαίρα (ναι, ως «Αλέξις» στη «Δυναστεία»).
Ήμουν έφηβη όταν ξεκίνησα στον βρετανικό κινηματογράφο. Με αποκαλούσαν με διάφορα κοσμητικά –σκύλα, κακό κορίτσι της Αγγλίας και διάφορα άλλα-, αλλά δεν πρέπει να τα παίρνουμε προσωπικά όλα αυτά. Για να παραμείνει κανείς σ’ αυτόν τον χώρο πρέπει να έχει ισχυρό χαρακτήρα και να είναι σκληρόπετσος.
Ακόμη και μέχρι πριν από λίγο καιρό, η Κόλινς έκανε ακριβοπληρωμένα περάσματα από σειρές όπως οι “Royals”, “Benidorm” και το “American Horror Story”. Ωστόσο, το όνομά της στην επικαιρότητα βρίσκεται ξανά λόγω του νέου της αυτοβιογραφικού πονήματος με τίτλο «My Unapologetic Diaries», ημερολογιακές καταγραφές από την πολυτάραχη ζωή της.
Τι λέει, όμως, η ίδια γι’ αυτό το νέο βιβλίο;
«Σίγουρα δεν γράφτηκε με τον συνηθισμένο τρόπο. Δεν ακούμπησα στυλό στο χαρτί. Από το 1989 έως το 2006 σχεδόν κάθε βράδυ, όταν γύριζα στο σπίτι, αφηγούμουν κάποια πράγματα σε ένα μαγνητόφωνο. Σα να μιλούσα σε κάποιον. Μετά όλες αυτές τις ηχογραφήσεις τις ξέχασα, μέχρι που μου τις θύμησε ο ατζέντης μου. Αυτός είχε τη σιγουριά ότι όλα αυτά θα έκαναν ένα πραγματικό ενδιαφέρον βιβλίο. Κυρίως, γιατί όσα υπήρχαν εκεί, δεν τα έγραψα ποτέ. Μετέφερα την ημέρα μου στο μαγνητόφωνο κι ήταν σαν όλοι αυτοί για τους οποίους μιλούσα, να ήταν παρόντες».
Για την καριέρα στη βιομηχανία του θεάματος και για τις κακές κριτικές:
«Ήμουν έφηβη όταν ξεκίνησα στον βρετανικό κινηματογράφο. Με αποκαλούσαν με διάφορα κοσμητικά –σκύλα, κακό κορίτσι της Αγγλίας και διάφορα άλλα-, αλλά δεν πρέπει να τα παίρνουμε προσωπικά όλα αυτά. Για να παραμείνει κανείς σ’ αυτόν τον χώρο πρέπει να έχει ισχυρό χαρακτήρα και να είναι σκληρόπετσος. Κακή κριτική έλαβα για πρώτη φορά όταν ήμουν 17 ετών. Έκλαψα. Το ξεπέρασα. Θεός φυλάξοι, δεν μ’ αφορά πια».
Για τον Τραμπ:
«Πείτε μου κάποιον, έναν, οποιονδήποτε που να αγάπησε ποτέ τον Τραμπ!».
Για τον Μπόρις Τζόνσον (για τον οποίο έχει πει ότι χτενίζεται με τον... αυγοδάρτη):
«Λοιπόν, κάποτε στον Spectator ήταν το αφεντικό μου για λίγο. Ήταν αρχισυντάκτης και εγώ κολουμνίστα χρονικογράφος»
Για την Νταϊάνα:
«Ήταν icon. Μια πολύ γλυκιά γυναίκα. Κάποτε, σε μία φιλανθρωπική εκδήλωση, με ρώτησε πώς αντέχω όλο αυτό το κυνηγητό από τους παπαράτσι. Φαινόταν τόσο ευάλωτη. 10 ημέρες πριν τον θάνατό της, έτρωγε με τον Ντόντι και τα παιδιά της σε ένα μικρό εστιατόριο που συχνάζαμε και οι δυο. Έτρωγαν, έπαιζαν, γελούσαν, όπως κάθε νέα οικογένεια. Το να το γνωρίζω αυτό από πρώτο χέρι, μου κάνει ακόμη πιο τραγικό τον τρόπο με τον οποίο έφυγε από τη ζωή».
Για το αν της λείπει η χρυσή εποχή του Χόλιγουντ:
«Αυτό που μου λείπει είναι η αίγλη των πάρτι. Αυτού του είδους η κουλτούρα δεν φαίνεται να υπάρχει πια. Αυτό που έχουν τώρα είναι το κόκκινο χαλί, στο οποίο είναι όλα ψεύτικο. Όλοι ντύνονται με δανεικά ρούχα και κοσμήματα, ποζάρουν για το Instagram και μετά πηγαίνουν σπίτι. Δεν υπάρχει πραγματικό πάρτι. Κι όταν υπάρχει, είναι κάτι πολύ μυστικό, πολύ πριβέ».
Για το βιογραφικό ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει για εκείνη η βρετανική τηλεόραση:
«Το BBC ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή μου, το οποίο είναι συναρπαστικό. Έχω μερικά άλλα μεγάλα σχέδια, αλλά θα είναι γρουσουζιά να μιλήσω γι 'αυτά. Στο βιβλίο εξηγώ γιατί ποτέ δεν μιλάω για τις δουλειές μου πριν ‘κλείσουν’ οριστικά. Το έκανα με τον ρόλο της Κρουέλα Ντε Βιλ και τον έχασα. Η Κρουέλα και η Κλεοπάτρα είναι δύο ρόλοι που έχασα και λυπήθηκα γι’ αυτό».
Για τον αγώνα της για ισότητα στις αμοιβές των ηθοποιών της «Δυναστείας»:
«Μιλούσα για ισότητα στις αμοιβές από τότε που ήμουν 20 χρονών. Απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί οι άντρες πρέπει να παίρνουν περισσότερα. Αν είναι μεγάλος σταρ, να το καταλάβω. Αν είναι ο Τομ Κρουζ, άντε να το καταλάβεις. Αν παίζει η Μέριλ Στριπ με τον κύριο Σαμ Τίποτα, δεν ανέχομαι ο κύριος Τίποτα να πάρει περισσότερα».
Για το αν θεωρεί εαυτόν φεμινίστρια:
«Απολύτως. Ήμουν φεμινίστρια πριν μπει σε χρήση η λέξη. Πάντα πίστευα στην ισότητα. Οι γυναίκες μπορούν να κάνουν ό, τι κάνουν οι άντρες και έχουν το δικαίωμα να το κάνουν. Ο μόνος τομέας στον οποίο οι γυναίκες μπορεί να υστερούν, είναι αυτός της σωματικής δύναμης. Γι 'αυτό θα αφήσω κάποιον να μου κουβαλήσει τα ψώνια. Που είναι και πολλά!».
Με στοιχεία από τον Guardian
