Λίγο πριν από τη συμμετοχή του στο Greater New York 2026 του MoMA PS1, ο Dean Majd παρουσιάζει στη Νέα Υόρκη την πρώτη ατομική του έκθεση, Hard Feelings. Το πρότζεκτ συγκεντρώνει σχεδόν δέκα χρόνια φωτογραφιών από έναν κλειστό κύκλο νεαρών ανδρών που συνδέονται με το γκράφιτι, το skate και τη νυχτερινή ζωή της πόλης.
Ο Dean Majd δεν φωτογράφισε απλώς μια παρέα φίλων. Φωτογράφισε έναν ολόκληρο κόσμο που χτίστηκε μέσα στη νύχτα, στο γκράφιτι, στο skate, στα πάρτι, στο πένθος και στην επιβίωση. Αυτή είναι η πρώτη ύλη του Hard Feelings, της έκθεσης που παρουσιάζεται φέτος στο Baxter St στη Νέα Υόρκη και συμπυκνώνει σχεδόν μια δεκαετία εικόνων από τη ζωή νέων ανδρών που μεγάλωσαν μέσα σε μια σκληρή, τρυφερή και συχνά αυτοκαταστροφική αδελφότητα.
Η αφετηρία του πρότζεκτ ήταν ο ξαφνικός θάνατος του παιδικού του φίλου James το 2016. Μέσα από εκείνη την απώλεια, ο Majd ήρθε πιο κοντά με τους φίλους του και άρχισε να καταγράφει τον κόσμο τους με όλο και μεγαλύτερη ένταση. Οι φωτογραφίες του κινούνται ανάμεσα στη μέθη και τη σιωπή, στην οικειότητα και στην κατάρρευση, στη βία και στην τρυφερότητα. Αυτό που ξεκίνησε ως προσωπικό αρχείο εξελίχθηκε σταδιακά σε ένα έργο για την αρρενωπότητα, την αδελφικότητα και τους τρόπους με τους οποίους το τραύμα γράφεται πάνω στο σώμα και στη συμπεριφορά.
Ο ίδιος ο Majd, Παλαιστινοαμερικανός φωτογράφος από το Κουίνς, έχει συνδέσει ανοιχτά τη δουλειά του με τη φτώχεια, τη μετανάστευση, τη θλίψη και την ανάγκη να φτιάξει ένα αρχείο αλήθειας για ανθρώπους που συνήθως δεν βρίσκουν χώρο στις επίσημες αφηγήσεις. Μέσα από το Hard Feelings, οι φίλοι του δεν εμφανίζονται ως «θέματα» προς παρατήρηση, αλλά ως μια κοινότητα που προσπαθεί να κρατηθεί όρθια, ακόμη κι όταν όλα γύρω της σπρώχνουν προς την αυτοκαταστροφή.
Αυτό που κάνει το Hard Feelings να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο το θέμα του, αλλά και η θέση από την οποία τραβήχτηκε. Οι εικόνες δεν κοιτούν αυτούς τους ανθρώπους απ’ έξω. Βγαίνουν από μέσα τους. Και γι’ αυτό έχουν κάτι πιο βαρύ από ένα απλό ντοκουμέντο νυχτερινής ζωής ή νεανικής παρακμής. Μοιάζουν περισσότερο με εσωτερικό ημερολόγιο μιας γενιάς που έμαθε να κρύβει την ευαλωτότητά της πίσω από τη σκληράδα, αλλά δεν έπαψε ποτέ να την κουβαλά.
