Ο Liu Jiakun είναι ο 54ος αρχιτέκτονας που βραβεύεται με το ετήσιο Pritzker Architecture Prize, το οποίο θεωρείται το σημαντικότερο βραβείο στη διεθνή αρχιτεκτονική.
Η φετινή κριτική επιτροπή, υπό την προεδρία του Χιλιανού αρχιτέκτονα Alejandro Aravena, επέλεξε τον Liu αναγνωρίζοντας τον τρόπο που έχει τοποθετήσει ανθρώπους και κοινότητες στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών της καριέρας του.
Είναι ο τρίτος αρχιτέκτονας από την Κίνα που λαμβάνει το βραβείο από τη θέσπισή του το 1979, μετά τον Αμερικανοκινέζο IM Pei και τον ιδρυτή του Amateur Architecture Studio, Wang Shu.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιτροπής: «Σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο όπου η αρχιτεκτονική αγωνίζεται να απαντήσει επαρκώς στις ταχέως εξελισσόμενες κοινωνικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις, ο Liu Jiakun έχει δώσει πειστικές απαντήσεις που εξυμνούν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων καθώς και την κοινοτική και πνευματική τους ταυτότητα.
Μέσα από ένα εξαιρετικό σύνολο έργων βαθιάς συνοχής και σταθερής ποιότητας, ο Liu Jiakun φαντάζεται και κατασκευάζει νέους κόσμους, απαλλαγμένους από κάθε αισθητικό ή στυλιστικό περιορισμό.
Αντί για στυλ, έχει αναπτύξει μια στρατηγική που δεν βασίζεται ποτέ σε μια επαναλαμβανόμενη μέθοδο αλλά στη διαφορετική αξιολόγηση των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών και απαιτήσεων κάθε έργου».
Ο Liu Jiakun γεννήθηκε στο Chengdu της Κίνας το 1956. Ξεκίνησε την πορεία του ως αρχιτέκτονας το 1978, όταν έγινε δεκτός για σπουδές στο Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής και Μηχανικής του Chongqing University.
Αποφοίτησε το 1982 και ξεκίνησε την καριέρα του στην κρατική εταιρεία Chengdu Architectural Design and Research Institute, ενώ ταυτόχρονα καθιερώθηκε ως συγγραφέας.
Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, το 1999, ίδρυσε το στούντιο Jiakun Architects, με το οποίο έχει κατασκευάσει περισσότερα από τριάντα έργα στην πατρίδα του, το Chengdu.
«Το να γράφεις μυθιστορήματα και να εξασκείς την αρχιτεκτονική είναι ξεχωριστές μορφές τέχνης που δεν επιδίωξα σκόπιμα να συνδυάσω», είπε. «Ωστόσο, ίσως λόγω της διπλής ιδιότητάς μου, υπάρχει μια εγγενής σχέση μεταξύ τους που φαίνεται στη δουλειά μου, όπως η αφηγηματική ποιότητα και η επιδίωξη της ποίησης στα σχέδιά μου».
Η πλειοψηφία των έργων του βρίσκεται σε δημόσιους χώρους κατοικημένων πόλεων, αντικατοπτρίζοντας το ενδιαφέρον του για τον άνθρωπο.
Μεταξύ των βασικών του έργων είναι το Μουσείο Τέχνης Πέτρινων Γλυπτών Luyeyuan, το Μουσείο Ρολογιών της Πολιτιστικής Επανάστασης και το συγκρότημα μεικτής χρήσης West Village, που ολοκληρώθηκαν το 2002, το 2007 και το 2015 αντίστοιχα.
«Πάντα φιλοδοξώ να είμαι σαν το νερό, να διαπερνάω ένα μέρος και να εισχωρώ στο τοπικό περιβάλλον και στην ίδια την τοποθεσία με ρευστότητα», λέει.
«Με την πάροδο του χρόνου, το νερό σταδιακά στερεοποιείται, μετατρέπεται σε αρχιτεκτονική, ίσως ακόμη και στην υψηλότερη μορφή ανθρώπινης πνευματικής δημιουργίας. Ωστόσο, εξακολουθεί να διατηρεί όλες τις ιδιότητες αυτού του τόπου, καλές και κακές».
Η εταιρεία του βρίσκεται πίσω από το Τμήμα Γλυπτικής και το Τμήμα Σχεδιασμού του Ινστιτούτου Καλών Τεχνών του Σιτσουάν (2004 και 2006), το Μνημείο Hu Huishan (2009) και το Μουσείο Σουζού του Imperial Kiln Brick (2016).
Είναι επίσης ο αρχιτέκτονας του εναρκτήριου Serpentine Pavilion Beijing το 2018, του πρώτου Serpentine Pavilion εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου.
Μεταξύ άλλων έχει γράψει το «I built in West China?», ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 2009, στο οποίο πραγματεύεται την εμπειρία του από την εργασία του στη δυτική Κίνα, και το «Conception of Brightmoon» που εκδόθηκε το 2014 και εξερευνά τις αρχιτεκτονικές του φιλοσοφίες.
«Το δομημένο περιβάλλον συχνά το έλκουν αντίθετες κατευθύνσεις. Ενώ η πυκνότητα φαίνεται να είναι μια πιο βιώσιμη λύση για τη συμβίωση των ανθρώπων, η έλλειψη χώρου συνήθως συνεπάγεται κακή ποιότητα ζωής. Ο Liu Jiakun επανεξετάζει τις βασικές αρχές της πυκνότητας μέσω της συμβίωσης, δημιουργώντας μια έξυπνη λύση που εξισορροπεί τις αντίθετες δυνάμεις που υπάρχουν. Μέσα από μεταμορφωτικά έργα όπως το West Village στο Chengdu αναδιαμορφώνει το παράδειγμα των δημόσιων χώρων και της κοινοτικής ζωής. Εφευρίσκει νέους, ανεξάρτητους, κοινούς τρόπους συμβίωσης στους οποίους η πυκνότητα δεν αντιπροσωπεύει το αντίθετο ενός ανοιχτού συστήματος. Επιτρέπει, επίσης, την προσαρμογή, την επέκταση και τη δυνατότητα αναπαραγωγής. Ο Liu Jiakun ενισχύει και καλωσορίζει τη ζωή που δίνουν οι κάτοικοι στα έργα του, δημιουργώντας μια αρχιτεκτονική που ενεργοποιείται από το κοινό της», αναφέρει ανάμεσα σε άλλα το σκεπτικό της επιτροπής που τον βράβευσε.
Με πληροφορίες από Dezeen
