Περισσότερες από 100 φωτογραφίες που τράβηξε ο Albert Scopin στο Chelsea Hotel της Νέας Υόρκης από το 1969 έως το 1971, και που θεωρούνταν χαμένες για δεκαετίες, συγκεντρώνονται τώρα στο βιβλίο Scopin: Chelsea Hotel και σε έκθεση στο Βερολίνο. Στις εικόνες εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, μια νεαρή Patti Smith, ο Robert Mapplethorpe, ο Wim Wenders και άλλες μορφές της καλλιτεχνικής και queer σκηνής της εποχής.
Το Chelsea Hotel της Νέας Υόρκης έχει περάσει εδώ και δεκαετίες στη σφαίρα του θρύλου, αλλά ένα νέο βιβλίο φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια πιο άμεση και λιγότερο εξιδανικευμένη εικόνα εκείνης της περιόδου. Το Scopin: Chelsea Hotel, που κυκλοφορεί από την Kerber Verlag, συγκεντρώνει φωτογραφίες που τράβηξε ο Albert Scopin από το 1969 έως το 1971, όταν ζούσε ο ίδιος στο ξενοδοχείο και εργαζόταν ως βοηθός των φωτογράφων Mikel Avedon και Bill King.
Η έκδοση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή αυτό το υλικό θεωρούνταν χαμένο για δεκαετίες. Σύμφωνα με τις σχετικές παρουσιάσεις, οι φωτογραφίες είχαν σταλεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στο ZEITmagazin και δεν επέστρεψαν ποτέ στον δημιουργό τους. Μόνο το 2016 επανεμφανίστηκαν, όταν ο Scopin ενημερώθηκε ότι τα αρνητικά, τα slides και τα τυπώματα είχαν εντοπιστεί ξανά στη Γερμανία.
Το βιβλίο, 176 σελίδων, περιλαμβάνει περισσότερες από 100 εικόνες και συνοδεύεται από κείμενα του ίδιου του Scopin και του Michael Stoeber. Παράλληλα, μέρος του υλικού παρουσιάζεται στην έκθεση CHELSEA HOTEL (Special Project) στο FWR Gallery του Βερολίνου, η οποία άνοιξε στις 14 Μαρτίου και τρέχει έως τις αρχές Απριλίου.
Αυτό που κάνει το αρχείο τόσο δυνατό δεν είναι μόνο η ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου, αλλά και το ότι καταγράφει πρόσωπα πριν ακόμη παγιωθεί η φήμη τους. Στις φωτογραφίες εμφανίζονται η Patti Smith και ο Robert Mapplethorpe ως νεαρό ζευγάρι, αλλά και πρόσωπα όπως ο Wim Wenders, ο Milos Forman, ο Jonas Mekas, η Vali Myers και η Rosa von Praunheim, πλάι σε ενοίκους, εργαζομένους και φιγούρες που σήμερα είναι πολύ λιγότερο αναγνωρίσιμες, αλλά τότε ήταν οργανικό μέρος του ίδιου κόσμου.
Ο Scopin είχε φτάσει στη Νέα Υόρκη το 1969, την επομένη της προσελήνωσης, και βρέθηκε στο Chelsea Hotel χωρίς πολλά χρήματα, αναζητώντας έναν τρόπο να ζήσει και να δουλέψει μέσα σε ένα περιβάλλον που έβραζε από μουσική, τέχνη και εναλλακτικές κοινότητες. Στις μαρτυρίες που συνοδεύουν το project, περιγράφει το ξενοδοχείο ως έναν τόπο όπου πίσω από κάθε πόρτα υπήρχε ένα διαφορετικό σύμπαν και όπου οι ένοικοι κουβαλούσαν στις κάμαρές τους ολόκληρο τον εσωτερικό τους κόσμο.
Η αξία του βιβλίου βρίσκεται ακριβώς εκεί. Δεν λειτουργεί μόνο ως αναδρομή στο μύθο του Chelsea Hotel, αλλά ως οπτικό ντοκουμέντο μιας στιγμής πριν η εποχή αυτή στερεοποιηθεί σε νοσταλγία. Οι φωτογραφίες του Scopin δείχνουν έναν κόσμο άναρχο, φτωχικό, ελεύθερο και γεμάτο φιλοδοξία, σε μια Νέα Υόρκη όπου πολλοί από όσους ζούσαν εκεί δεν ήταν ακόμη θρύλοι, αλλά απλώς νέοι άνθρωποι που ήθελαν να γίνουν ορατοί.
