Ο Ούγγρος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών Béla Tarr πέθανε σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια.
Η είδηση του θανάτου του ανακοινώθηκε στο εθνικό πρακτορείο ειδήσεων MTI, εκ μέρους της οικογένειας.
Γνωστός ως μία από τις κορυφαίες μορφές του στοχαστικού, σκοτεινού και μελαγχολικού κινηματογράφου, ο Tarr υπέγραψε ποιητικές και συχνά πολιτικά φορτισμένες ταινίες, οι οποίες παρουσίαζαν μια απαισιόδοξη ματιά στην ανθρώπινη κατάσταση, διανθισμένη με έντονο, κατάμαυρο χιούμορ.
Γεννημένος το 1955 στο Πετς της Ουγγαρίας, ο Tarr ξεκίνησε την καριέρα του στο Balázs Béla Stúdió, ένα από τα σημαντικότερα ουγγρικά στούντιο πειραματικού κινηματογράφου.
Μετά από αρκετές ταινίες, όπως τα Family Nest, Almanac of Fall και Damnation, η διεθνής αναγνώριση ήρθε το 1994 με την επτάωρη, ασπρόμαυρη δραματική ταινία Sátántangó, που πραγματεύεται την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη.
Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1985 του Ούγγρου συγγραφέα Λάσλο Κρασναχορκάι, ο οποίος τιμήθηκε πέρυσι με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Tarr συνέχισε να διασκευάζει έργα του Κρασναχορκάι, μεταφέροντας το 2000 στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα Η μελαγχολία της αντίστασης με την ταινία Werckmeister Harmonies.
Η τελευταία, μια ζοφερή και αποκαλυπτική ταινία που διαδραματίζεται στην κομμουνιστική Ουγγαρία, γνώρισε ευρεία αποδοχή από την κριτική. Ωστόσο, το κύκνειο άσμα του Tarr, Το Άλογο του Τορίνο (2011), θεωρείται το πιο σκοτεινό και εμβληματικό του έργο.
Έκανε πρεμιέρα το 2011 στο 61ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής (Αργυρή Άρκτος).
«Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η ομορφιά μέσα από την ασχήμια»
«Κάνω ταινίες μ’ επίκεντρο τους ανθρώπους. Φυσικά, οι περισσότεροι είναι μίζεροι, φτωχοί, θλιμμένοι, αλλά τους απεικονίζω με τρυφερότητα κι ευαισθησία. Σκοπός μου είναι να τους κάνω συμπαθείς στον θεατή γιατί έχουν κι αυτοί μία μόνο ζωή. Το ερώτημα είναι η ποιότητα αυτής της ζωής. Αν κάποιος έχει χαμηλή ποιότητα, είναι πολύ θυμωμένος και τραχύς. Τέλος πάντων, αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η ομορφιά μέσα από την ασχήμια.», είχε δηλώσει ο ίδιος, σε παλαιότερη συνέντευξή του στη LiFO και στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο.
Μετά την κυκλοφορία του Το Άλογο του Τορίνο, ο Tarr ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον κινηματογράφο και εγκαταστάθηκε στο Σαράγεβο, όπου ίδρυσε τη διεθνή κινηματογραφική σχολή film.factory.
Ο Tarr, μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου από το 1997, τιμήθηκε το 2023 με το Τιμητικό Βραβείο του Προέδρου και του Διοικητικού Συμβουλίου της EFA, στο πλαίσιο των 36ων Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου.
Η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου θρηνεί έναν σπουδαίο σκηνοθέτη και μια προσωπικότητα με ισχυρή πολιτική φωνή, που δεν χαίρει μόνο βαθύτατου σεβασμού από τους συναδέλφους του, αλλά και αγάπης από το κοινό σε ολόκληρο τον κόσμο».
