Δεν είναι λίγοι αυτοί που δε θέλουν να έχουν καμία σχέση με στοιχειωμένα σπίτια και φαντάσματα και αποφεύγουν αυτά τα μέρη από φόβο, προκατάληψη ή πιστεύοντας στο κακό κάρμα τους.
Αντιθέτως ο Κάρολος Ντίκενς λάτρευε τα φαντάσματα, την έννοια του παραφυσικού και τα φαινόμενα που ξεπερνούσαν τη λογική εξήγηση, μάλιστα το 1859 αναζητούσε ένα μέρος με φαντάσματα να μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί τους, ακόμα και να «παρενοχληθεί» από αυτά.
Πνεύματα, φαντάσματα και φανταστικά πλάσματα αφθονούν στις ιστορίες του. Αυτό θα είναι και το θέμα μιας έκθεσης τον Οκτώβριο, στο σπίτι του, στο κεντρικό Λονδίνο, εκεί όπου ο συγγραφέας και η οικογένειά του έζησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1830, το οποίο σήμερα είναι το Μουσείο CharlesDickens.
Μεταξύ των εκθεμάτων είναι και μια επιστολή, που δεν έχει εκτεθεί ποτέ πριν, από τον συγγραφέα προς τον William Howitt. Ο Ντίκενς ρωτά αν ο πνευματιστής και συνάδελφος συγγραφέας μπορεί να προτείνει "οποιοδήποτε στοιχειωμένο σπίτι εντός των ορίων του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου κανείς δεν μπορεί να ζήσει, να φάει, να πιει, να σταθεί, να ξαπλώσει ή να κοιμηθεί χωρίς να τον παρενοχλήσει ένα φάντασμα", το οποίο θα μπορούσαν να επισκεφθούν ο ίδιος και ο φίλος του Τζον Χόλινγκσχεντ.
Οι φίλοι του Ντίκενς, σύμφωνα με τη συμβουλή του Χάουιτ άρχισαν τις επισκέψεις σε δήθεν στοιχειωμένα σπίτια χωρίς επιτυχία, ένα πανδοχείο στο Χολμπορν, «στοιχειωμένο από ζυθοποιούς» παρά από φαντάσματα και ένα άλλο στο Cheshunt του Hertfordshire, το οποίο επισκέφθηκαν ο Ντίκενς, ο Χόλινσχεντ και ο Γουίλκι Κόλινς, σαν τρίο κυνηγών φαντασμάτων, το οποίο αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε καν.
Αυτές οι απογοητεύσεις δεν κατάφεραν να απομειώσουν το ενδιαφέρον του Ντίκενς για το υπερφυσικό, το οποίο ξεκίνησε όταν ήταν παιδί. Η νταντά του, η Μέρσι, του έλεγε ιστορίες φαντασμάτων και διάβαζε με ζήλο το εβδομαδιαίο περιοδικό τρόμου The Terrific Register, παραδεχόμενος αργότερα ότι «μου είχε πάρει τα μυαλά».
«Ήταν γοητευμένος από τα φαντάσματα, και ενδιαφερόταν πραγματικά για αυτά αλλά θα έλεγα ότι πίστευε πραγματικά στην ύπαρξή τους. Ωστόσο του άρεσε η ιδέα ότι οι άνθρωποι φοβούνται τις ιστορίες φαντασμάτων» λέει στον Γκάρντιαν η επιμελήτρια της έκθεσης Emily Dunbar.
Μετά τον θάνατο του Ντίκενς το 1870, ο φίλος και βιογράφος του Τζον Φόρστερ έγραψε ότι ο συγγραφέας είχε «λαχτάρα για φαντάσματα» και θα είχε «πέσει στις τρέλες του πνευματισμού» αν δεν υπήρχε η «ισχυρή δύναμη της κοινής λογικής που διέθετε και τον συγκρατούσε».
Στα έργα του περιλαμβάνονται 20 βιβλία και ιστορίες με φαντασμαγορικές εμφανίσεις, μεταξύ των οποίων τα A Christmas Carol, The Pickwick Papers, The Signal Man και The Haunted Man. Απολάμβανε τις δημόσιες αναγνώσεις των ιστοριών του με φαντάσματα, καυχιόταν σε μια επιστολή προς τη σύζυγό του, Κάθριν, ότι ένας ακροατής «έκλαιγε απροκάλυπτα με λυγμούς στον καναπέ, καθώς διάβαζα».
Σύμφωνα με την επιμελήτρια της έκθεσης, ο Ντίκενς εκτός από σπουδαίος συγγραφές ήταν και εξαιρετικός επιχειρηματίας. «Ήξερε ακριβώς τι έκανε. Του άρεσε να βρίσκεται κοντά στο κοινό του. Είχε επαφή με τη λαϊκή κουλτούρα της εποχής και έπαιζε με αυτήν», λέει.
Στην έκθεση υπάρχει και το δικό του αντίτυπο του βιβλίου του The Haunted Man (Ο Στοιχειωμένος Άνθρωπος) από το οποίο διάβαζε κατά τη διάρκεια δημόσιων αναγνώσεων. Διαφορετικά χρωματιστά μελάνια υποδεικνύουν διαγραφές και τονίζουν συναισθηματικά αποσπάσματα.
Αντικείμενα, αφίσες, επιστολές και βιβλία θα απεικονίζουν πόσο γοητευμένος στεκόταν ο Ντίκενς μπροστά στη δύναμη του υπερφυσικού. Ειδικά στη βικτωριανή εποχή τα φαντάσματα και τα πνεύματα ήταν κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας. Οι άνθρωποι πίστευαν στα φαντάσματα όταν δε μπορούσαν απαραίτητα να δώσουν λογικές εξηγήσεις. Ακόμα και σήμερα, λένε οι οργανωτές της έκθεσης όποιος έχει να πει μια ιστορία φαντασμάτων θα βρει πολλούς πρόθυμους να την ακούσουν, ακόμα και αν δεν την πιστέψουν ή θέλουν να συζητήσουν για το συγκεκριμένο συμβάν.
Η έκθεση «Dickens, Ghosts and the Supernatural» ανοίγει στο Μουσείο Charles Dickens στο κεντρικό Λονδίνο στις 5 Οκτωβρίου.
