Λιγότερο ευφορικό, δίχως μεγάλα νούμερα, αλλά γλυκύτατο και πολιτικά ενσυνείδητο (και ευσυνείδητο), πάντα εντός του πλαισίου της αφέλειας ενός παραμυθιού, το Wicked: For Good ολοκληρώνει την (ανέλπιστη;) εισπρακτική επιτυχία της κινηματογραφικής μεταφοράς του ομώνυμου επιτυχημένου μιούζικαλ, με την Έλφαμπα να παίρνει τη θέση της στον μύθο, ολοκληρώνοντας αυτή τη ρεβιζιονιστική εκδοχή του Μάγου του Οζ.
Το Dreams (Love Sex) ολοκληρώνει την άτυπη τριλογία του Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ, αναδεικνύοντας τον τελευταίο σε μια αξιοπρόσεκτη φωνή του ευρωπαϊκού σινεμά και κατακτώντας, τελικά, την Χρυσή Άρκτο. Το Love that Remains είναι η νέα ταινία του Χλίνουρ Πάλμασον, λιγότερο στιβαρή και στοχευμένη από το Godland, σαν ελαφρύ διάλειμμα, με αρκετές σουρεαλιστικές νότες, απευθυνόμενη σε ένα arthouse κοινό που διαθέτει (και) χιούμορ. Το Late Shift αντλεί σασπένς από την αγχωτική βάρδια μιας νοσηλεύτριας, παραπέμποντας στην τηλεοπτική έκπληξη της σεζόν, το The Pitt, και στηρίζει πολλά σε μια ερμηνεία υπόκωφης έντασης από την ανερχόμενη Λεονί Μπένες.
Το Now you See Me, Now you Don’t συνδυάζει για ακόμα μια φορά τη συνταγή μιας ταινίας απάτης με ταχυδακτυλουργικά κόλπα και προσφέρει ανέφελη διασκέδαση, ενώ το καλλιγραφημένο και πολυβραβευμένο Hola Frida ασχολείται με την παιδική ηλικία της Φρίντα Κάλο. Τέλος, το Sisu: Road to Revenge συνεχίζει τις περιπέτειες του σιωπηρού εκδικητή που πήρε θετική ψήφο από το κοινό του σινεμά δράσης, ενώ προβάλλεται και το Μαουτχάουζεν των Παναγιώτη Κουντουρά και Αρίσταρχου Παπαδανιήλ, ένα ποιητικό ντοκιμαντέρ με αντικείμενο (ή μάλλον αφετηρία) το έργο των Μίκη Θεοδωράκη και Ιάκωβου Καμπανέλλη.
