Λίγο πριν από την αμερικανική κυκλοφορία του «The Stranger», ο François Ozon μίλησε για τρία κρίσιμα σημεία της ταινίας του: πώς πήρε τα δικαιώματα από την Catherine Camus, πώς ο Benjamin Voisin μπήκε στον ρόλο του Meursault και πώς ο ίδιος βλέπει τη queer σωματικότητα και την ένταση της σκηνής του φόνου.
Ο François Ozon δίνει στο IndieWire μια συνέντευξη που λειτουργεί σχεδόν σαν δεύτερο κλειδί για το «The Stranger». Δεν μιλά μόνο για την ταινία, αλλά και για το πώς τη σκέφτηκε, πώς τη διαπραγματεύτηκε και πώς τη γύρισε, λίγο πριν από την αμερικανική κυκλοφορία της.
Το πρώτο επίπεδο αφορά τον Benjamin Voisin, που παίζει τον Meursault.Ο Ozon λέει ότι αναζητούσε έναν ηθοποιό που να μην σε οδηγεί στην ταύτιση, αλλά να σε κρατά σε μια κατάσταση αποπλανημένης παρατήρησης, κάποιον που να μοιάζει περισσότερο με αίνιγμα παρά με ψυχολογικά ανοιχτό χαρακτήρα. Γι’ αυτό και περιγράφει τον Voisin ως ιδανική επιλογή, ενώ επιστρέφει και στην παλιά ταινία του Visconti για να πει ευθέως ότι ο Marcello Mastroianni ήταν λάθος casting για τον ρόλο.
Το δεύτερο επίπεδο είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Voisin μπήκε στον χαρακτήρα. Ο Ozon τον περιγράφει ως άνθρωπο γοητευτικό, αισθησιακό και εξωστρεφή, αλλά λέει ότι εδώ του ζήτησε ακριβώς το αντίθετο: να μην «παίζει», να στραφεί προς τα μέσα και να γίνει σχεδόν κλειστός στον κόσμο γύρω του. Οπως αφηγείται, ο ηθοποιός έμεινε τόσο βυθισμένος στον Meursault, ώστε απομονώθηκε από την υπόλοιπη ομάδα στα γυρίσματα στο Μαρόκο, σε σημείο που οι άλλοι ηθοποιοί δυσκολεύονταν να τον προσεγγίσουν.
Υπάρχει όμως και ένα τρίτο, ίσως ακόμη πιο ζουμερό επίπεδο: το πώς ο Ozon κατάφερε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα του βιβλίου από την Catherine Camus. Ο ίδιος λέει ότι χρειάστηκε να τη «γοητεύσει», εξηγώντας της ότι ήθελε να αναπτύξει περισσότερο τους γυναικείους ρόλους και να φωτίσει πιο καθαρά το αποικιοκρατικό πλαίσιο του έργου. Οχι για να το ακυρώσει, αλλά για να το ανοίξει.
Και ύστερα έρχεται η πιο συζητήσιμη πλευρά της συνέντευξης, εκεί όπου ο Ozon μιλά για τις queer αναγνώσεις της ταινίας. Δεν τις κόβει, δεν τις αγκαλιάζει πρόχειρα, αλλά τις μετακινεί. Λέει ότι τον ενδιέφερε ο αισθησιασμός παντού: στο σώμα της Marie, στη φύση, στην ομορφιά της Αλγερίας, αλλά και στην ίδια τη σκηνή του φόνου. Για εκείνον, η σκηνή είναι ερωτικά φορτισμένη, όχι όμως με έναν στενά ομοερωτικό τρόπο, αλλά μέσα από τη διαφορά δύο σωμάτων και μέσα από όλα όσα προβάλλει πάνω τους το βλέμμα του θεατή.
Το καλύτερο σημείο, βέβαια, είναι το κλείσιμο. Ο Ozon φέρνει ως αναφορά τις μονομαχίες του Sergio Leone και, όταν ο δημοσιογράφος τού επισημαίνει ότι ο Leone δεν ξεκινούσε τέτοιες σκηνές με κοντινό πλάνο στη μασχάλη ενός άντρα, εκείνος απαντά γελώντας: «Δεν το έκανε. Θα έπρεπε».
Και κάπως έτσι, η συνέντευξη λέει τελικά όσα χρειάζεται να πει για το «The Stranger»: ότι είναι μια ταινία για το αίνιγμα, το σώμα, τη δύναμη της εικόνας και τον τρόπο που το βλέμμα πάντα ζητά να δει κάτι παραπάνω.
