Ήτανε νομίζω το βίντεο που συζητήθηκε περισσότερο απ' όλα το τελευταίο δεκαήμερο στο διαδίκτυο. Το βίντεο που είδαν, πόσταραν, διαμοιράστηκαν και σχολίασαν λίγο πολύ όλοι, απ' άκρη σ' άκρη, σε ολόκληρη την υφήλιο. Από το μανάβη της γειτονιάς, ως το συγγραφέα μιας άλλη γενιάς, από τον ανήσυχο πιτσιρικά, μέχρι τον nerd πενηντάρη και τη νοικοκυρά που βλέπει πρωινάδικα, παρόλο που το κομμάτι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν από 48 ολόκληρα χρόνια. Μόνο στο πρώτο εικοσιτετράωρο ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο views, φέρνοντας πλήθος νέων ακροατών για πρώτη φορά σ' επαφή μ' ένα κλασικό κομμάτι του Dylan, για το οποίο κι ασφαλώς δεν υπήρξε ποτέ βίντεο.
Υπήρχανε βέβαια και οι γνωστοί άγνωστοι δύστροποι, που το καυτηρίασαν ποικιλοτρόπως, αλλά κάπως έτσι δεν έγινε κι όταν απαρνήθηκε την αμερικάνικη φολκ παράδοση κι αποφάσισε να βάλει τις κιθάρες στην πρίζα, εκεί κάπου στα μέσα των sixties; Το interactive βίντεο του Bob Dylan για το Like A Rolling Stone, το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον (αν όχι καταπληκτικό), όσον αφορά την προσέγγιση μιας άλλης, διαφορετικής εποχής, δηλαδή της σημερινής. Αν αναλογιστείς μάλιστα ότι υπάρχει και μια μικρή φήμη, που θέλει τον εβδομηνταδιάχρονο στο κοντινό μέλλον για συναυλίες και στα μέρη μας, τότε νομίζω ότι μάλλον αξίζει, γι' άλλη μια φορά, την προσοχή μας.
Τhe Boy - Unicorn
Directed by MNMD (Gregory Rentis, Gorav Kalyan)
Το Unicorn, το κομμάτι που κλείνει το νέο άλμπουμ του Αλέξανδρου Βούλγαρη, νομίζω πως είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει στη μακρόχρονη - σχετικά - πορεία του ως συνθέτης, ένα από αυτά τα τραγούδια που γαντζώνονται στο πίσω μέρος του μυαλού σου, από αυτά που η μελωδία τους σε πνίγει και δε θέλει να σ' αφήσει να ανασάνεις. Με το βίντεο να είναι γυρισμένο στην πόλη των αγγέλων (βλέπε και Λος Άντζελες), ζωντανεύοντας τους εφιάλτες του David Lynch κι ακτινογραφώντας την παράνοια και τον ψυχισμό μιας αρρωστημένης εποχής. Νιώθω να στριφογυρνώ μαζί του, αισθάνομαι να ζαλίζομαι από την επανάληψη των ήχων. Ας βυθιστούμε όλοι μαζί στο σκοτάδι.
Nguzunguzu - Mecha
Video by Jude MC
Παραμένοντας στο Λος Άντζελες και συγκεκριμένα στο ντουέτο των Nguzunguzu, που αποτελείται από την Asma Maroof και τον Daniel Pineda, δυο νεαρούς djs, παραγωγούς κι εκφραστές μιας νέας εποχής στο χώρο της dance μουσικής, που διαστρεβλώνει τα πάντα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα βιομηχανικά beat και τους φουτουριστικούς ήχους του σήμερα. Με το κομμάτι να προέρχεται από το νέο τους δεύτερο EP, που συνδυάζει εκκωφαντικούς συνδυασμούς από τροπικούς ήχους, πειραγμένη r&b, industrial, αρχέτυπη techno, ragga και τόνους μπάσου. Όσο για το βίντεο, ένα συνονθύλευμα από visuals, video games, στιγμιότυπα από κοινωνικές ταραχές, εικόνες από - αληθινούς - πολέμους, αλλά και αρκετές παρεμβολές από sci-fi ταινίες δράσης, έρχεται να εφορμήσει στον προσωπικό σου χώρο και να σε ρουφήξει σ' ένα απολαυστικό υπερθέαμα. Only in full screen.
Flume & Chet Faker - Drop The Game
Directed by Lorin Askill
Ο εικοσιδιάχρονος Harley Streten (που βρίσκεται ουσιαστικά πίσω από το προσωνύμιο Flume) έχει δυο χρόνια τώρα που έχει σαρώσει τα chart και τα βραβεία στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Δεν είναι δα και οι Flight of The Conchords, ωστόσο, κάτοικος του Σίδνεϊ και αρκετά δραστήριος ως παραγωγός, θαρρώ πως μάλλον δικαίως στρέφει τα φώτα της μουσικής βιομηχανίας επάνω του, αν ακροαστείς λίγο προσεκτικά τις τελευταίες του ηχογραφήσεις. Στο παρών κομμάτι που συνεργάζεται με τον συμπατριώτη του Chet Faker, φέρνει τα αργόσυρτα beat πλάι στα υπέροχα φωνητικά του και την ποπ μουσική στα καλύτερά της. Το βίντεο απ' την άλλη, απλό και γήινο, παίζει με το φωτισμό και τις χορευτικές κινήσεις του Storyboard P, street dancer από το Brooklyn. Απολαυστικό.
Axel Boman - Fantastic Piano
Directed by Axel Petersén
Εκ της Σουηδίας ορμώμενος ο Axel Boman, παίζει κατά κύριο λόγω house μουσική, αλλά δόξα το Θεό δεν έχει ουδεμία σχέση με τους Swedish House Mafia. Αισθαντικός, μελωδικός και κινηματογραφικός, φλερτάρει άλλοτε με την jazz κι άλλοτε με την pop μουσική, κυκλοφορώντας εδώ και λίγες ημέρες το πρώτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ από την Papma Records του DJ Koze. Με το βίντεο που το συνοδεύει ν' αποτελείται ουσιαστικά από τις αντανακλάσεις που έχουν τα φώτα πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, κατά τη διάρκεια της νύχτας. Απλό ως ιδέα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα μάλλον το δικαιώνει, στέλνοντας δεκάδες χρωματισμούς να πεταρίζουν στην οθόνη. Εάν βέβαια σηκωνόταν και σε καλύτερη ποιότητα στο YouTube, θα ήμασταν ακόμη πιο ευχαριστημένοι.
Arcade Fire - Afterlife
Directed by Emily Kai Bock
Έχω ακούσει πάνω από 15 φορές το άλμπουμ τους κι ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν μ' αρέσει ή όχι, στο σύνολό του. Το Afterlife ωστόσο είναι από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν εύκολα για τη ρυθμική αγωγή του και τη χαρακτηριστική, σκοτεινή μελωδική του γραμμή. Με το συγκεκριμένο βίντεο, που ουσιαστικά αποτελεί μια μικρού μήκους ταινία, να είναι το τρίτο παρακαλώ που ακολουθεί το εν λόγω τραγούδι, μετά το lyric video που περιλάμβανε σκηνές από την Βραζιλιάνικη ταινία Black Orpheus (1959)του Marcel Camus, αλλά και τη live version του για τα YouTube Music Awards, που σκηνοθέτησε ο Spike Jonze. Αυτή τη φορά παίρνει τη σκυτάλη η ταλαντούχα Emily Kai Bock (έχει γυρίσει - μεταξύ άλλων - βίντεο των Sebastien Schuller, Grimes και Grizzly Bear), ακολουθώντας μια Ισπανόφωνη οικογένεια στο Μεξικό, που βιώνει τη ζωή της μετά την απώλεια της γυναίκας - μητέρας της φαμίλιας. Συγκινητικό, όμορφο και καλογυρισμένο, φέρνει τους Arcade Fire να συμπαρασύρουν αυτή τη φορά και το ισπανόφωνο κοινό, με την καλοδουλεμένη τους μηχανή του μάρκετινγκ να στέλνει πάνω από 1,2 εκατομμύρια ανθρώπους στην πρώτη εβδομάδα προβολής του.
