Περάσαμε και επισήμως στην εποχή που οι εταιρείες φορτώνουν τις αίθουσες με περισσότερες ταινίες από όσες αντέχει η αγορά.
Ευτυχώς, η «φουρνιά» αυτής της εβδομάδας διαθέτει και πάλι κάποιες αξιόλογες προτάσεις. Στο Dernier Souffle του Κώστα Γαβρά παρακολουθούμε τις συναντήσεις ενός συγγραφέα κι ενός γιατρού και τις συζητήσεις γύρω από τη διαχείριση του θανάτου και, τελικά, τον τρόπο για να ζήσουμε υπό τη γνώση της βέβαιης έλευσης του.
Συμπτωματικά, και το Presence του Στίβεν Σόντερμπεργκ ασχολείται, μέσα από τη φόρμα μιας ταινίας μυστηρίου, με το Επέκεινα για να καταλήξει κι εκείνο στον ενδεδειγμένο τρόπο διαχείρισης του χρόνου μας εδώ. Όχι καταιγιστική ταινία τρόμου, μα υπνωτιστική ιστορία φαντασμάτων. Και οι δυο ταινίες είναι ικανές να προκαλέσουν σχετικές συζητήσεις για μέρες μετά την προβολή – και αυτός είναι ένας από τους λόγους που πηγαίνουμε σινεμά, όχι;
Μένουμε στο σινεμά είδους με το The Monkey, που σηματοδοτεί την επιστροφή του Οζ Πέρκινς, λίγους μήνες μετά τον εισπρακτικό θρίαμβο του Longlegs. Συνδυασμός κωμωδίας και τρόμου, λίαν αιματηρός, πρόσφορος για μεταμεσονύκτιο χαβαλέ.
Οι φίλοι του arthouse, πάλι, έχουν δυο επιλογές, το New Year that Never Came, ένα καλό δείγμα ρουμανικού νέου κύματος, με τη δράση του τοποθετημένη τη μέρα πριν την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου, και το 2073, όπου ο έμπειρος ντοκιμαντερίστας Ασίφ Καπάντια εμπνέεται από τον Κρις Μάρκερ και καταρτίζει ένα χρονικό μελλοντικής καταστροφής, με στόχο να μιλήσει για το παρόν.
Οι φαν του εγχώριου σινεμά έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο δωρικό Κυνήγι του Χρήστου Πυθαρά, μια ταινία που, μεταξύ άλλων, αντιλαμβάνεται πλήρως τη χρησιμότητα της «φάτσας» στο σινεμά, και στον Θολό Βυθό, μια γυρισμένη σε γοητευτικό ασπρόμαυρο φίλτρο, ελεύθερη διασκευή δύο μυθιστορημάτων του Γιάννη Ατζακά δια χειρός Ελένης Αλεξανδράκη. Τέλος, ο ασταμάτητος Μάρτιν Κάμπελ (The Mask of Zoro, Casino Royale) επιστρέφει με το Cleaner, που φιλοδοξεί να ενισχύσει την action περσόνα της Ντέζι Ρίντλεϊ.
