Ακόμα κι αν δεν γνώριζες τι μήνα έχουμε, θα μπορούσες να καταλάβεις από τις νέες κυκλοφορίες ότι μπήκαμε στη «νεκρή περίοδο» προ Δεκαπενταύγουστου – διαχρονικά μια ζώνη του λυκόφωτος για την εγχώρια διανομή. Έτσι, υπάρχουν ταινίες που δεν θα δυσανασχετήσεις αν δεις, αλλά δεν θα έλεγες ότι τις προσμένουν πολλοί σινεφίλ.
Ο Διάδοχος δεν φτάνει την ένταση και τη μαεστρία του Μετά τον Χωρισμό, αλλά σταδιακά σε κερδίζει και επιβεβαιώνει τη θέση του Ξαβιέ Λεγκράν ως δημιουργού που αξίζει να προσεχθεί.
Το Κορίτσι των Γενεθλίων διαθέτει ακόμα μια ερμηνεία-δυναμίτη από την Τρίνε Ντίρχολμ της Βασίλισσας της Καρδιάς, καταδεικνύει τη διαχρονική δυσχέρεια δικαίωσης των θυμάτων σεξουαλικών επιθέσεων και θα ικανοποιήσει όσους αγαπούν τις θριλερικές αφηγήσεις που έχουν το ένα τους πόδι ριζωμένο στην πραγματικότητα.
Μια σκάλα παρακάτω βρίσκεται η Ζαριά, μια στυλιζαρισμένη πλην δημιουργικά αναποφάσιστη δημιουργία από τον Ιβάν Ατάλ, ο οποίος αναλαμβάνει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Γαλλικών παραγωγών συνέχεια, με το κωμικό, κοινωνικά ενσυνείδητο Γύρισμα του Σεντρίκ Καν που αποτέλεσε την Ταινία Έναρξης του περασμένου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.
Για όσους θέλουν κάτι αγγλόφωνο, το Και οι 4 είναι Υπέροχες ενώνει επί της οθόνης Σούζαν Σαράντον και Μπέτι Μίντλερ, αλλά δημοσιογραφική προβολή δεν έκανε – με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.
Τέλος, αν έχετε παιδάκια και έχουν ήδη δει τα Μυαλά που Κουβαλάς 2, μπορείτε να αναζητήσετε μαζί τους τα Ίχνη του Δον Κιχώτη.
