Με στίχους του Οδυσσέα Ελύτη αποχαιρετούν οι άνθρωποι του Μουσείου Μπενάκη την γυναίκα που ταύτισε το όνομά της με αυτό, την Δέσποινα Γερουλάνου.
Η Δέσποινα Γερουλάνου πέθανε την Τρίτη μετά από νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας νοσοκομείου των Αθηνών λόγω πνευμονολογικής ασθένειας.
Απόγονος των Μπενάκηδων, η Δέσποινα Γερουλάνου, κόρη του Μαρίνου Γερουλάνου και της Αιμιλίας Γερουλάνου-Καλλιγά, εγγονής του Αντώνη Μπενάκη, μεγάλωσε μέσα στο Μουσείο.
Η Δέσποινα Γερουλάνου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Θεάτρου Τέχνης (Θέατρο Τέχνης) Κάρολος Κουν. Εργάστηκε στο θέατρο και τον κινηματογράφο από το 1983 έως το 1990. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα ζωγραφικής, γλυπτικής και κοσμημάτων στο Παρίσι και το 1992 οργάνωσε την πρώτη της ατομική έκθεση κοσμημάτων στην Αθήνα. Ακολούθησαν περισσότερες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Αναλυτικά, στην ανάρτηση στο λογαριασμό του Μουσείου Μπενάκη στο Facebook αναφέρεται:
«ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Φως πάλι φως η ψυχή που μάχεται (Οδ. Ελύτης, Αίθριες)
Υπάρχουν κάποιοι θάνατοι που δεν τους περιμένουμε κι όταν συμβούν, μας αφήνουν εμβρόντητους και μουδιασμένους. Υπάρχουν κάποιοι θάνατοι που δεν χωρούν στην περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού. Κι είναι συνήθως οι άνθρωποι που αναχωρούν με αυτό τον τρόπο, οι πιο ανυποχώρητοι, δυνατοί κι ευαίσθητοι μαζί, δημιουργικοί και ακαταπόνητοι, μια στέρεη επιφάνεια έδρασης για τις ζωές όσων πορεύτηκαν πλάι τους, μια τρυφερή αγκαλιά για όσους αγάπησαν, με το βλέμμα τους ψηλά, να ατενίζει το μέλλον, πάντα το μέλλον, μακριά από μικρότητες και απάνθρωπους ανταγωνισμούς, στοιχεία ασύμβατα με το ήθος και τη διανοητική τους εμβέλεια.Αυτά και άλλα που δεν μπορούν να εκφραστούν σε λίγες γραμμές, ήταν η Δέσποινα για όλους εμάς.
Η Δέσποινα που με τις γνώσεις της, την ευφυΐα της, την άκαμπτη μαχητικότητά της και τη βαθιά αγάπη της στήριξε με όλες τις δυνάμεις της το έργο του Μουσείου, αναμόρφωσε ριζικά και θεαματικά τον τομέα των Πωλητηρίων του, οικοδόμησε από την αρχή τη σχέση του με τους σύγχρονους δημιουργούς, ανοίγοντας ένα εντελώς νέο, ελπιδοφόρο κεφάλαιο στις μουσειακές συνεργασίες, η Δέσποινα που στις δυσκολίες ήταν πάντα εκεί, λαμπερή και χαμογελαστή, φως ιλαρό να καταυγάζει το σκοτάδι. Οι άνθρωποι του Μουσείου Μπενάκη».
