Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ επέστρεψε οριστικά, η έκδοση του βιβλίου του αποτελεί το κρίσιμο στάδιο πριν από την εξαγγελία του νέου κόμματός του, το οποίο ένας σεβαστός αριθμός Ελλήνων πολιτών θα ψήφιζε, όπως λένε και οι δημοσκοπήσεις. Είναι γνωστά όλα αυτά. Αν έχει κάποιο ενδιαφέρον το βιβλίο του, αυτό δεν έγκειται ούτε στα δειλά mea culpa που αναφέρει για τις πολιτικές του σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο για τη χώρα ούτε, πολύ περισσότερο, στο «άδειασμα» που κάνει σε πρώην στενούς συνεργάτες του (για παράδειγμα, πιο στενός από τον Παππά δεν υπήρχε). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν έχουν καν κάποια πολιτικά παρασκήνια που αποκαλύπτει, άλλα σχετικά γνωστά, άλλα εντελώς άγνωστα.
Αν έλεγε ολόκληρη την αλήθεια, ο πρώην πρωθυπουργός θα τυφλωνόταν, για την ακρίβεια θα έμενε γυμνός. Και ο κ. Τσίπρας γνωρίζει πως γυμνός ή τυφλός δεν μπορείς να πολιτεύεσαι στην Ελλάδα, μάλλον και πουθενά αλλού. Είναι σχεδόν κανόνας στην πολιτική αυτό.
Το βιβλίο έχει ενδιαφέρον για να κατανοήσουμε αν αυτήν τη φορά πρόκειται για έναν νέο Τσίπρα, δηλαδή ένα πρόσωπο που έκανε, έστω προσωπικά, μια βαθιά αυτοκριτική, είδε τι έφταιξε και οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους σε προσωπικές και συλλογικές ματαιώσεις, αν άξιζε στην αριστερά να δεχτεί τόση απαξίωση που στο μυαλό το δικό μου συνοψίζεται σε μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ: από το βήμα της Βουλής ο υπουργός του Τσίπρα, ο Καμμένος, να επιτίθεται στους αντιπάλους των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., να εκστομίζει το απίστευτα χυδαίο «εσείς στα τέσσερα» και να τον χειροκροτούν όρθιοι και ενθουσιασμένοι όχι μόνο οι βουλευτές των ΑΝ.ΕΛ. (κάτι λογικό) αλλά και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Της αριστεράς δηλαδή, της αριστεράς του Τσίπρα. Εκεί χάθηκαν πολλά.
Ρίχνοντας πολλές ματιές στο βιβλίο του Τσίπρα, αναζήτησα απαντήσεις. Δεν κατέληξα με σαφήνεια σε ένα ασφαλές συμπέρασμα, δεν προέκυψε κάτι ξεκάθαρο, γιατί απλά ο κ. Τσίπρας μοιάζει να επιβεβαιώνει τη φράση του Καμί: «Η αλήθεια, όπως και το φως, τυφλώνει» (από το μυθιστόρημα «Η πτώση»). Αν έλεγε ολόκληρη την αλήθεια, ο πρώην πρωθυπουργός θα τυφλωνόταν, για την ακρίβεια θα έμενε γυμνός. Και ο κ. Τσίπρας γνωρίζει πως γυμνός ή τυφλός δεν μπορείς να πολιτεύεσαι στην Ελλάδα, μάλλον και πουθενά αλλού. Είναι σχεδόν κανόνας στην πολιτική αυτό.
Για παράδειγμα, αν έγραφε μια-αντικειμενική-αλήθεια, ότι δηλαδή το πρόγραμμα που είχε εξαγγείλει πριν από τις εκλογές του 2015 δεν ήταν εφικτό να εφαρμοστεί όπως το υποσχόταν στην κοινωνία, δηλαδή ότι οι αγορές δεν θα χόρευαν υπό τους ήχους των νταουλιών, γιατί ο μόνος χορός που γνωρίζουν είναι αυτός του χρήματος, και ότι έτσι φανάτισε έναν λαό που βρισκόταν σε απόλυτη οικονομική απόγνωση από τη βίαιη πτώση του βιοτικού του επιπέδου, αλλιώς δεν θα άγγιζε το συναίσθημα της κοινωνίας, το οποίο, λίγα χρόνια αργότερα, από ελπίδα μετατράπηκε σε μίσος.
Βέβαια, στην εφαρμοσμένη πολιτική όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, αφού η ηθική (βασικό συστατικό της αλήθειας) αποτελεί μια σχεδόν ξένη έννοια, άρα ο κ. Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να ελπίζει βάσιμα. Ούτε αυτοί που κυβερνάνε σήμερα είπαν –ούτε λένε– πολλές αλήθειες, το αντίθετο, όπως ούτε και όσοι βρέθηκαν στις κυβερνήσεις τα πολλά τελευταία χρόνια που μπορούμε να θυμηθούμε. Συνήθως επιλέγουμε τους πολιτικούς που θα έρθουν στην εξουσία με το κριτήριο του «μικρότερου κακού», δηλαδή κάνουμε μια αρνητική επιλογή. Εκεί θα δοκιμαστεί και ο Αλέξης Τσίπρας, και έχει πολλά περιθώρια να πείσει αρκετούς…
