Πέθανε σήμερα η Δέσποινα Γερουλάνου, πρόεδρος του Δ.Σ. της διοργάνωσης «2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» και μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη, από αυτοάνοσο του αναπνευστικού.
Πριν από το Πάσχα έπαθε λοίμωξη που οδήγησε τελικά στο μοιραίο. Ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου, μεγάλης ενεργητικότητας και σαγήνης, που είχε προσφέρει πολλά στην Ελλάδα και τον πολιτισμό.
«Γεννήθηκα στην Αθήνα και έχω ζήσει όλα μου τα χρόνια στο ίδιο σπίτι όπου κατοικώ και σήμερα, σε διάφορους ορόφους», είχε πει στη LIFO όταν είχε αφηγηθεί ολόκληρη τη ζωή της. «Είμαστε τέσσερα αδέλφια, μεγάλη οικογένεια, και στον όροφο που είμαι τώρα ζούσε η μία γιαγιά μου, η κόρη του Αντώνη Μπενάκη. Οι γονείς μου ήταν πολύ νέοι όταν μας έκαναν. Ο πατέρας μου ήταν μεθοδικός, αθόρυβος, η μητέρα μου το μοναδικό εγγόνι του Αντώνη Μπενάκη, βυζαντινολόγος που οργάνωσε τα πρώτα εκπαιδευτικά προγράμματα στο Μουσείο Μπενάκη και το φωτογραφικό αρχείο».
Η Δέσποινα Γερουλάνου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε με τις δυο γιαγιάδες: Τη γιαγιά Καλλιγά και τη γιαγιά Γερουλάνου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Θεάτρου Τέχνης (Θέατρο Τέχνης) Κάρολος Κουν. Εργάστηκε, μάλιστα, έως το 1990 στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Παρακολούθησε, παράλληλα, μαθήματα ζωγραφικής, γλυπτικής και κοσμημάτων στο Παρίσι. Από το 1994 είναι διευθύντρια των Γκαλερί του Μουσείου Μπενάκη.
«Οι δυο γιαγιάδες μου ήταν τα δυο άκρα.» θά έλεγε στη LIFO. Η Δέσποινα Γερουλάνου ήταν φοβερή μαγείρισσα και νοικοκυρά, έκανε καταπληκτικές χειροτεχνίες, η Ειρήνη Καλλιγά ορθολογίστρια, μεθοδική, την ενδιέφερε η πολιτική, αγαπούσε την τέχνη, μισούσε καθετί τεμπέλικο και ήταν ιδρύτρια του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών. Έλεγε «το παν στη ζωή είναι η ρόδα», οδηγούσε, ήταν τραυματιοφορέας στον πόλεμο και είχε ένα αδάμαστο πνεύμα ελευθερίας που μας κληροδότησε. Και στα δυο σπίτια η προσφορά ήταν υπεράνω όλων και αυτό που πήρα από αυτούς τους ανθρώπους είναι η δημιουργικότητα, η αγάπη για τη φύση, τη χειροτεχνία και την τέχνη, ο σεβασμός στη δικαιοσύνη και τον άνθρωπο.
Απόγονος των Μπενάκηδων, η Δέσποινα Γερουλάνου, κόρη του Μαρίνου Γερουλάνου και της Αιμιλίας Γερουλάνου-Καλλιγά, εγγονής του Αντώνη Μπενάκη, μεγάλωσε μέσα στο Μουσείο.
Η Δέσποινα Γερουλάνου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Θεάτρου Τέχνης (Θέατρο Τέχνης) Κάρολος Κουν. Εργάστηκε στο θέατρο και τον κινηματογράφο από το 1983 έως το 1990. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα ζωγραφικής, γλυπτικής και κοσμημάτων στο Παρίσι και το 1992 οργάνωσε την πρώτη της ατομική έκθεση κοσμημάτων στην Αθήνα. Ακολούθησαν περισσότερες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Αφηγείται εδώ, σε πρώτο πρόσωπο όλη της τη ζωή:
H Δέσποινα Γερουλάνου από την Αθήνα ως την Ελευσίνα: μια ζωή
Εδώ η ανακοίνωση του Μουσείου Μπενάκη για την απώλεια της Δέσποινας Γερουλάνου:
Η Διοικητική Επιτροπή και το προσωπικό του Μουσείου Μπενάκη εκφράζουν τη βαθύτατή τους οδύνη για την απώλεια της Δέσποινας Γερουλάνου, μέλους της Διοικητικής Επιτροπής του Ιδρύματος. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια σφράγισε με την προσφορά της την πορεία και το έργο του Μουσείου, αγγίζοντας με την ακαταπόνητη εργατικότητά της και το κοινωνικό της έργο πολλούς συνανθρώπους μας. Ως δημιουργική δύναμη των Πωλητηρίων του Μουσείου, στήριξε τεχνίτες και δημιουργούς του ελλαδικού χώρου. Οι γνώσεις και η αισθητική της βοήθησαν να μείνουν ζωντανές πολλές παραδοσιακές τεχνικές.
Το φως της παρουσίας της, το χαμόγελο και η βαθιά ανθρωπιά της αφήνουν ένα ξεχωριστό αποτύπωμα στο Μουσείο και μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη όλων όσοι την γνώρισαν και σε κάθε μέλος της οικογένειας του Μουσείου Μπενάκη.
