Η Τζόαν Κρόφορντ χαμογελά καθώς ο πρώην εραστής της πίνει ένα ποτήρι δηλητηριασμένη σαμπάνια. Είναι μία από εκείνες τις εικόνες που μοιάζουν φτιαγμένες για να επιβιώσουν από την εποχή τους, ακόμη κι αν η ίδια η ταινία δεν τα κατάφερε.
Το Letty Lynton, το φιλμ του 1932 που κάποτε σκανδάλισε κριτικούς, λογοκριτές και νομικούς, επιστρέφει τώρα για την πρώτη νόμιμη δημόσια προβολή του εδώ και 90 χρόνια, σε μια από τις πιο γοητευτικές μικρές αναστάσεις που έχει να επιδείξει φέτος το παλιό Χόλιγουντ.
Η Warner Bros. αποκατέστησε την ταινία σε 4K και το Letty Lynton θα προβληθεί την 1η Μαΐου στο TCM Classic Film Festival στο Λος Αντζελες, ενώ ακολουθεί και κυκλοφορία σε Blu-ray και DVD. Η επανεμφάνισή του έγινε εφικτή αφότου εξέπνευσαν, στο τέλος του 2025, τα πνευματικά δικαιώματα του θεατρικού έργου που βρέθηκε στο κέντρο της παλιάς δικαστικής διαμάχης. Ο εγγονός της Κρόφορντ, Κέισι Λαλόντ, είχε επίσης ενεργό ρόλο στην επαναφορά του φιλμ στο προσκήνιο.
Αλλά το Letty Lynton δεν επιστρέφει μόνο ως χαμένος τίτλος. Επιστρέφει σαν μικρό μπουκάλι γεμάτο ηδονιστικό Χόλιγουντ πριν τον περίφημο κινηματογραφικό κώδικα Hays . Εχει μέσα σεξ, κοινωνική υποκρισία, δηλητήριο, λογοκρισία, στούντιο πανικό και μια σταρ που μοιάζει να απολαμβάνει κάθε λεπτό της ηθικής αταξίας. Η MGM ήθελε αρχικά να αγοράσει το πολύ πιο τολμηρό θεατρικό Dishonored Lady, αλλά το γραφείο Hays το θεωρούσε ακατάλληλο για κινηματογραφική μεταφορά. Ετσι στράφηκε στο μυθιστόρημα της Μαρί Μπελόκ Λάουντς, που και αυτό αντλούσε από την αληθινή υπόθεση της Μαντλίν Σμιθ, της σκωτσέζας κοσμικής που κατηγορήθηκε το 1857 ότι δηλητηρίασε τον εραστή της όταν εκείνος απείλησε να εκθέσει τη σχέση τους.
Εκεί είναι και η πρώτη πραγματικά απολαυστική ειρωνεία της ιστορίας. Το στούντιο προσπάθησε να αποφύγει το «ακατάλληλο» υλικό και κατέληξε πάλι με μια ηρωίδα βουτηγμένη στην επιθυμία, στα σκάνδαλα και τον φόνο. Η Κρόφορντ, σκηνοθετημένη από τον Κλάρενς Μπράουν, δεν παίζει απλώς μια μοιραία γυναίκα. Παίζει μια γυναίκα που ξέρει ότι η κομψότητα μπορεί να γίνει όπλο, ότι το βλέμμα μπορεί να γίνει απειλή και ότι το λευκό σατέν δεν αποκλείει καθόλου το αρσενικό. Πριν το όνομά της γίνει μύθος, παρωδία και ατελείωτο camp, εδώ είναι ακόμα καθαρό δηλητήριο με τέλεια φωτισμένα ζυγωματικά.
Μόνο που η ιστορία δεν τελείωσε στην οθόνη. Οι θεατρικοί συγγραφείς Εντουαρντ Σέλντον και Μάργκαρετ Εγιερ Μπαρνς μήνυσαν την MGM για λογοκλοπή, υποστηρίζοντας ότι η ταινία βασιζόταν στην ουσία στο δικό τους έργο και όχι στο μυθιστόρημα που είχε αγοράσει το στούντιο. Η υπόθεση τράβηξε για χρόνια και όταν οι ενάγοντες άρχισαν να διεκδικούν κέρδη ακόμη και από τις αίθουσες που είχαν ήδη προβάλλει την ταινία, η MGM την απέσυρε από την κυκλοφορία το 1937. Ετσι γεννήθηκε ένα από τα πιο διάσημα αόρατα φιλμ της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ.
Κι όμως, το Letty Lynton δεν εξαφανίστηκε ποτέ πραγματικά. Εμεινε ζωντανό ως θρύλος της Τζόαν Κρόφορντ και ως θρύλος της μόδας. Το λευκό φόρεμα που σχεδίασε ο Αντριάν για την ηρωίδα, με τα υπερτονισμένα βολάν στα μανίκια, έγινε τέτοια εμπορική και αισθητική έκρηξη ώστε αντιγράφηκε μαζικά για τα Macy’s και πλημμύρισε την αγορά, ενώ η σπουδαία χολιγουντιανή σχεδιάστρια Ιντιθ Χεντ το αποκάλεσε αργότερα τη σημαντικότερη επιρροή του σινεμά στη μόδα. Είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου μια ταινία μπορεί να εξαφανίστηκε από την οθόνη αλλά συνέχισε να κυκλοφορεί ως σιλουέτα, ως στυλ και το βασικότερο ως επιρροή.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που κάνει την επιστροφή του τόσο απολαυστική σήμερα. Το Letty Lynton φέρνει πίσω μια Τζόαν Κρόφορντ πριν από τη μουμιοποιημένη εκδοχή του μεταγενέστερου μύθου της, πριν από την παρωδία, πριν από το camp που κατάπιε σχεδόν τα πάντα. Εδώ είναι ακόμη μια MGM σταρ που δοκιμάζει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η γοητεία όταν αγγίζει ανοιχτά την ωμότητα. Οχι μια «μεγάλη κυρία» του παλιού Χόλιγουντ, αλλά μια γυναίκα που κοιτάζει το σκάνδαλο κατάματα και το φοράει σαν βραδινό ένδυμα.
Γι’ αυτό και η είδηση της επανεμφάνισης του φιλμ δεν αφορά μόνο τους συλλέκτες ή τους ρομαντικούς της κινηματογραφικής αρχαιολογίας. Αφορά τη δυνατότητα να ξαναδούμε ένα έργο ακριβώς στο σημείο όπου το αμερικανικό σινεμά ήταν ακόμη αρκετά άτακτο ώστε να φλερτάρει με το δηλητήριο, τη σεξουαλική απειλή και την ηθική αμφισημία, αλλά και αρκετά φοβισμένο ώστε να το κρύψει όταν το πλήρωσε ακριβά.
Το Letty Lynton επιστρέφει τώρα όχι μόνο ως αποκατάσταση ενός χαμένου τίτλου, αλλά και ως υπενθύμιση ότι το παλιό Χόλιγουντ ήταν συχνά πολύ πιο παράξενο, άγριο και μοντέρνο απ’ όσο θέλει να θυμάται ο ίδιος του ο μύθος.
Με στοιχεία από τον Guardian
