Σε λίγες μέρες θα κάνουν πρεμιέρα οι δύο πιο πολυαναμενόμενες σειρές της φετινής άνοιξης, το «American Gods» από το Starz και το «Handmaid's Tale» από το Hulu. Και οι δύο σειρές είναι βασισμένες σε βιβλία διάσημα στο είδος τους. Και οι δύο βγαίνουν σε μια ευαίσθητη για την Αμερική εποχή και μετά την εκλογή του Τραμπ αποκτούν άλλη σημασία. Η αλήθεια είναι ότι αν η Χίλαρι Κλίντον είχε κερδίσει τις εκλογές, δεν θα συζητούσαμε αυτήν τη στιγμή πόσο καίριες είναι. Βασικά, η αλληγορία τους αποκτάει διαφορετική βαρύτητα, ασχέτως του αν είναι πετυχημένες ή όχι. Μπορεί κάποιος να τα βάλει στην ίδια κατηγορία με μια άλλη τηλεοπτική μεταφορά, το «A man in the high castle» του Philip K. Dick που προβλήθηκε πρόπερσι στο Amazon, αλλά πέρασε σχεδόν απαρατήρητο από το ευρύτερο κοινό. Λόγω πολιτικών συγκυριών δεν συνέβη το ίδιο με τις δύο συγκεκριμένες σειρές που έχουν προκαλέσει συζητήσεις πριν ακόμη προβληθούν και το hype τους έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερο.
Το «American Gods» είναι ίσως το πιο γνωστό μυθιστόρημα του Βρετανού Neil Gaiman. Ο Gaiman απέκτησε φανατικό κοινό από τη δουλειά που έκανε στα κόμικς. Πατέρας του διάσημου graphic novel «Sandman», είναι ένας από τους πιο πετυχημένους συγγραφείς fantasy. Συνέλαβε την ιδέα για το «American Gods» όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1992. Εννιά χρόνια μετά γεννήθηκε το βιβλίο, μια σκοτεινή και βίαιη ιστορία που αφορά ξεχασμένους θεούς που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στη Γη της Επαγγελίας που κυριαρχείται πλέον από νέους θεούς, όπως η τεχνολογία και τα μίντια (θα ήταν όμορφο και ειρωνικό τουλάχιστον τον έναν από αυτούς να τον έλεγαν Facebook). Ένας βίαιος εμφύλιος θα ξεσπάσει ανάμεσα στα παλιά και στα νέα υπέρτατα όντα που προκαλούν δύο τυχοδιώκτες να ξεγελάσουν ολόκληρη τη χώρα, τον μυστηριώδη πρώην κατάδικο Shadow Moon και τον Mr. Wednesday που στην πραγματικότητα είναι ο θεός Όντιν από τη σκαδιναβική μυθολογία. Η σειρά σηματοδοτεί την επιστροφή του τρομερού Ian McShane που άφησε εποχή ως ο αδίσταχτος επιχειρηματίας-μαστροπός του Deadwood. Ο ρόλος του Wednesday τού ταιριάζει γάντι. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Bryan Fuller, η προηγούμενη δουλειά του οποίου ήταν το «Hannibal» – γενικώς φημίζεται για το προσωπικό του όραμα που διατρέχει κάθε πρότζεκτ με το οποίο καταπιάνεται.
Το «American Gods» όμως δεν θα συζητιόταν τόσο αν δεν έκανε έμμεση αναφορά στο προσφυγικό θέμα που αντιμετωπίζει η Αμερική εξαιτίας του Τραμπ. Οι θεοί για τους οποίους μιλάει το βιβλίο έχουν μεταναστεύσει για να βρουν μια καλύτερη τύχη, σύμφωνα με το αμερικανικό όνειρο. Ο Gaiman έχει προσαρμόσει το σενάριο ώστε να μην είναι τόσο μάτσο κι έχει αναπτύξει τους περισσότερους γυναικείους χαρακτήρες του, ενώ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι ετοιμάζει κι ένα σίκουελ του βιβλίου. Όσοι είδαν τα πρώτα επεισόδια μιλούν για ένα πολύ εύστοχο σχόλιο πάνω στη σύγχρονη Αμερική.
Από την άλλη, το «Handmaid's Tale» ή, όπως είναι γνωστό εδώ, η «Η ιστορία της πορφυρής δούλης» είναι ένα από τα κορυφαία αναγνώσματα φεμινιστικής δυστοπικής γραφής. Σε μια μελλοντική χώρα που μαστίζεται από υπογεννητικότητα και βρίσκεται υπό το καθεστώς μιας στρατιωτικής, θεοκρατικής δικτατορίας, όσες γυναίκες μπορούν να τεκνοποιήσουν υποδουλώνονται και μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με σκοπό να κυοφορήσουν τα παιδιά της άρχουσας τάξης. Τη βασική ηρωίδα, Οffred, παίζει η Elisabeth Moss των «Mad Men» και «Top of the lake».
Η Margaret Atwood έγραψε το βιβλίο το 1985. Αν και δήλωσε ότι δεν θεωρεί πως έχει κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό μήνυμα, αντίθετα το έγραψε «ως μια μελέτη πάνω στην εξουσία και στο πώς λειτουργεί, διαβρώνει και διαμορφώνει τον κόσμο όπου ζει σε ένα τέτοιο καθεστώς», το βιβλίο έκανε ρεκόρ πωλήσεων μετά την εκλογή του Τραμπ. Ήταν στις ίδιες υψηλές θέσεις με το «1984» του George Orwell. Μάλιστα η Atwood, που είναι από τον Καναδά, σχολίασε ότι δεν της φαίνεται περίεργη η ξαφνική επιτυχία του βιβλίου, μια και η νομοθεσία που προσπαθεί να περάσει ο Αμερικανός Πρόεδρος σχετικά την απαγόρευση των εκτρώσεων μοιάζει με επιστροφή στις πουριτανικές αξίες της Νέας Αγγλίας του 17ου αιώνα. «Νομίζουμε ότι η πρόοδος είναι μια ευθεία γραμμή που κοιτάει πάντοτε προς τα πάνω. Αλλά ποτέ δεν ήταν έτσι» είπε. «Μπορεί να νομίζετε ότι βρίσκεστε σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία και τελικά να συνειδητοποιήσετε ότι είναι σαν τη Γερμανία του Χίτλερ. Αυτό μπορεί να συμβεί πολύ ξαφνικά». Ήδη οι πρώτες κριτικές μιλούν για την πιο σημαντική σειρά που έχει γίνει στην αμερικανική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια. Είναι αρκετά πιστή στο βιβλίο, αν και δεν έχει κάποια πρωτότυπη σκηνοθετική αφήγηση, και, όπως λένε, ανατριχιαστική στον τρόπο που απεικονίζει την καταπίεση που υφίστανται οι γυναίκες.
Γενικά, πάντως, οτιδήποτε κι αν κρύβει το μέλλον, ξεκινάει μια νέα εποχή για την τηλεόραση που γίνεται όλο και καλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα τελικά.
σχόλια