Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ επιστρέφει με το 18ο προσωπικό του άλμπουμ, The Boys of Dungeon Lane, και στα 83 του κοιτάζει ξανά προς το Λίβερπουλ, την παιδική του ηλικία και τους ανθρώπους που εξακολουθούν να κατοικούν στη μουσική του.
Σε νέα συνέντευξή του ο ΜακΚάρτνεϊ μιλά για ένα άλμπουμ φτιαγμένο από ήχους, εικόνες και λεπτομέρειες που τον συνόδευσαν από πολύ μικρή ηλικία: πουλιά, φρένα λεωφορείων, οικογενειακά τραγούδια, ραδιόφωνο, σχολικές μνήμες, δρόμους και γειτονιές του Λίβερπουλ. Το The Boys of Dungeon Lane παρουσιάζεται ως μια συλλογή από προσωπικές αναμνήσεις, χωρίς όμως να βυθίζεται στην εύκολη νοσταλγία.
Ένα από τα πιο δυνατά σημεία της συνέντευξης αφορά τον Τζον Λένον. Ο ΜακΚάρτνεϊ λέει ότι, όταν γράφει για συγκεκριμένα μέρη της παιδικής του ηλικίας, μπορεί ακόμη να φανταστεί την αντίδραση του παλιού του συνεργάτη. Ο Λένον θα ήξερε ακριβώς για ποιον δρόμο, ποια στάση λεωφορείου ή ποια γειτονιά μιλούσε.
Ο ίδιος θυμάται πως στο Penny Lane εκείνος και ο Λένον μοιράζονταν έναν κοινό χάρτη μνήμης. Το τραγούδι δεν ήταν μόνο μια δική του επιστροφή σε ένα μέρος, αλλά και η ανάκληση μιας παιδικής ηλικίας που είχαν ζήσει παράλληλα. Σήμερα, όπως λέει, όταν γράφει για τέτοιους τόπους, μπορεί ακόμη να ανακαλέσει τι θα του έλεγε ο Λένον: αν κάτι είναι καλό, αν πρέπει να μπει στο τραγούδι.
Ο θάνατος του Λένον, αλλά και η απώλεια του Τζορτζ Χάρισον, βρίσκονται πίσω από αρκετές από τις σκέψεις του. Ο ΜακΚάρτνεϊ μιλά για την ηλικία κατά την οποία οι φίλοι αρχίζουν να φεύγουν και λέει ότι ο Λένον και ο Χάρισον παραμένουν δύο μεγάλα σημεία αναφοράς για όσα θυμάται και γράφει.
Στο The Boys of Dungeon Lane υπάρχει και νέο τραγούδι με τον Ρίνγκο Σταρ. Το Home to Us ξεκίνησε από ένα drum track του Ρίνγκο και, σύμφωνα με τον παραγωγό Άντριου Γουάτ, πήρε έναν πιο σκληρό, δυνατό ήχο μετά από μια συναυλία των Oasis που είδε ο ΜακΚάρτνεϊ. Ο ίδιος εντυπωσιάστηκε από την ένταση του ήχου τους και ζήτησε κάτι αντίστοιχα μεγάλο στο στούντιο.
Ο Γουάτ, που έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως ο Έλτον Τζον, η Lady Gaga, ο Όζι Όσμπορν και οι Rolling Stones, περιγράφει τη συνεργασία με τον ΜακΚάρτνεϊ ως τη σημαντικότερη εμπειρία της ζωής του. Θυμάται μάλιστα ότι, πριν από την πρώτη τους συνάντηση, έψαχνε πανικόβλητος αριστερόχειρες κιθάρες, γνωρίζοντας ότι ο ΜακΚάρτνεϊ παίζει αριστερόχειρα, σε περίπτωση που του ζητούσε να παίξει κάτι στο στούντιο.
Το άλμπουμ αντλεί υλικό από τα πρώτα χρόνια του ΜακΚάρτνεϊ στο Λίβερπουλ, από το σπίτι της οικογένειάς του, το ραδιόφωνο, τις διαδρομές με λεωφορείο και τις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Ο ίδιος μιλά για τη δύναμη του ραδιοφώνου, το οποίο, όπως λέει, άνοιγε τη φαντασία του όταν ήταν παιδί και του έφερε για πρώτη φορά κλασική μουσική, θεατρικά έργα, κωμικά σκετς και rock’n’roll.
Στη συνέντευξη, ο ΜακΚάρτνεϊ συνδέει επίσης τις μνήμες του από τα χρόνια του πολέμου και της μεταπολεμικής Βρετανίας με το σημερινό πολιτικό κλίμα, την Ουκρανία και τη Γάζα. Παρά τη σκοτεινή εικόνα της εποχής, επιμένει ότι η ανθρωπότητα έχει αντοχή και ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μοιράζονται, τελικά, παρόμοιες βασικές αξίες.
με στοιχεία από Guardian
