Η Αυστραλία του The Boy δεν είναι χώρα. Είναι μια ρωγμή στην πραγματικότητα και ένα αλλόκοτο takeover της Στέγης – ένα immersive θέαμα που θυμίζει σκηνή καταδίωξης σε αυστραλιανό ozploitation φιλμ της δεκαετίας του ’80.
Η φαντασίωση μιας ηπείρου 13.375 χλμ. μακριά, ένα τριήμερο takeover σε όλο το κτίριο της Στέγης.
Δεν πρόκειται για την Αυστραλία, αλλά για μια ανάγνωσή της. Μια φανταστική χώρα που γεννήθηκε στο μυαλό του The Boy μετά από μια κινηματογραφική σκηνή στην κόκκινη έρημο, ένα hangover μέσα σε ένα μπεζ Ford Fairlane 500, το όνειρο των πράσινων μυρμηγκιών, ένα απωθημένο ταξίδι. Από το 2013, αυτή η χώρα κατοικεί μέσα του: υπερβίαιη, ελεύθερη και ανεξήγητα γνώριμη. Στο Outback του μυαλού του.
«Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία» λέει, προτού ξεδιπλώσει σε κάθε γωνιά της Στέγης, με συνδετικό κρίκο την ηθοποιό Φλομαρία Παπαδάκη, τη δική του Αυστραλία, από 5 έως 7 Ιουνίου. Και κάπως έτσι παίρνει τη μορφή συναυλίας, θεατρικής παράστασης, κινηματογραφικού αφιερώματος, βίντεο εγκατάστασης, έκθεσης φωτογραφίας, ταξιδιού σε όλες τις σκηνές, τους διαδρόμους, τα φουαγιέ. Μια τάξη σχολείου στη μέση της ερήμου Tanami. Τα θρανία και τα σχολικά βιβλία καλυμμένα με άμμο. Ο David Gulpilil μας εξηγεί ένα όνειρο στη γλώσσα των Yolngu.
Στο φουαγιέ του ισογείου της Στέγης, ένα εντυπωσιακό billboard με την αφίσα της ozploitation ταινίας “Nightfall in the Ti-Tree”, της νέας μικρού μήκους ταινίας του The Boy, μας μεταφέρει στο προκλητικό, ωμό, genre-driven σινεμά της Αυστραλίας των δεκαετιών του ’70 και του ’80, λειτουργώντας ως εισαγωγή στις αφηγήσεις που ξεδιπλώνονται στους υπόλοιπους χώρους. Από αυτό το σημείο μηδέν, ξεκινά μια περιήγηση στα φουαγιέ των άλλων ορόφων και τις σκηνές της Στέγης. Αντικείμενα ακαθόριστης μορφής μοιάζουν να καλούν τον επισκέπτη να τα ανακαλύψει, αλλάζοντας την αίσθηση του χώρου όσο η διαδρομή ανεβαίνει. Ήχοι από φανταστικές απομονωμένες υπαίθρους, παιδικοί εφιάλτες με τους Hobyahs –πλάσματα της αυστραλιανής λαϊκής φαντασίας–, πέτρες των Mulkurul που ήρθαν από τον ανατέλλοντα ήλιο, η γραφομηχανή του Everett De Roche, ό,τι έμεινε από το περίεργο βιολί της Betty Crabtree, μυρωδιές καμένου λάστιχου και ραδιοφωνικά σήματα από το πουθενά. Μια μουσική από τη Δεσποινίς Τρίχρωμη, σαν φλέβα, ενώνει όλους τους χώρους και τις δράσεις.
Στην Κεντρική Σκηνή, ο The Boy παρουσιάζει μια συναυλία οικολογικού τρόμου που μεταμορφώνεται σε ένα πολυεπίπεδο σκηνικό σύμπαν, μέσα από τη ματιά του εικαστικού Κωνσταντίνου Λαμπρίδη και της animator Ειρήνης Βιανέλλη. Ακίνητοι χορευτές, προειδοποιήσεις που φτάνουν από την Αυστραλία, αφηγήσεις από έναν κόσμο μετά την καταστροφή και a cappella παρεμβάσεις από μουσικούς και στενούς συνεργάτες του The Boy συνθέτουν μια παράσταση σκοτεινή, καθηλωτική και βαθιά ποιητική. Η Μιράντα, η Μάριον, η Σάρα και η Ίρμα ονειρεύτηκαν έναν κόσμο όπου η βροχή δεν θα σταματήσει ποτέ. Στα vocals, η Δεσποινίς Τρίχρωμη ερμηνεύει ρεφρέν που στοιχειώνουν, ενώ από το «Κέλυφος» του Κωνσταντίνου Λαμπρίδη αναδύονται τα μουσικά όργανα, καθώς τα «Απότομα» της Ειρήνης Βιανέλλη πλημμυρίζουν την οθόνη. Μια εμπειρία ανάμεσα στο όνειρο, την απειλή και τη σαγήνη της σκηνής.
Στη Μικρή Σκηνή στήνεται ένας αποχαιρετισμός στο Skyline Matraville Dead End Drive-In που έκλεισε το 1984, με την προβολή κινηματογραφικών αριστουργημάτων του αυστραλιανού New Wave – στο πρώτο αφιέρωμα του είδους που γίνεται ποτέ στην Ελλάδα.
Στο -1, ένα σύμπλεγμα βράχων αγκαλιάζει μια κινηματογραφική προβολή. H νέα ταινία μεγάλου μήκους του The Boy, «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού», συνδέεται με μια φωτογραφική έκθεση της Μυρτώς Τζίμα με τίτλο “Into Temptation Safe In The Wide Open Arms Of Hell”. Ένα ατέλειωτο μεσημέρι κάτω από το Hanging Rock, με αινιγματικές αφηγήσεις από την ιστορία της Αυστραλίας.
Η Αυστραλία εδώ δεν είναι τόπος· είναι καθρέφτης. Σου επιστρέφει μια παραμορφωμένη εκδοχή του εαυτού σου. Είναι μαλακό μαξιλάρι από μαλλί προβάτων απ’ το Carriewerloo.
Ο The Boy φτιάχνει κόσμους. Αν τον ρωτήσεις τι είναι αυτή η «Αυστραλία», θα σου απαντήσει:
«Μια συναυλία ή ίσως μια παράσταση ή ίσως μια μουντζούρα.
Ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα.
Μια ταινία μεγάλου μήκους.
Ένα όνειρο που σε καλωσορίζει.
Μια μουσική που κάτι σου θυμίζει.
Ένα πορτρέτο της Judy Davis και του Jack Thompson.
Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία».
