Η Metropolitan Opera δεν περιμένει πια απλώς το κοινό να έρθει στην όπερα. Για το El Último Sueño de Frida y Diego, τη νέα παραγωγή για τη Φρίντα Κάλο και τον Ντιέγκο Ριβέρα, αποφάσισε να κάνει το αντίθετο: να βγάλει την όπερα έξω από το κτίριο και να τη μεταφέρει σε μέρη όπου κανείς δεν περιμένει απαραίτητα να ακούσει άριες.
Η μεσόφωνος Ίζαμπελ Λέοναρντ, που ερμηνεύει τη Φρίντα Κάλο στην παραγωγή της Met, βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες να προωθεί την παράσταση σε χώρους μάλλον ανορθόδοξους για την όπερα: από το μεξικάνικο εστιατόριο Cosme στο Μανχάταν μέχρι το Green-Wood Cemetery στο Μπρούκλιν.
Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Το El Último Sueño de Frida y Diego, των Γκαμπριέλα Λένα Φρανκ και Νίλο Κρουζ, δεν παρουσιάζεται ως κλασική βιογραφία της Φρίντα Κάλο. Η ίδια η Λέοναρντ το περιγράφει ως «fever dream», ένα πυρετικό όνειρο γύρω από τη Φρίντα, τον Ντιέγκο, τον θάνατο, τη μνήμη και την τέχνη.
Στο Green-Wood Cemetery, η Met συνεργάστηκε με τη σειρά Death of Classical για μια υπαίθρια βραδιά με τίτλο «Frida, Diego and the Day of the Dead». Το κοινό έφτανε στον χώρο περνώντας από τραπέζια χορηγών, ενώ η Met είχε στήσει μια ofrenda, έναν βωμό μνήμης για τους νεκρούς, με πορτρέτα της Κάλο και του Ριβέρα, κεριά, κατιφέδες και διακοσμητικά κρανία.
Η Λέοναρντ τραγούδησε αποσπάσματα από την όπερα μαζί με άλλους ερμηνευτές της παραγωγής, ανάμεσά τους τον βαρύτονο Κάρλος Άλβαρες, τον κόντρα τενόρο Νιλς Βάντερερ και τη σοπράνο Βανέσα Ισιγκουέν. Η σκηνή είχε κάτι σχεδόν παράδοξο: μια μεγάλη όπερα της Νέας Υόρκης να δοκιμάζει το υλικό της όχι μπροστά στο κλασικό της κοινό, αλλά σε ένα νεότερο και πιο ποικιλόμορφο ακροατήριο, μέσα σε ένα νεκροταφείο.
Η ίδια στρατηγική συνεχίστηκε και στο Cosme, όπου η Met οργάνωσε την πρώτη της συνεργασία με εστιατόριο για την προώθηση μιας όπερας. Ο σεφ Ενρίκε Ολβέρα σχεδίασε ένα μενού εμπνευσμένο από την Κάλο, ενώ χρειάστηκε να αφαιρεθούν οι πόρτες του εστιατορίου για να μπει μέσα πιάνο. Ανάμεσα στα πιάτα, η Λέοναρντ τραγούδησε αποσπάσματα από την παραγωγή και, σαν σχεδόν δεύτερο επιδόρπιο, το «Bésame Mucho».
Η Met συνεργάστηκε επίσης με το Museum of Modern Art για την έκθεση Frida and Diego: The Last Dream, ενώ εστιατόρια και μπαρ της Νέας Υόρκης μπήκαν στο ίδιο δίκτυο προώθησης. Στο Tobalá, στο Μπρονξ, για παράδειγμα, σερβίρεται κοκτέιλ εμπνευσμένο από τον τελευταίο πίνακα νεκρής φύσης της Κάλο με καρπούζια.
Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται μια μεγαλύτερη αγωνία των μεγάλων πολιτιστικών οργανισμών: πώς κάνεις ελκυστικό ένα είδος που θεωρείται δύσκολο, ακριβό ή κλειστό σε ανθρώπους που δεν θα πήγαιναν αυθόρμητα στην όπερα. Η Met δεν πουλά εδώ μόνο μια παράσταση. Πουλά μια εμπειρία γύρω από τη Φρίντα Κάλο: φαγητό, μουσική, μνήμη, εικόνα, τελετουργία, νεκροταφείο, μουσειακές συνεργασίες, κοκτέιλ.
Το ερώτημα είναι αν αυτό φέρνει πράγματι νέο κοινό στην όπερα ή αν απλώς μετατρέπει την παράσταση σε πολιτιστικό πακέτο εμπειριών. Στην περίπτωση της Φρίντα Κάλο, το ρίσκο είναι διπλό, γιατί η εικόνα της έχει ήδη καταναλωθεί αμέτρητες φορές από τη μόδα, τα μουσεία, τα social media, τα brands και το lifestyle.
Ωστόσο, η επιλογή της Met έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή δεν κρύβει τη νέα πραγματικότητα: για να επιβιώσει, η όπερα δεν αρκεί να παρουσιάζεται ως υψηλή τέχνη σε μια μεγάλη αίθουσα. Πρέπει να βρει τρόπους να εμφανιστεί εκεί όπου ήδη κινείται το κοινό.
Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι η Φρίντα τραγουδάει για λίγο ανάμεσα σε τάφους, κατιφέδες, μάρκες τεκίλας και ανθρώπους που ίσως δεν είχαν σκεφτεί ποτέ ότι μια όπερα μπορεί να τους αφορά.
με στοιχεία από NYT
