«Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ, αν και το κρύβω απ’ τα παιδιά μου / Η ζωή είναι μικρή, και έχω μικρύνει τη δική μου με χιλιάδες απολαυστικούς, απερίσκεπτους τρόπους,/ χιλιάδες απολαυστικά απερίσκεπτους τρόπους / που θα κρύψω απ’ τα παιδιά μου”. Έτσι ξεκινάει το ποίημα «Good Bones» της Μάγκι Σμιθ, μιας Αμερικανίδας ποιήτριας που έγινε διάσημη γράφοντας αυτό το ποίημα, το οποίο έγινε viral το 2016.
Όταν ο γιος μου ήταν ακόμα μωρό, η παιδίατρος μάς είχε προειδοποιήσει πως κάποια στιγμή θα αρχίσει να ντρέπεται. «Είναι εξελικτικό στάδιο», μας είχε πει. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια και μπορώ να μετρήσω στα δάχτυλα του ενός χεριού τις στιγμές που έχει ντραπεί μέχρι τώρα. Πρόκειται για έναν χαρούμενο κοινωνικό ανεμοστρόβιλο. Μιλά σε όλους, συστήνεται πολλές φορές δίνοντας το χέρι του (ποιος του το έμαθε αυτό; Εγώ σίγουρα όχι), στις ταβέρνες, στην αυλή, τρέχει γύρω-γύρω στα χαλίκια, κοιτώντας τι τρώει ο κόσμος στα τραπέζια. Ψάχνει παντού φίλους, τους αναζητά για να παίξει. Πιο μικρός αγκάλιαζε άγνωστους ανθρώπους στην παιδική χαρά. Ούτε εγώ ούτε ο Θ. ήμασταν έτσι ως παιδιά.
Πάντα αναρωτιέμαι τι πρέπει να του πω και τι όχι. Είναι υποχρέωσή μας να του μάθουμε πως ο κόσμος είναι και κακός, πως δεν θέλουν όλοι το καλό μας. Και αυτό με τσακίζει.
Πριν από λίγο καιρό, την ώρα που ακούγαμε ειδήσεις, αναφέρθηκε η εγκατάλειψη ενός παιδιού στην άσφαλτο από έναν οδηγό στη λεωφόρο Αθηνών. Έπαιζε λίγο πιο πέρα, αλλά σηκώθηκε κι άρχισε να κάνει ερωτήσεις. Ποιο ήταν αυτό το κοριτσάκι, τι έπαθε, ήταν καλά; Όσο πιο πολύ μεγαλώνει τόσο πιο πολύ δυσκολευόμαστε να κρατήσουμε τον έξω κόσμο μακριά του. Πάντα αναρωτιέμαι τι πρέπει να του πω και τι όχι. Είναι υποχρέωσή μας να του μάθουμε πως ο κόσμος είναι και κακός, πως δεν θέλουν όλοι το καλό μας. Και αυτό με τσακίζει.
«Ο κόσμος είναι τουλάχιστον / κατά πενήντα τοις εκατό φρικτός, και αυτή είναι μια συντηρητική εκτίμηση ‒ κι αυτό το κρύβω απ’ τα παιδιά μου./ Για κάθε πουλί, υπάρχει μια πέτρα που πετιέται σ’ ένα πουλί./ Για κάθε παιδί που αγαπιέται, υπάρχει ένα παιδί σπασμένο, τεμαχισμένο και πεταμένο σε σακούλα, βυθισμένο σε μια λίμνη».
Πάντα γελούσα με αυτούς που έλεγαν «δεν ξέρω πώς να εξηγήσω στο παιδί μου το Gay Pride». Aπ’ όλα τα πράγματα που με δυσκολεύουν, το Gay Ρride είναι το τελευταίο. Το πρώτο είναι πώς να του εξηγήσω πως δεν είναι όλος ο κόσμος καλός. Πως είναι άδικος. Πως πρέπει να προσέχουμε τους ξένους. Πως όλοι κάποια μέρα θα πεθάνουμε. Τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται πως ο θάνατος είναι για πάντα, πιστεύουν πως όλοι είμαστε σαν τον Λάζαρο και θα εμφανιστούμε μαγικά ξανά μια μέρα. Πιστεύουν πως θα ζήσουμε όλοι για πάντα.
«Η ζωή είναι μικρή και ο κόσμος / είναι τουλάχιστον κατά το ήμισυ φρικτός, και για κάθε καλόκαρδο ξένο, υπάρχει κάποιος που θα σε τσακίσει / αν και κι αυτό το κρύβω απ’ τα παιδιά μου. Προσπαθώ να τους πουλήσω τον κόσμο./ Οποιοσδήποτε αξιοπρεπής μεσίτης / καθώς σου δείχνει την απόλυτη τρώγλη, κελαηδάει / για τα καλά θεμέλια του σπιτιού: αυτό το μέρος θα μπορούσε να γίνει όμορφο / σωστά; Εσύ θα μπορούσες να το κάνεις όμορφο».
