«Για να ζήσω έπρεπε να φύγω» - Τρανς πάστορας βλέπει «εφιάλτες» για την Αμερική του Τραμπ

«Για να ζήσω έπρεπε να φύγω» - Τρανς πάστορας που εγκατέλειψε την πόλη του βλέπει «εφιάλτες» για την Αμερική του Τραμπ Facebook Twitter
Φωτ.: Unsplash
0

Ο τρανς πάστορας Lazarus Justice Jameson, εγκατέλειψε την προηγούμενη χρονιά το Μιζούρι, μετά από ένα κύμα νομοθετικών αλλαγών, που αποσκοπούσαν στον περιορισμό των δικαιωμάτων των τρανς, προκειμένου να αναζητήσει μία «ασφαλέστερη ζωή», όπως εξηγεί.

Με αφορμή την Εβδομάδα Ενημέρωσης για τα τρανς άτομα, ο τρανς πάστορας μίλησε για τη σκληρή πραγματικότητα του να αναγκάζεται κάποιος να εγκαταλείψει το σπίτι του, απλώς και μόνο επειδή είναι τρανς. Το Μιζούρι συμπεριλήφθηκε πέρυσι στις χειρότερες πολιτείες των ΗΠΑ για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, λόγω μιας σειράς νομοσχεδίων που στόχευαν ανοιχτά την κοινότητα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ότι μόνο μέχρι τις αρχές του 2023 οι νομοθέτες της πολιτείας είχαν προτείνει 49 νομοσχέδια κατά των τρανς ατόμων. Οι προτεινόμενοι νόμοι περιλάμβαναν πολιτικές που αποσκοπούσαν στο να επιβάλουν την αποκάλυψη των τρανς μαθητών, απαγορεύσεις στην περίθαλψη, στις παραστάσεις drag, καθώς και εξαιρέσεις από τους κανονισμούς κατά των διακρίσεων για όσους αρνούνται να εξυπηρετήσουν τρανς άτομα.

Ωστόσο όπως εξηγεί, παρά τη μετακόμισή του στο Όρεγκον, μια από τις πιο φιλικές προς τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα πολιτείες των ΗΠΑ, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει διακρίσεις και παρενοχλήσεις. Ο Lazarus ζει όπως επιθυμεί τη ζωή του και όπως υποστηρίζει, είναι σίγουρος ότι ο Θεός «χαίρεται όταν βγαίνουμε και ζούμε πλήρως, ανοιχτά και χωρίς ντροπή». Ο Lazarus ενώ εργαζόταν με τη μη κερδοσκοπική οργάνωση «Lot's Wife Trans and Queer Chaplaincy» στο Σεντ Λούις,  ήλπιζε να βοηθήσει στη δημιουργία μιας κοινότητας στο Μιζούρι. Αλλά καθώς η νομοθεσία κατά των τρανς αυξήθηκε, αυτό ματαιώθηκε. 

Δεν υπάρχουν πολλά ασφαλή μέρη στις ΗΠΑ για τα τρανς άτομα

«Το λειτούργημά μου μετατοπίστηκε από το να αγωνίζομαι για τη δημιουργία κοινότητας, στο να βοηθάω άλλους να κάνουν coming out», ξεκαθάρισε. Μάλιστα όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, πριν φύγει ένας νομοθέτης τους είπε ευθέως ότι είχαν τη δυνατότητα «να φύγουν ή να πεθάνουν».

Ωστόσο, το ζήτημα παραμένει πολύπλοκο. «Δεν υπάρχουν πολλά ασφαλή μέρη στις ΗΠΑ για τα τρανς άτομα. Χρησιμοποιούμε τον όρο «τρανς πρόσφυγας» για κάποιο λόγο. Έχω διαπιστώσει ότι ούτε εδώ στο Όρεγκον υπάρχει ασφάλεια. Υποτίθεται ότι είναι, αλλά δεν το νιώθω. Σκορπίσαμε και φύγαμε, ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή, αλλά αυτή δεν έρχεται απαραίτητα. Δεν έχουμε κοινότητα, δεν έχουμε πόρους», επισημαίνει.

Αυτή τη στιγμή είναι κοινωνικός λειτουργός, μια δουλειά που αγαπάει, αλλά εξακολουθεί να φοβάται καθώς το αντι-τρανς συναίσθημα αυξάνεται σε όλη τη χώρα. Στη συνέχεια, παραδέχεται ότι βλέπει εφιάλτες σχετικά με τον εκλεγμένο πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τις διαφημίσεις της εκστρατείας του κατά των τρανς, οι οποίες φέρεται να κόστισαν σχεδόν 215 εκατομμύρια δολάρια.

«Δεν ξέρω για πόσο καιρό το Όρεγκον θα είναι ασφαλές. Αλλά για να ζήσω, έπρεπε να φύγω από το Μιζούρι», συμπλήρωσε ο Lazarus. Παρά το αίσθημα της απώλειας, δημιούργησαν μία κοινότητα που ασχολείται με τη φιλανθρωπία και την κοινωνική δράση, η οποία βοήθησε να ανακουφιστεί λίγο η μοναξιά. Ωστόσο, το όραμά τους για το μέλλον παραμένει επιφυλακτικό, ελπίζοντας πως θα έχουν και εκείνοι «θα έχουν το προνόμιο να γεράσουν».

Με πληροφορίες από PinkNews

Lgbtqi+
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το Homme FC ξαναγράφει τι μπορεί να είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα στο queer Λονδίνο

Διεθνή / Ενα transmasc football club στο Λονδίνο φτιάχνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ομάδα

Ξεκινώντας ως ένα χαλαρό transmasc πεντάρι στο ανατολικό Λονδίνο, το Homme FC εξελίχθηκε γρήγορα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ποδοσφαιρική ομάδα. Σήμερα λειτουργεί ως κοινότητα, καλλιτεχνικό project και χώρος φροντίδας, προτείνοντας έναν διαφορετικό τρόπο συλλογικής ζωής μέσα στο queer αθλητικό τοπίο της πόλης.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Η Βουλή της Σενεγάλης ψήφισε αυστηρότερο νόμο κατά των ομόφυλων σχέσεων

Διεθνή / Η Βουλή της Σενεγάλης αυστηροποιεί τις διώξεις ομοφυλοφίλων: «Δεν είναι της κουλτούρας μας»

Η Βουλή της Σενεγάλης ενέκρινε νομοσχέδιο που αυξάνει στα 10 χρόνια τη μέγιστη ποινή για ομόφυλες σχέσεις και προβλέπει κυρώσεις και για την προώθηση ή χρηματοδότησή τους.
THE LIFO TEAM
Σαν φίδι πάνω στο δέρμα σου/ Ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Σαν φίδι πάνω στο δέρμα σου/ Ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Η Robyn ανεβαίνει στη σκηνή σαν high priestess του heartbreak και μετατρέπει το τραύμα σε ρυθμό. Η Rosalía στήνει λειτουργία techno–φλαμένκο και χρησιμοποιεί τη μουσική σαν τελετουργία μετάβασης. Ο Rob Rausch ποζάρει σαν pin-up snake boy και αφήνει το reality φίδι να σχεδιάσει τα όρια της queer οικειότητας. Και ο Gus Van Sant, σαν ήσυχος collector αγγέλων, συλλέγει αγόρια σαν να φυλάσσει την πρώτη τους ανάσα.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Να μη στέκεσαι ψηλά για να σε δουν, αλλά χαμηλά για να σε αγγίξουν/ ένα πολυποστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / H εποχή των πελμάτων― Ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Η νέα εποχή μυρίζει sweat sock. Ο Skarsgård κάνει camp χωρίς να το ζητήσει κανείς, ένας άγνωστος ναύτης κερδίζει £30.000 τον μήνα επειδή κάποιος λατρεύει τις κάλτσες του, ο Ricky Martin κάνει kink evangelism στο «GQ» κι η AI πορνογραφία αγιοποιεί τα πέλματα των σταρ σαν να είναι νέα icons.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Tι μένει όταν τελειώσει το ωραίο;/ ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Tι μένει όταν τελειώσει το ωραίο;/ ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Η Lana Del Rey κοιτάζει για πρώτη φορά το πρόσωπο πίσω από τη μελαγχολία, το All of Us Stars μοιάζει με queer séance από εποχή που κάηκε, και η Zendaya με τον Pattinson επιπλέουν μέσα σε μια εικόνα που δεν τους υπηρετεί πια.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Γι’ αυτό το δέρμα πάντα θα πληρώνεις/ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Γι’ αυτό το δέρμα πάντα θα πληρώνεις/ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Ένα «όχι» που δεν εξημερώνεται, μια «Vogue» που ραγίζει, φιλιά που δεν ντρέπονται, ντίβες που δεν γερνούν, μια «Bugonia» που αυτονομήθηκε, αγόρια που κλαίνε και ένας Pasolini που πλήρωσε όσο κανείς.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Αν έχεις να συναντήσεις έναν άλλον κόσμο, ξεκίνα από το στόμα / ένα πολυποστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Αν έχεις να συναντήσεις έναν άλλον κόσμο, ξεκίνα από το στόμα / ένα πολυποστ του Πάνου Μιχαήλ

Η πραγματικότητα έχει καταντήσει τόσο επικίνδυνη, που μόνο η υπερβολή έχει το θράσος να την ξεσκεπάσει. Η Melissa McCarthy κάνει μια διαφήμιση να μοιάζει με queer exorcism, ο David Hoyle φορά Mugler σαν να δικάζει ολόκληρη την Αγγλία, και η Miss Piggy επιστρέφει για να μας θυμίσει ότι το σύμπαν κινείται με βάση το τακούνι της
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Aν πέσω, θα ξαναβρώ το φως. Ακόμα κι αν με κάψει πάλι / από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Aν πέσω, θα ξαναβρώ το φως. Ακόμα κι αν με κάψει πάλι ― Ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Έξι ιστορίες για την επιβίωση ως πράξη ακρίβειας: από το «Sống» του Ocean Vuong μέχρι το Ponyboi, τις τρανς γυναίκες της Torvajanica, τη Lola Young, τον Nikos Karpouzis και τη σπάνια χαρά του Bad Bunny.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Να σου ’βαζα στο χέρι δυο λόγια τυχερά/από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Να σου ’βαζα στο χέρι δυο λόγια τυχερά/από τον Πάνο Μιχαήλ

Υπάρχουν ζωές που μαθαίνουμε μόνο όταν τελειώσουν. Η τρανς Βαγγελιώ πέθανε τρεις φορές πριν τη δούμε. Η Cookie Mueller έζησε μέσα σε τρεις εικόνες πριν γίνει μνήμη. Δύο γυναίκες, δύο σιωπές, δύο σώματα και μια κοινωνία που κατάλαβε αργά.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Μάριος Βεάνος: «Έπαιρνα το ντέφι, ανέβαινα στο τραπέζι και γινότανε χαμός»

Queer History / Μάριος Βεάνος: «Έπαιρνα το ντέφι, ανέβαινα στο τραπέζι και γινότανε χαμός»

Ένας θρύλος της νύχτας που άφησε εποχή στα σκυλάδικα της ελληνικής περιφέρειας. Τόσο που ο Θάνος Αλεξανδρής τού αφιέρωσε ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο «Αυτή η νύχτα μένει».
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
*Aγαπηθήκαμε πριν μάθουμε τι θα μας πάρουν/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Aγαπηθήκαμε πριν μάθουμε τι θα μας πάρουν/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Αυτή η ΟΑΣΗ διαβάζεται σαν χάρτης μιας ολόκληρης εποχής: από το τραύμα του AIDS που κληρονομήσαμε χωρίς να το ζήσουμε, μέχρι τη γλώσσα που καίγεται σε πραγματικό χρόνο. Τα αγόρια του Y2K, ο Ξιάρχο, οι non-binary νέοι, οι trans αφηγήσεις, η ζωγραφική της τρυφερότητας και η μαρτυρία του Παπαϊωάννου δεν μιλούν για διαφορετικά πράγματα· μιλούν για την ίδια ανάγκη: να σταθούμε στο σκαλοπάτι που μας αναλογεί χωρίς να κρύβουμε τη διαδρομή. Εδώ, η κουλτούρα δεν καταγράφεται. Συμβαίνει. Κι εμείς παρακολουθούμε πώς η μνήμη, η εικόνα, το σώμα και η επιθυμία συνθέτουν ένα καινούργιο τοπίο παρουσίας.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ