Αυτό που ετοιμάζουν στη Μαλακάσα είναι τεράστιο. Στην ουσία φτιάχνουν μια μικρή πόλη στο Terra Vibe, την πόλη που θα προσομοιάζει στην ουτοπία που δημιούργησαν πριν από μερικά χρόνια ο Λούκας Τβαρκόβσκι και οι ετερόκλητοι καλλιτέχνες της ομάδας του στα δάση της Λιθουανίας, εκεί όπου πέρασαν μια περίοδο μακριά από το καπιταλιστικό σύστημα και την εργασία, ζώντας κοινοβιακά και χορεύοντας καθημερινά rave.
Tι πέτυχε, τι απέτυχε και τι αξίζει μέσα σε όλη αυτήν τη συνθήκη; Τα αποτελέσματα του πειράματος θα τα δούμε σύντομα σε μια περιοχή της Αττικής που έχει συνδεθεί με την έκρηξη της εγχώριας rave κουλτούρας στα ’90s.
Έχουν περάσει μόλις δύο εικοσιτετράωρα από την ώρα που μια ομάδα σχεδόν 100 Ελλήνων τεχνικών (οι άνθρωποι του Τβαρκόβσκι αναμένεται να φτάσουν αυτές τις μέρες στην Αθήνα) άρχισε να στήνει την εγκατάσταση και ήδη ο μεγάλος ανοιχτός χώρος του πάρκου παίρνει σταδιακά μορφή.
Το πείραμα του Τβαρκόβσκι μπορεί να έχει τελειώσει, όμως οι σπόροι του έχουν ανθίσει και περιοδεύουν σε όλη την Ευρώπη.
Οι σκαλωσιές έχουν τοποθετηθεί και ο σκελετός των επιμέρους κτισμάτων δίνει μια πρώτη αίσθηση της τελικής χωροταξίας. Παραδίπλα, στον μικρό κήπο που θα λειτουργήσει ως backstage, οι άνθρωποι της Στέγης έχουν ξεδιπλώσει έναν χάρτη με τη συνολική κάτοψη του χώρου, έτσι όπως πρόκειται να διαμορφωθεί, και ξεκινούν να μου εξηγούν.
Ακριβώς μπροστά από τη μεγάλη σκαλωσιά που οριοθετεί τα παρασκήνια θα βρίσκεται η μεγάλη LED οθόνη όπου θα προβάλλεται η σκηνική δράση που θα κινηματογραφείται live, μαζί με το αρχειακό υλικό του αρχικού «πειράματος» και ό,τι άλλο περιλαμβάνει το (κινηματογραφημένο) κομμάτι του Respublika.
Όσοι είχαν την τύχη να δουν το Rohtko, την προηγούμενη (επόμενη στη χρονική πραγματικότητα) δουλειά του Λιθουανού καλλιτέχνη, που ομόφωνα ενθουσίασε το αθηναϊκό κοινό στους δύο κύκλους παραστάσεων που πραγματοποιήθηκαν πέρσι τον Μάιο και τον φετινό χειμώνα στη Στέγη, γνωρίζουν ότι η καλλιτεχνική του γλώσσα κινείται ακριβώς στο μεταίχμιο μεταξύ θεάτρου και κινηματογράφου, με τις κάμερες που κινηματογραφούν τη σκηνική δράση να αποτελούν μέρος μιας απίστευτα ακριβούς χορογραφίας, τους τεχνικούς που τις χειρίζονται να είναι στην ουσία αναπόσπαστο κομμάτι της ερμηνευτικής ομάδας και το ζωντανό μοντάζ που πραγματοποιείται να αποτελεί ένα καλλιτεχνικό θαύμα.
Εδώ, βέβαια, η κλίμακα θα είναι ακόμα μεγαλύτερη, με τη συμμετοχή του κοινού, ενώ για πρώτη φορά θα προστεθεί και drone στη χορογραφία – είναι η πρώτη φορά που ο Τβαρκόβσκι παρουσιάζει το Respublika σε υπαίθριο χώρο (στην υπόλοιπη Ευρώπη η βροχή αποτελεί αστάθμητο παράγοντα για ένα τέτοιο εγχείρημα) με μεγαλύτερο capacity, ακριβώς όπως το οραματίστηκε όταν βρέθηκε σε εκείνο το rave στην Κριμαία που διέλυσαν οι μπάτσοι.
Μπροστά στην οθόνη έχει προβλεφθεί ο χώρος του dancefloor· παραδίπλα εκτείνονται η κουζίνα, όπου θα σερβίρεται σούπα στο κοινό, ο βασικός κοινοβιακός χώρος (New Orleans trailer) με καθιστικό και υπνοδωμάτιο, που αναπαριστά τα τροχόσπιτα όπου έμεναν οι καλλιτέχνες στα δάση της Λιθουανίας, και το club pit, ένα δωμάτιο όπου θα μπορείς ανά πάσα στιγμή να μπεις και να χορέψεις μόνος σου ακούγοντας τη μουσική που θα παίζουν εναλλάξ κατά τη διάρκεια του εξαώρου οι ηθοποιοί όταν δεν συμμετέχουν ενεργά στη σκηνική δράση.
Λίγο πιο πίσω φτιάχνεται το Spaceship, ένας χώρος που συνδέει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με τρόπους που δεν θα αποκαλύψουμε, και βέβαια η λειτουργική σάουνα που θα αποτελεί επίσης κομμάτι της σκηνογραφίας. Στο κέντρο δεσπόζει μια μεγάλη κερκίδα όπου θα μπορούν να καθίσουν οι θεατές, όποτε αποφασίσουν να μη μετέχουν ενεργά στην παράσταση αλλά απλώς να την παρακολουθούν, μέσω της οθόνης ή ζωντανά, καθώς τα κτίσματα δεν έχουν στέγες. Το ίδιο θα μπορούν να κάνουν και από το Panorama, το σημείο που βρίσκεται στις παρυφές του χώρου, όπου θα μπορεί κάποιος να αράξει όση ώρα το επιθυμεί σε πιο lounge συνθήκη, ενώ θα υπάρχει και catering zone με φαγητό και ποτό.
Από την άλλη, το κοινό θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπει σε όλους αυτούς τους χώρους, ακόμα και όταν εξελίσσεται η δράση, να γίνει μέρος της παράστασης (και πρακτικά, αφού θα βρίσκεται στα πλάνα της ζωντανής κινηματογράφησης), με διαδρομή και εστίαση που κάθε θεατής θα επιλέξει μόνος του. Στην αρχή θα υπάρξει μια εισαγωγή και ξενάγηση στον χώρο. Ο σκηνοθέτης έχει φροντίσει ώστε όποια διαδρομή και αν ακολουθήσουν οι θεατές, να «πάρουν» όση παράσταση χρειάζονται.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του εξαώρου, βέβαια, θα γίνονται διαλείμματα, ενώ η αφήγηση θα περιλαμβάνει και κείμενα για τις ουτοπικές κοινωνίες που έχουν αποτύχει. Το Respublika, εξάλλου, οραματίζεται την ελευθερία, οπότε και ο θεατής είναι απόλυτα ελεύθερος να το βιώσει με τον τρόπο που εκείνος θα ανακαλύψει και να γίνει κομμάτι αυτού του community. Το πείραμα του Τβαρκόβσκι μπορεί να έχει τελειώσει, όμως οι σπόροι του έχουν ανθίσει και περιοδεύουν σε όλη την Ευρώπη.
Στο τελευταίο μέρος της παράστασης, που αποτελεί επιτομή της διακαλλιτεχνικότητας (θέατρο, περφόρμανς, κινηματογράφος, video art, εικαστική εγκατάσταση, μουσική, χορός), το σκηνικό θα αρχίσει σταδιακά να αποδομείται από τους ίδιους τους ερμηνευτές με χορογραφημένο τρόπο που επίσης αποτελεί κομμάτι της εμπειρίας, και να αποθηκεύεται σε παρακείμενους αποθηκευτικούς χώρους, μέχρι να μείνουν μόνο σχεδόν γυμνοί οι σκελετοί των κτιρίων.
Έτσι, το dancefloor επεκτείνεται για το τελικό rave που θα γίνει εκεί, το οποίο αποτελεί την κατακλείδα της παράστασης, με την αφήγηση να συνεχίζεται παράλληλη με τη μουσική, τον χορό και τη ζωντανή κινηματογράφηση. Αυτό θα συμβεί και στις τρεις παραστάσεις, την Πέμπτη, την Παρασκευή και το Σάββατο, κατά τη διάρκεια των έξι ωρών που θα διαρκέσουν (ως τις 2 π.μ.), ενώ το τριήμερο θα κλείσει με την επέκταση του rave ως το πρωί της Κυριακής, υπό τους ήχους των DJ sets του Richie Hawtin και της Sama’ Abdulhadi.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
