Το Μουσείο Victoria & Albert στο Λονδίνο κατέχει την παλιότερη συλλογή φωτογραφιών στον κόσμο. Το ευχάριστο νέο είναι ότι σε επτά αίθουσες θα εκτεθεί όλο το φάσμα και το βάθος της συλλογής.
Το Μουσείο V&A στο Λονδίνο άρχισε να αναπτύσσει μια μόνιμη συλλογή φωτογραφιών το 1852, τη χρονιά που ιδρύθηκε. Αυτή η πρώιμη αναγνώριση της φωτογραφίας ήταν πρωτοποριακή, καθιστώντας το πρώτο μουσείο που συλλέγει φωτογραφία στον κόσμο. Σήμερα, φιλοξενεί πάνω από 800.000 φωτογραφικά αντικείμενα. Όμως, για μεγάλο μέρος της ιστορίας του, το V&A εξέθετε μόνο μικροσκοπικά κομμάτια της παγκοσμίου φήμης συλλογής φωτογραφιών του στο κοινό.
Η 25η Μαΐου είναι η μέρα που σηματοδοτεί την πολυαναμενόμενη ολοκλήρωση του Φωτογραφικού Κέντρου του μουσείου. «Η δυναμική πίσω από τη φωτογραφία στο V&A είναι μεγαλύτερη τώρα από ποτέ», λέει η Marta Weiss, ανώτερη επιμελήτρια φωτογραφίας στο V&A.
Το κέντρο, το οποίο βρίσκεται στη βορειοανατολική πτέρυγα του μουσείου στο Νότιο Κένσιγκτον, πέρασε μια μακρά περίοδο προετοιμασίας. Η πρώτη φάση του έργου άνοιξε το 2018, προσελκύοντας τρεις φορές περισσότερους επισκέπτες από τον αναμενόμενο αριθμό. «Ήταν η πρώτη μας σωστή προσπάθεια να διεκδικήσουμε έναν χώρο μέσα στο μουσείο», λέει ο Martin Barnes, ανώτερος επιμελητής φωτογραφιών που διευθύνει το τμήμα φωτογραφίας του V&A.
Αλλά η πρώτη φάση περιλάμβανε μόνο τρεις αίθουσες. Τώρα, μια δεύτερη και τελευταία φάση έχει προσθέσει άλλες τέσσερις. Συνδυαστικά, οι επτά γκαλερί του κέντρου καταλαμβάνουν πλέον συνολική επιφάνεια άνω των 1.000 τ.μ. εκθεσιακού χώρου σε όλο το μήκος της βορειοανατολικής περιοχής του μουσείου.
«Θέλαμε να δείξουμε τη φωτογραφία με όλους τους τρόπους που υπάρχουν, από τη σελίδα του βιβλίου μέχρι το γυάλινο αρνητικό μέχρι την εκτύπωση σε έναν τοίχο έως τον ψηφιακό», λέει ο Barnes. «Είμαστε ένα από τα λίγα μέρη στον κόσμο που μπορείτε να έρθετε και να δείτε αξιόπιστα το εύρος της φωτογραφικής τέχνης».
Το φωτογραφικό κέντρο του μουσείου ενισχύθηκε με την προσθήκη, το 2016, του αρχείου φωτογραφιών, βιβλίων και φωτογραφικών μηχανών της Royal Photographic Society. Η συλλογή φυλάσσονταν παλαιότερα στο Εθνικό Μουσείο Επιστημών και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην πόλη Μπράντφορντ του Γιορκσάιρ.
Η συλλογή είναι ένα ζωντανό, εξελισσόμενο και διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο κατευθυνόμενο από ένα δυναμικό σύγχρονο πρόγραμμα εξαγορών. Τον Σεπτέμβριο του 2021, η V&A ανακοίνωσε το Parasol Women in Photography Project, που έγινε δυνατό μέσω δωρεάς 3 εκατομμυρίων λιρών από το Parasol Foundation Trust. Η χρηματοδότηση προέρχεται από τη Ruth Monicka Parasol, μια δισεκατομμυριούχο από το Σαν Φρανσίσκο, η οποία, κάπως ειρωνικά, έκανε την περιουσία της εν μέρει πουλώντας ψυχαγωγία για ενήλικες.
Τον Μάρτιο του 2022, η V&A διόρισε τη Fiona Rogers, την πρώην διευθύνουσα σύμβουλο του Magnum, του διάσημου φωτογραφικού οργανισμού, ως επιμελήτρια του Ιδρύματος Parasol για τις γυναίκες στη φωτογραφία, μια νέα θέση που δημιουργήθηκε για τη συλλογή. Μόνο το 15% της υπάρχουσας συλλογής προέρχεται από γυναίκες, μια στατιστική που ο Rogers θέλει να αλλάξει.
Η εναρκτήρια έκθεση του κέντρου θα περιλαμβάνει νέες δημιουργίες της σύγχρονης Βρετανίδας φωτογράφου Liz Johnson Artur και της Γερμανίδας καλλιτέχνιδας Vera Lutter, καθώς και μια σειρά σύγχρονων αυτοπροσωπογραφιών από την Περουβιανή φωτογράφο Tarrah Krajnak.
Επίσης μια φωτογραφική γκαλερί στο Μουσείο Victoria and Albert μετονομάστηκε σε «Elton John» μετά από σημαντική δωρεά του διάσημου τραγουδιστή, που θεωρείται από τους μεγαλύτερους συλλέκτες φωτογραφιών παγκοσμίως.
Είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι στην πρωτοπόρο φωτογράφο Τζούλια Μάργκαρετ Κάμερον δόθηκε η πρώτη έκθεση στο τότε Μουσείο του Σάουθ Κένσινγκτον το 1865, ενώ πρώτη επίσημη φωτογράφος του μουσείου ήταν η Isabel Agnes Cowper. Φυσικά το νέο κέντρο θα συμπεριλάβει και υποεκπροσωπούμενες κοινότητες και ιστορίες που έχουν παραληφθεί, κυρίως από γυναίκες καλλιτέχνιδες.
Οι νέες αίθουσες δημιουργήθηκαν με το V&A να έχει ακολουθήσει μια αρχή εσωτερικής επέκτασης, με στόχο να επιστρέψει το κτίριο στις αρχικές του δόξες του 19ου αιώνα, καθιστώντας το επίσης προσβάσιμο στο κοινό του 21ου αιώνα. Οι αίθουσες είχαν χρησιμοποιηθεί ως αίθουσες διδασκαλίας και αποθήκες για τα υφάσματα του μουσείου. Η ανακαίνιση αποκάλυψε θολωτές οροφές και καμάρες με αυθεντική ξύλινη επένδυση, ενώ μια αίθουσα ήταν το καμαράκι μιας καθαρίστριας του μουσείου το οποίο, για μεγάλο μέρος της 166χρονης ιστορίας του κτιρίου, δεν ήταν ποτέ προσβάσιμο στο κοινό. Τώρα θα φιλοξενεί μια walk-in camera obscura.
Με πληροφορίες από Theartnewpaper
